Gisteravond eindigde ik met de droeve gedachte dat ik niet gemaakt was voor huishoudelijke arbeid en dat mijn tweede challenge deswegen ernstig dreigde te falen, al na 3 dagen. Ik ging ontevreden naar bed en dacht daar nog lang over na.

Maar als ik dan zaterdag een hele dag zou kunnen poetsen, waarom dan niet vanmorgen?
Nou moet je wel weten dat ik ’s morgens slecht mijn bed uit kan komen. Ik snap dat er mensen zijn die wakker worden, het liefst nog voordat de wekker afgaat en die dan hun beentjes buiten boord gooien, nog een keertje gapen en hopla, de dag is begonnen.
Of eigenlijk snap ik dat helemáál niet, maar ik weet dat er zulke mensen bestaan. Bij mij gaat dat niet zo. Ik word wakker, meestal van de wekker (tenzij ik die niet heb gezet, dan is het vaak omdat ik naar de wc moet) en dan moet ik uit een heel ver gebied vandaan komen. En alles rukt en trekt aan me om de dekens over m’n hoofd te slaan en nog even lekker door te slapen. Ik ben per definitie nog moe, krijg m’n ogen niet open, m’n hele lijf weigert dienst en ik kan absoluut niets bedenken wat mij belangrijk genoeg lijkt om de opstastrijd aan te gaan.
Anders is het bijvoorbeeld als ik naar Schiphol moet midden in de nacht, of als ik op donderdag om 6 uur moet opstaan, zodat ik om kwart voor 7 in hotel De Heidehof gezellig met de CNCH (de commerciële netwerkclub Heerenveen; fantastische club, kijk even op de website en kom ook eens langs!) te gaan ontbijten. Dan is die reden er wel, en ook al kost het me dan nog wel de nodige moeite, dan lúkt het nog.

Je snapt dan misschien ook wat er gebeurt wanneer ik zo’n enthousiast ‘verbeter je leven’-verhaal lees en de schrijver suggereert dat ‘geen tijd’ een slecht excuus is om zijn voorschriften niet op te volgen, WANT DAN ZET JE JE WEKKER MAAR EEN KWARTIERTJE EERDER!!! Dat is het moment waarop ik onmiddellijk het boek of blad waaruit ik mijn levensvreugde had zullen putten, dichtklap en in een hoek smijt. Dat is nou typisch zo’n figuur die ik ’s morgens de beentjes over de rand van het bed zie zwiepen, nog voor de wekker afgaat!

Bij mij werkt het namelijk andersom. Ik moet minstens een goede reden hebben om op te staan, een leuk vooruitzicht, een vreugdevolle verplichting. Ik zoek dus iemand die mij iets laat doen (op een moment dat ik daar ook echt zin in heb) waar ik dan zo blij en gelukkig van word, dat ik uiteindelijk ook ’s morgens fluitend wakker word. En níet dat ik op een afgrijselijk moment iets moet gaan doen (alleen al dat ‘moet’), wat ik dan nog leuk moet gaan vinden ook, en waar ik bij voorbaat al geen zin in heb. Dat is toch gedoemd om te mislukken mensen!!

Gisteravond dus was ik eigenlijk een beetje boos op mezelf. Potdomme, je kunt toch wel eens even je handen uit de mouwen steken en gewoon radio aan, beetje zingen, beetje swingen, lekker gaan schoonmaken? En je raadt het nooit: ik was vanmorgen om kwart voor 7 wakker. En ook echt wakker. Zo van: hé, eigenlijk ben ik wel wakker! Dus om 7 uur (een uur voordat mijn wekker zou afgaan) stond ik al naast mijn bed.

Ik heb de slaapkamers gedaan, de keuken schoongemaakt, 7 broeken, 3 slopen, een theedoek en een dekbed gestreken, een bonte was gedraaid, een witte was weggevouwen en het hele huis stofgezogen (ja, gestofzuigd, ik weet het, en ik vind stofgezogen leuker). Daarna ben ik de stad in geweest, want ja, de bank, de bibliotheek en de groothandel waren nog open.

En toen ben ik natuurlijk níet naar m’n zus gegaan. Want nee, het is natuurlijk wel een beetje dom om op internet te schrijven dat je een nachtje uit logeren gaat. Nou heb ik maar een paar lezers, waaronder ik zeker geen boevenpak vermoed. Eentje woont in Amerika; welcome dear American friend whom I don’t know and who probably speaks een aardig woordje Nederlands, anders las hij of zij mijn blog niet. En mocht onder mijn lezers wel een dief gezeten hebben: dan heeft u waarschijnlijk vanmorgen, toen u de boel kwam verkennen in de gedaante van twee oudere dames met een Wachttoren, wel gezien dat ik een gevaarlijke waakhond heb.

tessa

Vrienden van mij geven haar dikwijls nazi-bijnamen omdat ze hun hond bijkans verscheurd heeft!

En trouwens, er valt bij mij weinig te halen. De Wii is stuk, de piano is de kamer niet uit te krijgen zonder dat je eerst al het andere meubilair hebt verplaatst, mijn laptop is niet thuis en er is iets mis met de aansluitingen van mijn tv. Hij doet het wel, maar vraag niet hoe, dat is werk voor professionals. Maar zoals gezegd, ik ben dus maar niet naar mijn zus gegaan, die overigens ook helemaal niet in Coevorden woont en momenteel op de twee bouviers van de buren past. U bent gewaarschuwd!!

Oké, ik ben een beetje dom geweest. Maar ik was wel vroeg op!

Léia

Advertenties