Vandaag heb ik een teentje gebroken. Of flink gekneusd. Onfortuinlijk voorvalletje met een vuilcontainer.

ringteen

Ik ben niet bij de dokter geweest, want het was geen belangrijke teen. Alleen je grote en je kleine teentjes zijn maar van nut. Voor het evenwicht. Maar die andere 6, die hebben niet eens een naam.
Je vingers hebben allemaal een naam, maar tenen eigenlijk helemaal niet. Je zou nog kunnen zeggen een duimteen en een pinkteentje, maar aan ‘de teen naast je kleine teen’ zit zelden een ring en ‘de teen naast je grote teen’ wijst zelden ergens naartoe. Alleen de middelste teen en de middelvinger hebben samen wel iets.

Ik weet dat je niet met een gebroken rechter ringteen naar de dokter hoeft, omdat ik ook al eens mijn linker ringteen heb gebroken. Onfortuinlijk voorvalletje met de hak van een dansschoen. Die aan mijn rechtervoet zat. Nee, ik ben niet zo dom dat ik, in plaats van op de tenen van mijn partner te gaan staan, op mijn eigen tenen rondhuppel. Het ging zo: ik wilde met mijn rechtervoet een overstapje achteruit maken over mijn linkervoet (ja, net zoiets als bij schaatsen: pootje-over achteruit), maar blijkbaar stond er plotseling iemand achter mij. Om een botsing te voorkomen, blokkeerde mijn danspartner mijn achterwaartse beweging, waardoor ik uit balans raakte en aangezien mijn rechtervoet de beweging al had ingezet, kwam ik met mijn volle gewicht op die linker ringteen terecht. Krak!

En de dokter deed er niks aan. Ja, hij raadde aan om een tapeje om mijn ring- en middelteen samen te binden: een living splint. Ik zal het nooit weer vergeten: een levende spalk. Ik vroeg de dokter wanneer ik weer zou kunnen dansen en hij zei: “je kunt er gewoon weer alles mee doen”. Vertrouw het nooit wanneer iemand zoiets tegen je zegt en luister vooral naar je eigen lijf! Ik ging namelijk met mijn gebroken teen en mijn living splint naar jazzballet. En daar maakte ik een pirouetje.

Nou is het zo, dat als je twee dingen naast elkaar rond gaat draaien, dan verschuiven ze ten opzichte van elkaar. En aangezien ik mijn tenen aan elkaar vast had geplakt, werd mijn gebroken ringteentje volkomen uit elkaar gescheurd door de gepartnerde middelteen! Het duurde nog eens twee pencilturns voor ik naar de kleedkamer krukte en dat akelige tapeje met grof geweld heb verwijderd. Wat een opluchting! Die dokter had duidelijk nog nooit een poot op een dansvloer gezet. Living splint..

Dus ik wacht maar even af. Ik kan prima lopen, maar op m’n tenen lopen is niet echt een goed plan. Dan maar even rustig aan, het is tenslotte morgen maandag…

Léia

Advertenties