Ik sta bekend als altijd goedgehumeurd. Altijd vrolijk. Het zonnetje in huis. Ik heb nog een gedichtje van mijn vader in mijn meer dan een halve eeuw ouwe poeziealbum:

wees steeds een zonnestraaltje
voor ieder die j’ontmoet
dan geef je licht en warmte
en hebt het zelf ook goed!

Mijn vader deed al aan NLP. Vrolijkheid is namelijk besmettelijk, net als een glimlach. Vaak zijn het juist de mensen die het niet altijd even gemakkelijk hebben (gehad), die hebben geleerd om het mooie in het leven te bewonderen. Om overal de humor van in te blijven zien. Die weten dat je gewoon je mondhoeken omhoog moet trekken, rug recht, vooruit de wereld inkijken en je voelt je gelijk een stuk beter! Je hoofd optillen en je mondhoeken omhoog, kost evenveel energie als je hoofd naar beneden laten zakken en je mondhoeken omlaag trekken.

Voor mij is lesgeven de ultieme pick-me-up. Het maakt niet uit wat er net gebeurd is, zodra mijn studenten de deur binnenkomen, gaat mijn hele wezen op standje HOERA!!

En soms, als ik onderweg ben, en de zorgen dwarrelen als sneeuwvlokjes door mijn hoofd, dan zijn mijn passen wel eens wat zwaar en mijn blik wat troebel. Vanmorgen bijvoorbeeld. En toen… dwarrelde er zomaar een veertje naar beneden. Ik keek omhoog, om te zien waar dat veertje vandaan kwam, want je verwacht dan toch een wat kalige vogel door de lucht te zien zwabberen, maar nee, alleen maar een strakblauwe lucht. Geen wolkje, geen blaadje en zeker geen kale vogeltjes. Zomaar een veertje dat naar beneden dwarrelde. Voor mij.

En net zoals je mondhoeken zo nu en dan als vanzelf naar beneden zakken, zo gaan ze ook zo nu en dan als vanzelf weer omhoog. Een klein veertje, een klein momentje om (letterlijk) even stil te blijven staan.

En dan weer verder,,,,

Léia

Advertenties