Vanmorgen ging ik weer een uurtje flyeren. Prachtig weer, leuke buurt, helemaal geen straf.

Toen dacht ik: stel je wilt een lange wandeling maken, het Pieterpad bijvoorbeeld, of naar Santiago de Compostella, dan zou een baantje als folderbezorger een hele goeie voorbereiding zijn. Dus ik liep met een ferme pas van de ene brievenbus naar de andere, met een vriendelijke glimlach voor iedereen die ik tegenkwam op mijn pad.

pieterpad

Maar na een half uurtje in de zon, werden mijn benen al wat trager en als er niemand keek, slaakte ik zo nu en dan stiekem een zucht. En wanneer ik weer klem zat met mijn vingers in zo’n klapperbrievenbus met zo’n harde borstel, dan kon ik binnensmonds nog wel eens stevig vloeken ook. Na een uurtje begon mijn hoofd te protesteren en mijn heup riep dat hij nu wel ongeveer voldoende versleten was.

Dus nee, Santiago de Compostella wordt het voor mij waarschijnlijk niet meer in dit leven. En een eind fietsen kan ik niet meer vanwege een verschoven staartbeentje (zegt de dokter), dus die Alpe d’Huez moet het ook zonder mij doen.
Misschien moet ik dan toch nog een poging wagen in het zwembad. Esther Williams-style. Water is lief voor je gewrichten, toch?

Of misschien vind ik ooit nog wel een danspartner en wie weet… zo’n prachtige ballroomjurk, die staat nog steeds op mijn bucketlist.

Léia

Advertenties