Het is 6 december 2012, 12:00 uur. Gister was het Sinterklaas, maar wij vieren het pas morgenavond, dus wat het ook is, daar kan het niet van komen. Pardon? Ja, er is iets, en ik weet niet precies wat…

Dat iets zei tegen mij: Het is tijd om te bloggen. En onmiddellijk nadat ik was begonnen, ging ik even water opzetten voor een kopje thee. Want hoe kun je nou bloggen zonder thee? En terwijl ik naar de keuken liep, bedacht ik dat ik dringend nog iemand een e-mailtje moet sturen. Dat ga ik dus nu eerst even doen. En dan thee zetten… ik ben benieuwd hoe lang deze onderbreking gaat duren.

Nou, het valt mee. Een kopje thee voor mijn neus, een toffee in mijn mond en maar liefst twee e-mailtjes later, zijn er 20 minuten vergleden. Waarom ik dat vermeld? Dit is een beetje hoe het nu gaat. Ik moet dit, ik moet dat, ik moet zus en vooral ook zo, en aan de dingen die ik eigenlijk graag wil doen (zoals bijvoorbeeld bloggen, naaien, mijn atelier opruimen, gedichtjes maken voor Sinterklaas, de bank bekleden, of wat dacht je van: pianospelen!) kom ik helemaal niet meer toe. Ik leef van afspraak naar afspraak, met daartussenin heel veel mailtjes, dringende administratieve klusjes, huishoudelijk werk, telefoontjes en thee. Dat wel, veel thee. En ik weet wel dat iedere lifecoach (ja echt, die bestaan), werkcoach, timecoach, loopbaancoach, mental coach, spiritual coach of personal coach je zal vertellen dat het zo niet moet, maar al die coaches zijn er natuurlijk niet voor niets! Deze mensen verdienen er blijkbaar een boterham aan om jou te vertellen dat jij óók een van die miljoenen bent die het niet goed doet. Eigenlijk is de vraag niet eens zozeer wat jij dan niet goed doet of hoe je je life, time, werk of mental state moet omzetten naar een acceptabeler levenswijze, maar: hoe is het in de vredesnaam mogelijk dat we blijkbaar met z’n allen in die kuil kletteren? En is er dan wel een simpele manier om eruit te klimmen?

