Als je als mens een last te dragen krijgt die eigenlijk te zwaar voor je is, dan red je het misschien als mensen je komen helpen om je last met je mee te dragen, of op een andere manier te verlichten.
Maar als mensen je last nog zwaarder maken, door je te veroordelen, te beschuldigen, je na te wijzen en je aan je lot over te laten, dan word je toch al te zware last écht ondraaglijk en maak je wellicht in je wanhoop keuzes die achteraf verkeerd uitpakken.
In hoeverre ben je dan eigenlijk verantwoordelijk? Als je feitelijk geen keuze had, omdat de mensheid je in de steek heeft gelaten of erger nog, heeft uitgekotst, heeft diezelfde mensheid dan nog wel het recht om je daden te veroordelen?

Even voor de duidelijkheid: ik heb het niet over die uitzonderingen die wel een hand toegestoken krijgen, en die wegduwen omdat ze bewust een andere weg willen inslaan; ik heb het over mensen die geen kansen krijgen, die geen uitweg meer weten.
Sommige lieden moet je dat nog even uitleggen, want die scheren graag iedereen over dezelfde kam. Die kam waar ze graag hun eigen haar, soms werkelijk absurde haar, mee in model houden.

Léia

Advertenties