Nee, ik zit niet onder de puistjes, al heb ik wel een beetje jeuk. Kriebeltjes van opwinding. Ik ben geslaagd!

Ik vind het zo absoluut niet te geloven dat ik na 57 jaar de status ‘hoogbegaafd’ toebedeeld heb gekregen. Het voelt alsof ik een gigantische prijs heb gewonnen in de Staatsloterij… En het heeft ook een heel bijzonder effect: toen ik vanmorgen de hond uitliet liep ik te huppelen en te springen door het park. En het maakt me helemaal geen moer uit wat mensen daarvan vinden. Ik ben namelijk helemaal niet gek, ik ben juist helemaal niet gek.

Of juist wel… In ieder geval mag ik zomaar lid worden van de Mensa, de club van slimme mensen. Of zouden ze daar allemaal misschien een beetje gek zijn? Net als ik?

Weet je wat ook grappig is? Tegenwoordig hebben we allemaal speciale hulpgroepen voor hoogbegaafde kinderen. Want die hebben het best moeilijk. Ahum. Misschien moeten we ze dan gewoon niet vertellen dat ze zo bijzonder zijn. Ik heb het ook nooit geweten en ik heb er nooit problemen mee gehad.

Hoewel, nu ik terugkijk op mijn leven, wetende dat ik dus eigenlijk veel meer in mijn mars had, dan had ik het best wat eerder willen weten. Mijn zelfvertrouwen en mijn zelfrespect hadden dat plusje op de scorekaart best kunnen gebruiken. Ik weet zeker dat ik dan een aantal andere keuzes had gemaakt. Maar goed, dan had ik de dingen die ik nu beleefd en verworven heb, waarschijnlijk ook moeten missen. Zoals mijn twee fantastische kinderen! En mijn werk, waar ik nu zoveel voldoening uit haal en zoveel plezier aan beleef.

Karma. Het heeft gewoon zo moeten zijn. En dan, als het tegen sluitingstijd gaat lopen, dan krijg je nog een kadootje. Een stempeltje. Een lintje. Heel heel heel erg bedankt!

Léia

Advertenties