En de eerste dag van de week is alweer om. Het was een bijzondere dag, want vandaag is Lara weer thuisgekomen. Voor het eerst in jaaaren hoefde ik haar niet van Schiphol op te halen. Gelukkig maar, want door de mist landde het vliegtuig in Rotterdam. En haar vriend, die deze keer de honneurs mocht waarnemen, die stond braaf op Schiphol te wachten. Nadat hij snel naar Rotterdam was gereden toen hij hoorde dat zijn geliefde daar was neergedaald, bleken de koffers met een busje alsnog onderweg te zijn naar Schiphol…

Nee, ik was er niet zo rauwig om dat ik deze keer niet midden in de nacht door de mist naar Amsterdam hoefde te rijden. Maar weten dat je kind na maanden eindelijk weer in het land is en dan ook nog ’s avonds niet thuis zijn als ze voor de deur staat (ik moest tot 10 uur in Drachten lesgeven), daar werd ik toch wel wat kriebelig van. Ik zou haar sleutels ergens bij de voordeur verstoppen, zodat ze in ieder geval naar binnen kon om thee te zetten.

Toen ik terug reed vanuit Drachten (geen rare omwegen deze keer, gewoon op safe rijden) schoot me ineens te binnen dat ik vergeten was de sleutels op de afgesproken plek neer te leggen. Maar waarom had ze me dan nog niet gebeld? Oh ja, omdat mijn telefoon aan de lader lag natuurlijk. Die had ik dus niet bij me…
Gelijk trapte ik het gaspedaal wat harder in, want het was nu wel zaak zo snel mogelijk thuis te komen. Wat zou ze gedaan hebben? Waarschijnlijk eerst een hele plantenbak uitgraven, om te kijken of de sleutels daar in konden liggen. Dan bedacht ze misschien dat ik nog ergens een reservesleutel heb liggen, maar ze zou het lichtknopje niet kunnen vinden (oh wacht, ze heeft wel een telefoonlampje) en daarna de sleutel niet, want die verstop ik tegenwoordig op een ander plekje. Dat op zich is niet zo handig, want ik kan hem zelf nu ook steeds niet meer vinden.

Zonder succes dus. Wat zou ze dan gaan doen? Misschien haar broertje bellen? Dat zou best slim zijn, want die heeft ook een sleutel. Dan moest ze dus met een auto vol koffers en een vriend die het ondertussen ook wel een rare boel zou vinden, naar Akkrum om daar de sleutel op te halen. Maar broer heeft onlangs zijn huis helemaal verbouwd, dus daar zouden ze dan wel een poosje blijven hangen. En ja hoor, toen ik thuis kwam, was alles nog donker…

Je kan je voorstellen dat als je eindelijk thuis komt bij je moeder, en de deur zit dicht, je kunt er niet in en er is niemand thuis, dat je daar niet vrolijk van wordt. Dus ik verwachtte een niet zo vrolijk kind, die minstens 1 minder vrolijke boodschap op mijn telefoon had achtergelaten.
Eigenlijk had ik ook bedacht dat de hond helemaal schor zou zijn van het blaffen tegen al die mensen die om het huis heen hadden lopen rommelen, maar de hond leek uit een diepe, ongestoorde slaap te ontwaken… Vreemd…

Met de jas nog aan trok ik mijn telefoon uit de lader. En wat zag ik daar? Eén berichtje maar: “Sorry, we zijn nu pas vertrokken..” Pffff, ik was nog op tijd. Niemand had mijn sleutelblunder opgemerkt. Niemand hoefde te bedenken wat voor vreselijke gevoelens er zouden hebben opgespeeld als ze op de afgesproken tijd thuis zou zijn gekomen.

Nou ja, behalve dan dat ik het natuurlijk onmiddellijk opbiechtte toen ze binnenkwam, maar dat gaf niet, want we deden dikke knuffels en we waren gewoon blij.
De Wii doet het weer en morgenavond heb ik vrij. Gezellig!

Léia

Advertenties