Even wat anders. Een boekrecensie.

Een poosje geleden zag ik naast de kassa bij de AKO een boek van J.K. Rowling, ja die van Harry Potter. Roman voor volwassenen: ‘Een goede raad’. En deze was niet eens duur (€ 7,50 voor een dubbeldik boek!).

Ja, ik ben een fan van Harry Potter. Ooit ben ik begonnen Masha deel 3 voor te lezen, die hij had gekregen van Sinterklaas, of van mij, en toen ik er één keer aan verslingerd was, kocht ik de Engelse versies, want die kwamen veel eerder uit dan de Nederlandse. Masha overigens hield het bij de films.

jk rowling

Een roman voor volwassenen van de schrijfster van Harry Potter. Ik heb geen idee wat ik ervan verwachtte. Waarschijnlijk dat het me vanaf bladzijde 1 zou pakken. Dat het fantasievol was en over vriendschap zou gaan. Ja, dan zat ik goed fout. Er kwamen geen fantasiefiguren of situaties in voor, integendeel, het was eigenlijk akelig realistisch. Ja, er was wel sprake van vriendschappen, maar het ging ook vooral over de kwetsbaarheid van vriendschappen. Eerder ging het over schuld. Over oorzaak en gevolg. Over oordelen en eigenbelang. Met andere woorden: een heel boeiend boek over de relaties in een klein stadje ergens in Engeland.

In het kort: De deelraad van het keurige stadje is verdeeld in voor- en tegenstanders van een asociale wijk die eigenlijk bij het buurdorp hoort. Of niet, helemaal duidelijk is me dat nog steeds niet, maar het heeft vooral ook te maken met de sluiting van een afkickkliniek, waarvan de meeste gebruikers in die betreffende wijk wonen. Grootste voorvechter voor het openhouden van de kliniek is Barry Fairbrother, die ook de kinderen op school die buiten de boot dreigen te vallen, onder zijn hoede neemt in een roeiteam (de woordspeling is van mijzelf).
Het boek begint met de dood van Barry Fairbrother en dus het moment waarop de tegenstanders van de afkickkliniek hun kans schoon zien om hun sluitingsplannen door te drukken. Ondertussen volgen we ook Krystal, een meisje uit de bewuste wijk, met een junkiemoeder die gebruik maakt van de afkickkliniek, en een zwaar verwaarloosd broertje van 3. En hoewel ik me het hele boek wel een beetje af heb lopen vragen waar dat verhaal nou naartoe ging, kwam het einde inderdaad als een volslagen verrassing.

En wat vond ik ervan? Het was een dik boek en ergens halverwege kreeg ik pas een beetje door wie nou eigenlijk Shirley, Maureen, Samantha, Ruth en Tessa waren. En datzelfde geldt voor de mannen. En hun onderlinge relaties. En hun kinderen. Van mij had er wel een kaartje bij gemogen, net als bij De Hobbit, maar dan wie waar woont en met wie. Eerlijk gezegd vond ik het toen ook pas interessant worden. Het heeft me dan ook erg lang gekost om het eerste deel door te worstelen, terwijl ik de tweede helft in no time uitgelezen had. En ik moet zeggen dat het me sindsdien ook nog niet heeft losgelaten. De boodschap, wat zeg ik, de boodschappen die mrs. Rowling in haar boek heeft meegegeven zijn behoorlijk indringend.

Jammer, maar ook wel begrijpelijk, dat ze zoveel woorden nodig had om de lezer kennis te laten maken met alle personages. Maar om te kunnen begrijpen wat er gebeurde toen het gebeurde, was al die achtergrond natuurlijk wel noodzakelijk. Daar gaat het boek onder andere ook over: oordelen over mensen en situaties waar je eigenlijk niks vanaf weet.

De moeite waard? Zeker. Maar als je net zoveel moeite hebt als ik met het onthouden van wie nou wie ook weer is, dan raad ik je aan om daar even snel een schema’tje van te maken. En ja, het eerste stuk is even doorbijten, maar als het verhaal je gaat pakken, dan blijf je je verbazen.

Geen Harry Potter voor volwassenen dus, maar oh Lieve Heer, wat zou ik graag willen dat meer mensen, die van alles te zeggen hebben over anderen zonder dat ze weten waar ze het over hebben, dit boek zouden lezen én begrijpen wat zulk veroordelend gedrag met mensen doet…

Léia

Advertenties