…en een dagboek is zéker geen blog!

Een tijdje terug zei een vriendin van mij (ja, zo’n bff) dat ze geen blogs las, omdat het haar niet zo interesseerde wat mensen allemaal aan het doen waren. Ik moest gelijk denken aan al die startende twitteraars, die tweets versturen over hoe laat ze uit bed komen, dat ze onderweg zijn naar hun werk, en fotootjes posten van hun lunch of hun breiwerkje (oh wacht, dat deed ik ook, maar dat was ter ondersteuning van mijn verhaal…)(en er zat een link bij naar een superschattig youtube-fragmentje).

Je moet wel iets te zeggen hebben. En dat is dan ook zo ongeveer de enige overeenkomst tussen een blog en een dagboek.
Maar dan de verschillen: bloggen doe je omdat je graag wilt dat (veel) mensen lezen wat je geschreven hebt, van een dagboek moet iedereen met z’n tengels afblijven, want dat is absoluut niet voor andermans ogen bestemd. Bloggen doe je omdat je iets wilt vertellen waarvan je denkt dat andere mensen het van enig belang vinden, of misschien alleen maar omdat ze het leuk vinden. Dagboek? Wat een ander daarvan vindt, dat is immers van geen enkel belang!? Bloggen doe je op de computer en ik vermoed dat de meeste dagboeken nog echt met een pen in een mooi boekje (met of zonder slotje) worden bijgehouden. Maar het grootste verschil: in een blog staan gedachten, in een dagboek emoties!

foto

Ik ben net aan mijn 19e dagboek begonnen. Ooit, toen ik een burnout had, raadde mijn psychologe aan om op te gaan schrijven waar ik last van had, wat me bezighield, hoe ik me voelde. Volgens mij kun je op elke wellness-website en in elk selfhelp-boek diezelfde tip nog steeds terugvinden. Waarom?

Je emoties kunnen je enorm in de weg zitten. Mensen doen soms dingen waar je horendol van wordt. En je weet dat als je dat zou uitspreken, je ze gaat kwetsen. Of zij jou, omdat ze het niet van je pikken. Wat doe je dan? Toch maar zeggen? Dat zou misschien wel moeten, maar voor sommige mensen is dat nog niet zo eenvoudig…
Een vriendin van mij lag eens in het ziekenhuis en ik kwam haar opzoeken met bloemetjes natuurlijk en een paar magazines en een puzzelboekje. Toen ik naar huis ging gaf ze me het puzzelboekje en de magazines weer mee. Puzzelen deed ze nooit en ze las zelden zulke bladen, dus daar moest ik maar iemand anders blij mee maken. Stelde ik al die eerlijkheid op prijs? Neuh. Ik had liever gehad dat zijzelf er iemand anders mee blij gemaakt had. Ik vond het best wel een beetje sneu en droop af met mijn cadeautjes…  En wat gij niet wilt dat u overkomt…

Mensen die in een liefdevolle relatie zitten, weten ook heel goed dat je zielsveel van iemand kunt houden, maar dat ze je van tijd tot tijd het bloed onder de nagels weghalen. En hoewel we dan best graag eens even flink van leer willen trekken, weten we dat we dan elkaar onnodig kunnen kwetsen en dat het daar vaak niet belangrijk genoeg voor is. Dus we zeggen even niks en later, als de irritatie en de boosheid zijn weggezakt, zien we ook wel in dat we daar goed aan gedaan hebben. De soep wordt immers nooit zo heet gegeten als ze wordt opgediend.

En mensen die een uitlaatklep nodig hebben voor al die emoties waarvan ze weten dat die in de openbaarheid veel ongewenste schade kunnen aanrichten, die hebben een dagboek. Dat helpt ze om balans aan te brengen in hun gevoelswereld en weer vrolijk verder te kunnen met hun leven. Dat geldt in ieder geval voor mij. Mijn dagboeken zijn een soort beerputten vol misère en ongerief. Een dagboek is een stukje van jezelf dat je niet bloot wilt geven. Als iemand het toch leest, wetende dat jij dat absoluut niet wilt, dan voelt dat aan als aanranding.

Dus: als je vrienden wilt ontmoeten, dan kun je blogs gaan lezen. Als je vrienden kwijt wilt, dan lees je gewoon hun dagboek. Geloof me maar,

Léia

Advertenties