Excuus dat ik gister niks geplaatst heb: geen internetverbinding!

Een tijdje terug heb ik deelgenomen aan de Hema blogacademy. Maar de Hema vond het niks en toen ik doorkreeg dat ze eigenlijk alleen mensen zochten die reclame voor ze gingen maken, ben ik er meteen weer mee gestopt. Daar had ik geen zin in, ik wilde gewoon vertellen over mijn avonturen en over de mensen bij de Hema.

Nou vond ik toevallig de afgelopen week de blogjes die ik had opgestuurd (en die waren afgekeurd). Zonde. Vandaar dat ik ze hier nu even plaats. Mijn tHEMA was:

Mevrouw Smit gaat naar de

 hema

Op mijn eigen bescheiden blogje, waar ik soms wel 20 bezoekers heb (!), vertel ik over de dingen om me heen. De dingen die het leven zo leuk maken. Soms een beetje belerend, soms wat emotioneel en soms wat overpeinzend. Het feit dat ik maximaal 20 kijkers haal, zegt denk ik genoeg over mijn vaardigheden. Dus ging ik naar de Hema blog Academy.

Voordat dit event plaatsvond, schreef ik nog op mijn blogje dat ik echt een Hema-meisje was, maar dat bleek een vergissing. Gister zat ik met zo’n 989 échte Hema-meisjes in een enorme zaal… Op nog een stuk of 10 oudere dames en mannen na; alleen maar meisjes! Van een andere generatie. Normaal gesproken zit ik nooit verlegen om een praatje, maar om mij heen werd alleen met de smartphone geconverseerd. Ik heb na afloop een paar kattige woorden gewisseld in de rij voor het toilet (maar ik moest dan ook heel nodig!), meer niet.

En ik had me nog wel zo goed voorbereid. Ik had verschillende websites gegoogeld over het eten van een tom pouce, ja, zelfs een instructiefilmpje bekeken. Niet dat dat heeft geholpen, want de tom poucen werden geserveerd zonder schoteltje en zonder vorkje (laat staan mesje). Makkelijk toch? Nee hoor, bij mij ging een flinke kwatsj roomvulling (overigens van uitstekende Hema-kwaliteit) direct tegen de vloer. Zo onopvallend mogelijk ben ik door de hurken gezakt en heb met een servet (overigens ook van uitstekende Hema-kwaliteit) gepoogd de vloer schoon te krijgen. Met dank aan de telefoontjes denk ik overigens niet dat iemand dit genante incident heeft opgemerkt.

Het was een uiterst leerzame middag, alleen… om een blog te schrijven moet je een niche (specifieke, kleine sector waarin producten of diensten worden geproduceerd en afgezet, red.) hebben. Mijn eerdere verwondering over de hoge hakken, de zorgvuldig uitgekozen ensembles en de enorme hoeveelheid make-up die er die ochtend door mijn mede-kandidaatbloggers was omgezet, deden mij vermoeden dat het merendeel van de dames hun niches in mode en verzorging gingen zoeken. Ikzelf had wat uit de kledingbult gerukt dat er niet al te gekreukt uitzag en nog redelijk fris rook en omdat ik de hond nog had uitgelaten voor ik naar het station vertrok, en ik was vergeten mijn schoenen om te wisselen, zat ik daar met mijn eigengebreide sokken in pseudo-sneakers (en lekker warme voeten).

Van sommige dames had ik, gezien hun postuur en het ontbreken van een overdaad aan eerdergenoemde items, het idee dat ze zich op voeding gingen storten (en wel zodra ze het pand hadden verlaten). Ook niks voor mij, want als ik ga bloggen heb ik al helemaal geen tijd meer om eten te koken.

Gelukkig hoef ik geen internationale blogdiva te worden. Ik wilde schrijven over de mensen in de Hema en wat mij overkomt als ik in de Hema ben. En er overkomt mij altijd wel wat (en niet alleen maar bij de Hema). En dat ga ik dus ook maar doen.

Mevrouw Smit gaat naar de Hema…

Advertenties