Het gaat goed met Mevrouw Smit!

Een aantal maanden geleden hebben we twee kleine ruimtes achterin het pand erbij gehuurd, eentje voor mijn fröbelrommeltjes (het atelier moet tenslotte netjes blijven voor de gasten en wie heeft er eigenlijk ooit van een netjes atelier gehoord?) en eentje als magazijntje. Ik was er erg blij mee. De beide ruimtes waren oorspronkelijk van onze buren aan de overkant van de gang en werden gebruikt als rommelkamertjes; ze stonden volgepakt met onder andere kapotte bureaustoelen, kerstversierselen (die helaas hun beste tijd al hadden gehad), een gesneuvelde lamp, 2 ouwe tafels, aangebroken verfblikken, de meest lelijke bloempotten met dooie plantjes, een vies sportjackje en 1 in hoogte verstelbare nog heel bruikbare tafel. Met uitzondering van het laatste item, mochten wij met de rest doen wat we wilden, “als dank” voor het opruimen en schoonmaken van de beide ruimtes, die de overburen natuurlijk leeg en schoon hadden moeten opleveren. Je denkt dat je ze een dienst bewijst, je denkt dat ze er blij om zijn dat jij hun troep naar de vuilstort versleept en eindeloos op je knieën ligt om de onverklaarbare vlekken die onder hun troep vandaan zijn gekomen uit het tapijt te schrobben, je denkt dat je een goeie afspraak hebt gemaakt… En de beide mannen waren ook heus blij dat ze er verder geen omkijken naar hadden, dat geloof ik best.

Maar nu staat de kamer aan de overkant van de gang leeg. En ik kreeg een mailtje van een meneer die, naar het schijnt, ooit dat bedrijf heeft opgericht, en die nu even zijn spulletjes kwam halen. En of ik de beide bureaus (ja, die twee ouwe tafels ja) even klaar wilde zetten. Oh en de keuken kwam ie ook even leeghalen, want de oude koelkast (die wij niet wilden gebruiken omdat ie te smerig was om vast te pakken), de combi-magnetron (waar ze blijkbaar dingen in verwarmden waar vliegen heel erg dol op waren), de tafel en de stoelen, ja, die waren ook nog van hem.

Mijn broek zakte mij van de billen. Hoe kun je, als je je zaakje verkocht hebt, plotseling maanden nadat de laatste bewoners het pand met de noorderzon hebben verlaten, ineens je spullen als zijnde jouw eigendom komen opeisen? Oh, beste lezer, u denkt dat deze meneer de boel kwam schoonmaken? Dat ie de troep die de overburen hadden achterlaten even kwam wegbrengen? Nee, dat hadden wij, de overige huurders, al gedaan. Alles zonder waarde wat nog in hun kantoor had gestaan, dat was op het binnenplein gedeponeerd. Ja, daar kwamen wij ook pas achter nadat de hele tuin vol bleek te liggen met papier met hun logo erop, en dat in een opengewaaide doos had gezeten. Omdat het een bedrijvenpand is (en ik een kamer heb met uitzicht op die tuin) hadden wij achterblijvers, in overleg met de huisbazin, die bult met rotzooi al weggebracht. Ook de vieze, kapotte koelkast hebben we uit de keuken verwijderd.

Ik heb deze meneer dus even gemaild dat ik geenszins van plan was hem die tafels ter hand te stellen, aangezien ik ze eerlijk had gekregen. Immers, ik had ze ook net zo goed, met de rest van de rotzooi, af hebben kunnen voeren naar de vuilstort nietwaar? Hij had op mijn mail echter niet gereageerd en kwam vanmiddag mijn kantoor binnenstuiteren met de vraag of hij de tafels even mocht zien. Waarschijnlijk wist hij niet eens meer hoe ze eruit zagen en had ik ze mogen houden als hij er geen grijpstuiver meer voor kon krijgen. Maar, verbouwereerd door zoveel brutaliteit, heb ik meneer verteld dat hij ze niet mocht zien (ze staan ook niet in mijn kantoor), met een intonatie dat hij wat mij betreft de rambam kon krijgen. Dat laatste begreep hij maar al te goed, want mijn toon stond hem niet zo aan, zei hij. Dat kwam goed uit, want de toon van zijn mailtje stond mij ook helemaal niet aan. En dat de koelkast weg was, dat vertrouwde hij ook niet, want ik had in mijn mail gezet dat ik de stapels post die de overburen dagelijks nog retour kregen, op de koelkast zou leggen. Ja, dom natuurlijk, want die koelkast, die achter de deur had gestaan, die stond daar niet meer. Als je zo’n ding nooit gebruikt, maar het beeld dat ie daar staat, zit nog in je hoofd… Dat heb ik hem wel geprobeerd uit te leggen, maar ja, als jij denkt dat je nog wel € 5,- kunt krijgen voor zo’n ding, nou, dan kun je je waarschijnlijk wel voorstellen dat mensen zo’n waardevolle ouwe koelkast gaan verduisteren! Toch?!?

Razend was ik. Razend. Dat je het lef hebt om mensen bijna letterlijk de stoelen onder hun kont weg te trekken, alleen maar omdat jij denkt daar nog een kwartje aan te kunnen verdienen. Dat je de gore moed hebt om mensen van ‘koelkastverduistering’ te beschuldigen, als een oud kapot energieverslindend kreng jaren na dato niet meer staat op de plek waar jij hem ooit hebt achtergelaten. Overigens zonder briefje erop dat het jouw “eigendom” is en dat je hem ooit nog wel weer eens zal komen halen. Wat is dit voor wereld? Zijn het niet de banken of de multinationals die ons het leven zuur maken, dan zijn het wel dit soort graaierige honden. Twee ouwe tafels! Nou, ik sleep ze nog liever eigenhandig te voet in de stromende regen naar de vuilstort, dan dat hij ze in zijn hebberige klauwen krijgt. Sleep me maar voor de rechter, ik ben er klaar voor!

Leia

Advertenties