Tom Poesjes of Tom Soesjes?

Iedereen kent natuurlijk de onovertroffen Tompoucen van de Hema. Maar weet je ook dat je die heerlijkheden door de helft en dan voorzien van een fotootje in het fondant, online bij de Hema kunt laten maken? Ik wel. Toen ik twee jaar geleden mijn bedrijfje startte, konden de bezoekers genieten van een mini-pouce voorzien van mijn spliksplinternieuwe logo. En nog niet zo lang geleden was ik op een jubileumfeest, waar honderden van die vierkante romige bladerdeeghapjes voor het grijpen stonden, ook voorzien van een plaatje en een vrolijke kreet.

Nou is het grote voordeel van die kleine tompoucejes dat je ze uit de hand kunt eten en het risico dat er iets mis gaat bij de consumptie is voor de meeste mensen gering (dat geldt overigens niet voor mij: ik weet zelfs van zo’n klein hapje nog wel een kliederboel te maken) én je hoeft niet te kiezen (altijd een groot probleem op verjaardagen; dat je buurman nét dat gebakje van de schaal pakt dat jij zo graag had willen nemen).

Nou begonnen we dit jaar met een introductiemiddag voor de kinderen van mijn studiegroep en ik wilde ze trakteren op iets lekkers. Van de Hema natuurlijk. Bijvoorbeeld een tompouce. Maar ik dacht aan mijn vloerbedekking en niet in de laatste plaats aan mijn eigen imago. Zodra de nieuwe studentjes mij zouden zien worstelen met een tompouce, was direct mijn autoriteit naar de Filistijnen. En vonden de kinderen het niet lastig, dat ze nog helemaal vreemd voor elkaar, een tompouce soldaat moesten maken?

tom soesjes

Gelukkig heeft de Hema daar wat op gevonden: Tom Soesjes. Een langwerpig soesje, gevuld met tompoucenroom en ook voorzien van een roze fondantlaagje. Net zo lekker dus, maar makkelijker om te eten. Ik verwachtte dat het soesje binnen twee happen zou zijn verdwenen in de gretige giecheltjes. Dus: een dubbele dosis tomsoesjes gekocht, voor ieder 2, netjes verpakt in een doosje, los van elkaar. Alleen, toen ik de soesjes op een schaal wilde leggen, ging het vreselijk mis. Misschien kwam het van het warme weer, maar al snel plakten mijn vingers aan elkaar. En aan de schaal. En aan mijn blouse. En aan mijn haar. Oh jee, dat kan ik ze niet zo met de hand laten eten!, dacht ik nog, dus staken we er wat achter in een la gevonden parasolletjes in…

Dat stond weliswaar feestelijk, maar deze hapjes waren veel te zwaar voor dat dunne prikkertje, dus daar floepten de eerste soesjes al over de tafel. En toen de kinderen enthousiast hun tanden in het zachte deeg zetten, gutste onder grote hilariteit de vulling aan alle kanten naar buiten. Hoezo was ik bang dat ze zich zouden generen vanwege een lastig eetbaar hapje? Ze hadden de grootste lol met de parasolletjes, likten gulzig met hun kleverige vingers de geknoeide room van de schoteltjes, en lagen languit over de tafel om de laatste soesjes te bemachtigen.

Een uiterst geslaagde introductiemiddag. En deze keer hoefde niemand zich over de restjes te ontfermen…

Léia

Advertenties