Voor wie dat nog niet wist: ik ben juf. En vanavond had ik het genoegen om een groepje van 7 dames te onderwijzen in het vak kantoorpraktijk. Gelukkig was het niveau van de studentes wel wat hoger dan dat van de cursus, want daardoor was er genoeg ruimte voor wat anekdotes en een grapje tussendoor. Maar er moest ook gewerkt worden en zo werd aan de dames onder andere gevraagd naar de definitie van een ‘klant’. Wimmie gaf als antwoord: een klant is iemand die iets van je wil!

“Ooooh,” riep ik onmiddellijk: “dus als je vanavond naar huis gaat en er springt een enge man uit de bosjes en die roept: “Je geld of je leven!”, dan zeg jij: “Ha, een klant!”. Of als je man iets van je wil, dan is dat ook je klant? Dat wordt toch wel een beetje dubieus…” Ikzelf vond het wel grappig en ik weet ook zeker dat Wimmie zich voor altijd de definitie van een klant zal herinneren, maar het was denk ik nog wat te vroeg voor zo’n grapje. Zo’n eerste lesavond, dan moeten ze nog wat aan je wennen.

Overigens heb ik Wimmie wel gezegd dat ze bijna goed zat (een klant is iemand die een product of dienst afneemt), want tenslotte: iemand die iets van je afneemt, die wil wat van je, maar ik zag dat het haar niks niet lekker zat dat ik een grapje had gemaakt van haar antwoord. Dat heb je vaak met wat oudere mensen. Hoewel je bij kinderen soms ook al wat moet oppassen, zijn die toch minder snel beledigd dan volwassenen. Kinderen zijn er nog aan gewend dat ze niet altijd alles goed doen, terwijl volwassenen vaak menen dat ze geen fouten mogen maken, ook al komen ze voor het eerst naar een cursus kantoorpraktijk…

Nu ik er nog even over namijmer, bedenk ik ook waarom het toch wel anders ging dan ik had gedacht…
Receptionistes zijn over het algemeen vriendelijke, aardige, goedgemutste tantes. Dat hoort zo. Zo’n immer stralende, open persoonlijkheid. Daar had ik er eentje van. Charlotte. Daar kon ik het ook gelijk goed mee vinden (ze lachte om mijn grapjes). Dan waren er nog 2 die geheel vrijwillig voor deze opleiding hadden gekozen; eentje heeft deze cursus helemaal niet nodig, die heeft het gewoon in zich, maar haar ontbreekt het aan zelfvertrouwen en die andere, dat kan nog best wat worden met een beetje training.

Dan waren er nog 3 uit de zorg die verplicht dit moesten gaan doen, en toen ik Tiny, de eerste, recht op de man af vroeg of ze er een beetje zin in had, antwoordde ze hartgrondig met NEE. En degene waar ik het rondje mee eindigde en die in hetzelfde schuitje zat, begon zelfs te huilen! Dan was er ook nog eentje die gewoon helemaal klaar was met kapster zijn, en voor wie blijkbaar weinig andere mogelijkheden geboden waren dan maar telefoniste ofzo te worden.

Tsjonge, geen gemakkelijk clubje hoor. De kapster heb ik benoemd tot leader of the pack. Zij gaat een groepsapp opstarten. Goed plan, zelfwerkzaamheid. Wimmie is de komende drie weken op vakantie; ik hoop dat ze daarna nog terug komt. Van de twee UWV-slachtoffers weet ik ook niet of ze de eindstreep wel gaan halen. Ik denk dat ik mijn persoonlijke doelstelling (een slagingspercentage van ten minste 85%) maar even moet bijstellen naar: ten minste 85% van de dames tot het eind van de cursus in de groep houden.

Dat gaat me zeker lukken!

Léia

Advertenties