We doen allemaal wel eens wat doms,

daar ben ik allerminst een uitzondering op, maar soms kan ik zelf niet geloven dat ik zó dom ben… Vandaag bijvoorbeeld smeerde ik twee beschuitjes: eentje met kaas en zelfgecultiveerde waterkers en eentje met mokkahagelslagjes. Maar nadat ik de beschuitjes met roomboter had besmeerd en plakjes kaas over de eerste heen drapeerde, glibberde de tweede van het bordje af. En aangezien dat bordje op het randje van het aanrecht stond… Wat doe ik in een reflex? Ik knel razendsnel het vallende beschuitje tussen mijn been en het aanrechtkastje. Natuurlijk had ik kunnen bedenken dat het beschuitje zo’n strakke actie niet in 1 stuk zou overleven, maar als ik ook nog even doorgedacht had, dan had ik het risico kunnen berekenen (50%) dat het beschuitje met de besmeerde boterkant aan mijn broek zou blijven plakken. Dat voorkwam dan wel weer dat de losse stukjes op de grond vielen; ik kon ze zo van mijn been plukken. Maar lieve help, het was maar een beschuitje en nu was ik minstens een half uur in de weer om die vetvlekken weer uit mijn broek te krijgen!

En toch wil ik graag ter verdediging inbrengen dat ik de tijd niet had om na te denken; een reflexhandeling gaat per definitie zonder nadenken. Zo heb ik in een reflex mijn baas wel eens een lel in zijn gezicht gegeven, was ook niet slim (maar wel verdiend!). Ik denk dat zo’n spontane handeling, waar je dus helemaal niet over na hebt gedacht, laat zien wie je werkelijk bent. En ik ben dus blijkbaar een beschuitjesredder. Min of meer.Uiteindelijk was ie wel in stukjes en heb ik hem natuurlijk toch opgepeuzeld. En tijdens mijn reddingsactie heb ik ook nog een broek naar de Filistijnen geholpen.

Nee, ik richt nog maar geen clubje op van beschuitjesredders. Misschien bij een volgende ondoordachte actie?

Léia

Advertenties