Vandaag waren we in de dierentuin in Emmen. Of wat er nog van over is, want in 2016 opent de nieuwe dierentuin, buiten het centrum en natuurlijk gaan ze aan deze dan nu niet zoveel meer doen. Maar er waren pinguïns en otters, dromedarissen en ijsberen, pelikanen en olifanten met baby’s (die ook al druk bezig waren de boel te slopen), spelende ijsberen en mijn favorieten: nijlpaarden.

Afbeeldingsresultaat voor nijlpaardenAfbeeldingsresultaat voor nijlpaarden

Niet het meest charmante dier en zeker niet toen de hele kudde ons de rug toekeerde, nou ja, rug… en toch vind ik ze zo leuk. Vraag mij niet waarom. Ze wandelen als een oud dametje, ze maken vreselijke geluiden als ze ontevreden zijn, zijn helemaal niet zo aardig tegen andere nijlpaarden (die voor willen dringen) en dat je nou zegt: wat een feest om naar te kijken… ze doen van die leuke dingen… (net als stokstaartjes bijvoorbeeld, of zeerobben, of olifanten, of giraffes, of… of alle andere dierentuindieren eigenlijk, met uitzondering van de schildpadden), nee. Ze kunnen niet eens zwemmen, maar scharrelen met hun dikke lijf in het water een beetje over de bodem rond. En toch…

Misschien is het dat relaxte. Misschien is het dat ze zich blijkbaar niets aantrekken van wat anderen van hun verschijning vinden. Misschien is het omdat het feit dat ze niet kunnen zwemmen hen er niet van weerhoudt om toch lekker het water in te gaan. Nee, hoogstwaarschijnlijk is het dat übergrappige gewiebel met die allerschattigste oortjes. Een hippo heeft humor. Ik weet het zeker.

Léia

Advertenties