Vorige week, toen ik dozen met boeken aan het uitpakken was, vond ik ‘Aan het Russische hof’. Een uitgave van de Hermitage in Amsterdam, waar ik samen mijn vriendin Mija was geweest en waar we als herinnering dit boek hadden gekocht. Het was nogal duur en we spraken af dat we het boek om de beurt zouden lezen.

foto

Mija was mijn aller- aller- allerbeste vriendin. We spaarden voor uitstapjes samen en die waren altijd fantastisch. En ook toen Mija kanker kreeg en ze vocht als een leeuwin om haar ziekte de baas te blijven, deden we nog veel dingen samen. Zo waren we ook naar Amsterdam geweest. Mija nam het boek eerst mee naar huis en daarna mocht ik het lezen. Waarschijnlijk wist Mija toen ook al dat het bij mij in de kast zou blijven staan…

Ik aaide het boek, deels om het stof eraf te vegen en deels omdat het me zo dierbaar was, en ik sloeg het open. Er zaten ook nog wat foldertjes in over de tentoonstelling die we gezien hadden, en kijk wat grappig, ze hebben ook nog iets voorin de flap geplakt, dacht ik. Tot ik dat wat nauwkeuriger bekeek. Mija had er iets voorin geplakt. En ik heb het nooit geweten. Jaren heeft dit boek bij mij in de kast gestaan met een boodschap uit het hiernamaals.

foto foto

Ik was tot tranen toe ontroerd. Wat zeg ik: ik moest er verschrikkelijk van huilen. Ik stuurde Lara een berichtje; zij is op dit soort momenten denk ik de enige die begrijpt wat er gebeurt, en onmiddellijk kreeg ik terug “dat het waarschijnlijk zo moest zijn dat ik het juist nu vond”.

Gelukkig had ik mijn emoties weer redelijk onder controle toen ik even later les moest geven, maar steeds als ik het boek nu zie staan, weet ik dat ik haar niet zo had hoeven missen tijdens dit grote avontuur. Want ze kijkt nog steeds mee, met een hand op mijn schouder.

Léia

Advertenties