Ik zocht vanmorgen naar het woord: eigenwaarde.

Ik zat even op het verkeerde spoor, want ik bedacht: zelfrespect, zelfwaardering, zelfvertrouwen, zelfbewustzijn en dat is eigenlijk niet zo gek, want dat alles bij elkaar is wel zo ongeveer je eigenwaarde.
Als je geen respect hebt voor jezelf, geen vertrouwen in wat je doet of wie je bent, als je jezelf niet waardeert en je ook niet bewust bent van alles wat je wel of niet kunt of wilt of hebt gepresteerd, dan zul je ook nooit precies weten wat je waard bent.

Het gekke is, dat als we naar onszelf kijken, dan focussen we meestal op de dingen die níet goed gaan, de dingen waar we niet tevreden over zijn en de dingen die we ooit geprobeerd hebben, maar die mislukten en waarvan we dus nu overtuigd zijn dat we dat niet kunnen en ook wel nooit zullen kunnen.
‘Ik kan niet behangen’. Hoe weet je dat? Ooit eens geprobeerd, dat was een ramp, zag er niet uit, dikke ruzie, ik doe het nooit weer!
‘Ik heb zo’n lelijke onderkin’, Nou… dat valt wel wat mee. En je hebt prachtige ogen en fantastisch haar. ‘Ja, maar die onderkin. Ik schaam me dood!’
‘Ik heb een nieuwe collega en ik kan er helemaal niet goed mee opschieten’. Maar je hebt toch ook veel collega’s waar je juist heel goed mee overweg kunt? Je kunt toch ook niet iedereen te vriend houden? ‘Ja, maar dit is heel irritant, deze ene persoon verpest alle arbeidsvreugd’.

Tja. Als we willen, dan kunnen we onszelf altijd wel klein houden. En het kan ook anders. Zonder natuurlijk te denken dat je alles kunt, of dat je perfect bent, want dat is natuurlijk helemaal niet natuurlijk, kun je wel accepteren dat er dingen zijn die je (nog) niet zo goed kunt, dat je naast al je prachtige uiterlijkheden ook stukjes hebt die niet perfect zijn, en dat je misschien wel een minder prettige eigenschap hebt naast al die goeie eigenschappen die je ook hebt.

Want je bent mens. En die imperfections horen er dus bij; misschien word je daar zelfs wel een mooier mens van…

Léia

Advertenties