Nou ja, schrijven doe je óók met je vingers. En met je hoofd natuurlijk, want je vingers moeten wel weten wat ze moeten schrijven, of typen, zoals nu. En als je hoofd dan gedachten heeft gevormd, dan moeten er ook nog signaaltjes naar de uiteinden van je armen worden gestuurd om daar de juiste beweging in gang te zetten om de woorden, die een stem geven aan die gedachten, te schrijven.

En hoewel ik zelf de vorige zin best wel mooi vind, heeft het me aardig wat moeite gekost om ze ‘op papier’ te krijgen.

Ik had namelijk wat lijm nodig en waarempel, in een la vond ik een tubetje secondenlijm. Maar ik kreeg het er maar niet uit, tot ik tot de ontdekking kwam dat onder het dopje nog een zilverpapiertje zat dat ik even door moest prikken. Ondertussen had ik echter zo in dat tubetje zitten knijpen en drukken; zodra er een gaatje in zat, spoot die lijm met een joekelstraal over mijn vingers. Ik had nog de tegenwoordigheid van geest om meteen mijn vingers los van elkaar te trekken, maar hoe krijg je die lijm van je handen? Ik spoelde ze af onder de kraan, maar daarna bleef er een stijven witte laag achter.

lijm

Noodkreet op facebook! Jason, de kapper, zegt dat het er met aceton af wil, maar ik heb geen aceton. Lara meldt dat er aceton op haar kamer ligt, maar dat blijkt een vette dooie mus. Ellen waarschuwt dat als ik er aan zit te peuteren, ik wel moet proberen m’n velletje te laten zitten. Maar dat is niet gelukt. Ik heb het velletje van mijn nagel meegetrokken. Bloed.

Over een week is het er wel afgesleten, zegt Ellen. Morgen even aceton halen, denk ik.Wordt vervolgd.

Léia

Advertenties