Vanavond aten we een biefstukje en wat groene groente uit een wokschaaltje. Niks kant-en-klaar; de peultjes moesten nog gedraad worden, aan de lente-uitjes zaten nog worteltjes en de broccoli had zelfs nog blaadjes, dus dat was nog even lekker snijden en hakken. En er was een teentje knoflook, die ook nog van z’n schilletjes moest worden bevrijd.

Oh ja, en er zat een heel klein minipinipepertje tussen. Of eigenlijk twee, maar dat was misschien wat te veel van het goede. Die rode pepertjes hebben je soms flink bij de neus. In mijn geval heel erg letterlijk! Ik had het pepertje ontdaan van haar pitjes (pittig ding, dus zal wel vrouwelijk zijn?), in kleine piezeltjes gehakt en lekker meegebakken met de knoflook, lente-uitjes, peultjes en mini-broccoli (die misschien wel bimi heette). Nou, ik moet eerlijk zeggen, dat ene pepertje door de groente viel eigenlijk best wel mee. Niet dat je heel hard ging roepen om suikerwater ofzo, omdat de vlammen uit je mond slaan.

rood pepertje

Maar… ik zat heel even met mijn vinger aan mijn neus en dat was wel het suikerwater-effect. Alleen stop je daar natuurlijk je neus niet mee vol. Ik ging mijn handen snel wassen met flink wat zeep, en sloeg vervolgens handenvol fris water in mijn beide neusgaten omhoog.

“Nou”, zei mijn zus, “dan heb je nog mazzel; ik heb wel eens zo’n Spaanse pepervinger in mijn oog gestoken. Dát deed pas zeer!” Terwijl ik genoot van mijn biefstukje met champignons en groene wokgroentes (met een klein rood accentje), vloog er een stofje langs, of ik kreeg een kriebeltje, of ik heb geen idee waarom, maar ik veegde even met mijn, ja, goed met zeep gewassen vinger, in mijn ooghoekje. Gloeiende, gloeiende, gloeiende, en ik was nog wel gewaarschuwd!

olieflesje

Nou heb je van die bijzondere glaasjes waar je je ogen mee kunt uitspoelen, maar zo eentje was nergens in de buurt. Wel een theekopje. Gewoon je oog door een theekopje vol water laten wapperen. Maar volgens mij was dat hele kopje meteen tot vuurwater getransformeerd zodra het in contact kwam met mijn aangetaste oog, dus echt helpen deed het niet. Mijn zus had ook een idee. Een olieflesje met een schenktuitje. Leeg natuurlijk, want als ik olie in mijn oog had gegoten had het waarschijnlijk onmiddellijk vlam gevat. Ze deed er water in en hield het boven mijn oog. Weet je wel hoe eng dat is? Dat je zo’n ijzeren geval recht op je oog af ziet komen! En dan ineens die plens water! Die natuurlijk niet in z’n geheel door je oog wordt opgenomen, maar voor het grootste deel over je kleren heengaat.

Mocht het je ooit overkomen, ik heb maar 1 advies: huilen. Je hoeft er geen geluiden bij te maken, of stevig te snikken ofzo, gewoon tranen met tuiten. Dat is beter dan zo’n olieflesje met een tuitje. Flink huilen, dan gaat het wel over. Uiteindelijk. Je make-up is verruïneerd, je ogen zijn knalrood, het water komt je neus uit om de een of andere onverklaarbare reden, maar je leeft nog en je kunt ook nog gewoon van alles zien.

Een rood pepertje is eigenlijk wel een beetje als het leven zelf: pittig, soms pijnlijk, soms moet je ervan huilen (en we hebben er ook heel erg om gelachen trouwens), het kan je flink ontregelen en uiteindelijk gaat het leven gewoon door, alsof er niks gebeurd is.

Vandaag een lesje van een klein pepertje, en van

Léia

Advertenties