Ik heb een fijn beroep. Mensen op weg helpen, meestal kinderen. Dat is prettig. Natuurlijk, als je boekhouder bent, of schilder, of om mijn part voetballer, dan beleven anderen ook plezier aan je werk. Maar in mijn geval is het lekker rechtstreeks.

Niet dat anderen helpen altijd heel erg op prijs gesteld wordt hoor. Zeker niet bij mij. Mevrouw Smit weet nog een lekker bewerkelijke manier om je huiswerk te maken. “Ja, maar dan vergeet je het niet meer en dat scheelt je straks heel veel tijd hoor!” Ja ja, maar nu heb ik daar even helemaal geen zin in, mevrouw Smit!

Wat veel leuker is, nou ja, meestal dan, is zelf een cadeautje voor iemand maken. Waar die persoon dan blij mee is.
Ineens herinner ik me weer mijn eerste Sinterklaas bij mijn toenmalige schoonfamilie. Mijn eigen familie is nogal handwerkerig en dus werd er rond Sinterklaas druk gebreid, gehaakt, genaaid en geborduurd. Dat vonden wij leuk, ook al kost handwerken best veel tijd en een echt goedkope hobby is het ook niet! Dus, met al mijn goede bedoelingen ging ik aan de slag. Mijn schoonmoeder kreeg een prachtig geborduurd kleed met kerstmannetjes en -boompjes, rendiertjes en sleetjes, waar je kerstkaarten op kon hangen. Voor mijn schoonzusje had ik twee prachtige linnen placemats geborduurd in Holbeinsteek (waarbij de achterkant net zo mooi is als de voorkant, genoemd naar de schilder Hans Holbein, die portretten schilderde, zo precies dat je de steekjes praktisch kon tellen en waarop je kon zien dat het borduurwerk aan de binnenkant van de mouwen gelijk was aan dat op de bovenkant). (Interessant hè, handwerken). Voor de oudste broer van mijn man had ik een stropdas gebreid (ja, dat was heel erg hip destijds). Zijn vader kreeg een aangekleed lampie (met vooral een leuk gedicht over hoe handig hij was), en voor de jongste broer had ik een joekel van een ‘zakagenda’ in elkaar geknutseld, met een gedicht waarvan ik de laatste regel nog steeds weet: “skuor dy net de bûsen út”. Dat is natuurlijk Fries en ‘ik skuor my de bûsen út ‘ betekent zoiets als: ik pies in mijn broek van het lachen. Dat was dus een heel leuk dubbelzinnig grapje, want letterlijk betekent het: ik scheur me de zakken kapoet.

Dat ik dat nog allemaal weet zeg! En weet je ook waarom ik dat nog weet? Al die moeite, al die uren breien, borduren, naaien, knippen en plakken werden absoluut niet begrepen en nog minder gewaardeerd. En het allerergste was dat mijn moeder, die met groene ogen had gekeken wat ik allemaal voor die familie had gemaakt, een pakje kreeg met een half afgeborduurd zakdoekje en de belofte dat Sinterklaas dat zo snel mogelijk af zou maken, maar dat hij te weinig tijd had gehad… Ze was razend! Helemaal toen ik vertelde dat mijn noeste arbeid zo weinig op prijs was gesteld. Ja, dan had ik ook maar wat voor háár moeten maken, zíj wist dat immers wél te waarderen…!

Gelukkig gaat het meestal wel goed. En dan is het heerlijk om iets moois voor iemand te maken. De laatste keer dat ik smoorverliefd was, heb ik binnen 6 weken een prachtige trui gebreid voor het doelwit van mijn affectie. Voor z’n verjaardag. In die periode ben ik verslingerd geraakt aan een soap, omdat ik 6 weken lang halve nachten had zitten breien met de televisie aan.

foldersokken

En nu brei ik sokken. Niet op commando, zelden op verzoek, maar soms wel als cadeautje. Het vorige paar sjokt nu aan de voeten van een Oostenrijkse postbode, want is nooit aangekomen bij mijn dochter die dientengevolge de hele winter last heeft gehad van koude voeten. Maar ik geef niet op. Sokken breien is een heerlijk ontspannen, klein en afwisselend werkje. Hoewel het pas afgehechte paar, dat ik morgen ga opsturen als bedankje, niet echt zo klein was…

Niet alleen de sokken waren vandaag klaar, ook de Engelse folder van Mrs. Smith goes Dutch. Ik vind hem prachtig! Een stiekem voorproefje van de binnenkant op de foto. Spannend als die doos met folders straks binnenkomt…

Léia

Advertenties