Hoewel ik vanavond wegens afzegging door 2 van de 3 cursisten eigenlijk niet naar Groningen hoefde om les te geven, zijn we lekker toch even gegaan, Lara en ik, naar Ikea. Want, Lara had mij gevraagd of zij misschien de kamer boven mocht herinrichten. En bij Ikea wilde ze wat ideeën opdoen en vooral ook bakken, kastjes en laatjes kopen om al mijn losse prullaria in weg te stoppen.

Ik zag mijn kans schoon om ook even een nieuw vloerkleed te halen en… een nieuwe hoes voor de bank. Ik heb een prachtige bank, van Ikea, met rozen. Ik hou van die bank, want ik vind die rozen ook zo mooi. Maar omdat de bank jaren voor het raam heeft gestaan en de hond al die jaren lekker op de bank gelegen, geslapen en vooral op de uitkijk gezeten heeft (ja echt bóvenop de rugleuning, zo bóvenop de rugkussens), is ie echt inmiddels te vies geworden. Te vies om er nog bezoek op te ontvangen bijvoorbeeld. En te vies om er iemand een nachtje op te laten crashen.
Ja maar je kan zo’n bank toch wel wassen? Ja hoor, dat hebben we ook meerdere keren gedaan, en zo langzamerhand helpt dat helemaal niks meer. Hij is vies en hij blijft vies.

hondbank

Maar tja, die rozenstof hebben ze niet meer. De keuze was dus tussen een soort poepbruin, brandweerrood, kamelengrijs, een raar mannenachtig ruitje, rozige streepjes (zelfs te trutterig voor de slaapkamer) en hippie-ecru. Oh ja en een soort nepjeans, maar die was zo lelijk, die ging per onmiddellijk uit de collectie.
Omdat Lara’s vriend was langsgeweest en ik me nu toch wel behoorlijk geneerde voor die vieze bank, was ik vastbesloten om nu dan toch een keuze te maken. Doorhakken die knoop! En het werd de bruine.

Omdat ze bij Ikea ontzéttend veel bakken en bakjes en nog meer bakken en bakjes hebben, duurde het even voordat Lara haar keus had kunnen maken (te groot, te klein, met of zonder deksel, doorschijnend of toch liever juist niet, plastic of karton, leuk kleurtje of gewoon wit, of zal ik toch maar een doosje van de Jumbo verknippen?), dus toen de juffrouw al omriep dat Ikea ging sluiten, moesten wij nog rennen door het magazijn om onze aankopen in de kar te heisteren.
Nee hè, mijn nieuwe bankbekleding lag ergens in rij 30, op stelling 62.Tweeënzestig! Het moet de langste rij in het hele magazijn geweest zijn, want het duurde zeker 5 minuten voor we hardlopend helemaal achterin bij stelling 62 waren aangekomen. En wat vonden we daar? Niks. Helemaal niks. HELEMAAL NIKS !!

Natuurlijk, dat heb ik weer. Eindelijk die knoop dan maar doorgehakt, is ie d’r niet. Ik wilde nog aan zo’n geelhemd vragen of er misschien nog een exemplaar in het magazijn lag, haha, maar echt vrolijk waren we er niet van. Lara gaat nu eentje voor mij scoren in Eindhoven. Maar…. ze heeft ook een theorie bedacht dat die hoes er niet was omdat er misschien wel weer nieuwe stofjes in de collectie komen en dat daar eentje bij zou zitten die nog véél mooier zou zijn dan die bruine…

We gaan het zien. Maar het vloerkleed, al moesten we daar wel heel erg om zoeken!, dat hebben we gescoord. Morgen een fotootje. Als ie ligt. Maar ik ga nu eerst zelf even liggen…

Léia

Advertenties