Er zijn nogal wat belangrijke succesfactoren, onder andere: passie, creativiteit, doortastendheid en vooral… doorzettingsvermogen.

Ik ging vandaag met mijn zus behangen. Creatief en gepassioneerd. En we mochten pas koffie drinken toen het wandje klaar was! Succesvol resultaat.

muurtje

Mooi geworden hè? Het TV-meubel staat al klaar. Oh wacht, nee, eerst nog een paar rollen behang wegplakken….

We hadden niet heel veel tijd, want mijn zus was uitgenodigd op de buurtbarbecue. Gezien het slechte weer van gister en de stormvoorspellingen voor vandaag, ging ik er persoonlijk echter niet van uit dat die bbq door zou gaan. Ik maakte er ook de hele dag al grapjes over. Maar er kwam maar steeds niemand vertellen dat de boel was afgelast, dus ging mijn zus om een uur of drie maar eens even vragen. Oh nee hoor, geen enkel probleem: de bbq was gewoon naar binnen verplaatst.

Nou heb ik aardig wat haar op mijn hoofd (Peter, mijn kapper, die dit verhaaltje ook zit te lezen, knikt nu bevestigend), maar niet eentje daarvan zou er ook maar 3 seconden over prakkizeren om een bbq binnenshuis te gaan organiseren. Niet één! Dat is denk ik gekomen sinds ik bij de club van 50 werd toegelaten.

Het leek mij vroeger altijd verschrikkelijk om 50 te worden en toen iemand zei: welkom bij de club, dacht ik in eerste instantie ook nog: Rot op met je club! Daar wil ik écht niet bij horen! En al heel snel kreeg ik door dat het best fijn is als je de 50-grens bent gepasseerd. Plotseling zijn er een heleboel dingen die je niet meer hoeft. Een heleboel dingen waar je je niet langer druk over maakt. Waterskiën bijvoorbeeld. Altijd graag willen doen, maar nu, nee, ik vind het prima zo. Wat mensen over je zeggen. Ze doen maar. En er zijn ook veel dingen die ik nu accepteer, omdat het nou eenmaal zo is en je er weinig aan kunt veranderen. Zoals het weer bijvoorbeeld. Tja, onvoorziene omstandigheden. Je kunt er wel om treuren, maar dat verandert weinig aan de zaak.

De buren van mijn zus zijn nog geen 50. Die lieten zich vandaag door een beetje regen en wind niet van het geplande feest afhouden! Ben je nou helemaal mal! Ze hadden de partytent opgezet en de hapjes en drankjes stonden binnen al te wachten op de gasten. Terwijl het in de rest van het land wat rustiger werd, ging het hier in het oosten nog flink tekeer. De kamerplant, die even buiten stond op te frissen was net voor de tweede keer onderuit gezeild en de tuingieter was op hol geslagen door de tuin. Groot gelijk, voorlopig ben jij hier echt niet meer nodig vriend!

Terwijl ik heerlijk in een warme stoel zat te breien aan een tweede sok, vertrok mijn zus naar de bbq. En mijn fantasie sloeg (waarschijnlijk door de harde wind) op hol. Voorstellingen van feestgangers met in 1 hand een kippenpootje en in de andere een opvliegende partytent, plastic bekertjes waaruit het bier zo iemands snufferd in waait, buurvrouwen die uren hun haar hadden zitten stylen en nu een coiffure tempête om het hoofd droegen, de bbq in lichter laaie door de harde wind, zo’n klets water die zich verzameld heeft op het tentdoek en die dan door een windvlaag naar beneden komt knallen, ongetwijfeld langs iemands rug…

Maar niets van dat al. Niemand van de gasten had geklaagd, en ook toen de gastvrouw aanbood toch maar helemaal naar binnen te verkassen en manlief alleen bij de bbq in de storm te laten staan, bleek niemand daar behoefte aan te hebben. Waarschijnlijk was het allemaal best avontuurlijk, met een vleugje gevaar. Iets wat je nog kunt waarderen als je nog niet bij die club hoort. Die club van 50+.

Ik bewonder de moed en vooral: de volharding. Als je iets wilt bereiken, dan laat je je niet door een buitje of een omvallende kamerplant uit het veld slaan. Ik vind het knap. En ik ben flink opgeschoten met mijn sok trouwens…

Léia

Advertenties