Neem nou mijn geval. Ik kan heus zo wel een paar oplossingen bedenken om meer tijd te creëren: gooi je administratie in een doos en laat het lekker een ander uitzoeken; neem een schoonmaakster in dienst; geef je pr en marketingactiviteiten uit handen; vraag hulp; plan momenten in voor leuke dingen. Tja. Nou, de eerste drie oplossingen creëren onmiddellijk een nieuw probleem, waar ik dan ook weer iemand voor moet betalen, namelijk iemand die mijn financiële problemen gaat oplossen. Ik heb simpelweg als beginnend ondernemer geen geld om al die activiteiten te láten doen. En trouwens, ik mopper nu wel, maar ik vind het helemaal geen straf om mijn eigen rekeningetjes te maken, foldertjes rond te brengen op mijn ‘vrije’ zaterdag, of zo nu en dan even de stofzuiger door het studiehuis te halen. Ja, het kost allemaal tijd, en blijkbaar heb ik daar niet genoeg van, maar een alternatief in de vorm van: ‘laat het fijn een ander doen’, is voor een beginnend ondernemer als ik helemaal geen optie. Tenzij: ‘vraag hulp’, en dan bedoel ik natuurlijk liefdadige hulp, een mogelijkheid is. Gelukkig heb ik veel hulp gehad. Maar liefdadige hulp heeft een nadeeltje. Je kunt nauwelijks eisen stellen. Gegeven paard enzo. Mijn zus bijvoorbeeld is een geweldige hulp. Ze heeft mijn logo ontworpen, advertenties vormgegeven, mijn kantoor beplakt met fantastisch reclamemateriaal, allerlei kleurige spulletjes ingebracht, de opening gecaterd en nog veeel meer, maar nu zit ik te wachten op een logo, zodat ik dingen kan gaan ondernemen in Leia’s atelier. En mijn zus heeft net haar auto in de prak gereden. Op zo’n moment zou ik juist graag in de gelegenheid willen zijn om haar nu eens te helpen; dan kan ik toch niet gaan lopen zeuren: waar blijft mijn logo?
Nico, mijn vriend, ook zo’n schat. Heeft de heleboel hier geschuurd, geverfd, betimmerd, beplakt en aangesloten. De voortuin heeft ie opgeknapt en kilometers heeft ie met me door de stad gesjouwd, weer of geen weer, om foldertjes door brievengleufjes te drukken. Die lieverd komt steeds met allerlei plannen voor nieuwe activiteiten die ik moet gaan ontwikkelen en waar hij dan wel bij zal gaan helpen. Tegen zo’n man kun je toch ook niet zeggen: rot nu maar even op hoor, ik ga even lekker zitten breien, ofzo. Oh, ik hoor die coaches al op de achtergrond: jazeker, dat kun je wel: je moet heel duidelijk zijn wat je wilt en niet wilt. Tuurlijk. En dat kun je heus wel vriendelijk uitleggen aan je vrienden en familie. Tuurlijk. Maar weet je wat mijn vriend zegt? “Ja, jij wilde voor jezelf beginnen. Je weet dat een ondernemer zich het eerste jaar te pletter moet werken, dus jij ook. Hup, weg met dat breiwerk, aan de slag!” En daar heeft ie natuurlijk ook best een beetje gelijk in. Je moet ook niet zeuren, je moet gewoon aan het werk gaan! Maar waarom heb ik dan ineens vandaag het gevoel dat er iets mis is?
Dat niet ík hard aan het werk ben, maar dat ik hard gewerkt word? Dat niet ík de keuzes maak, maar dat de keuzes voor mij gemaakt worden? En waarom weet ik ineens vanmorgen met die ontzettende zekerheid dat mijn klantenstroom nu plotseling stagneert doordat ik niet meer sprankel, niet meer twinkel, niet meer bruis!? Nee, ik plak, ik hang, ik drijf, ik sleep. Foute boel.

Waardoor komt het? Dat is de vraag. Waarom sprankel en twinkel en bruis ik niet meer?  Waarom had ik gister ineens de ongelooflijk foute gedachte dat ik nog tot februari de tijd heb om mijn huurcontract op te zeggen? Alleen maar omdat ik geen leuke dingen meer kan doen voor mezelf? Welnee. Pianoles heb ik even stopgezet, die kadootjes pak ik vannacht wel in en dan maar met een gedichtje minder, in de kerstvakantie heb ik genoeg tijd om het atelier op te ruimen, en bloggen; kijk nou, dat ben ik zowaar aan het doen. Dus nee, dat is het niet. Weet je wat het is?

GELD. Dat akelige rotgeld. Dat hadden ze nooit uit moeten vinden. Ik had er alle vertrouwen in. “Het komt wel goed”, riep ik steeds en dat wist ik ook zeker. En dat wás ook zo. Maar plotseling ligt er een stapel facturen, plotseling blijken de crediteuren de debiteuren te overtroeven, plotseling sta je bij een kassa met een betaalpas die wordt geweigerd, en dan slaat het keihard toe… De kriebels van angst en vertwijfeling, het rampscenario dat begint rond te draaien in je maag, de bom onder je zelfvertrouwen; ze zorgen ervoor dat al je energie wegstroomt, linea recta het stinkende riool in.

Ik herinner me een verhaal van mijn mevrouw bij de Sociale Dienst toen ik ooit bijstandsmoeder was: ze had een klant die altijd heel verdrietig was, omdat ze met haar kindertjes nauwelijks kon rondkomen. Ze wilde zo vreselijk graag een nieuwe bank, want haar bank was helemaal kapot en ten eind, maar daar had ze geen geld voor. Die mevrouw kreeg een baan, bij de Sociale Dienst, en was nu dus een collega van mijn mevrouw. Ze had nu een goed inkomen, kon fijn op vakantie, haar kindertjes liepen er weer netjes en verzorgd bij en ze zat nog steeds op dezelfde bank. Nu ze het kon betalen, had ze helemaal geen last meer van die bank. Ze kon immers zo een nieuwe gaan halen. Dat ze níet een nieuwe kon halen, dát zat haar dwars, niet de bank zelf blijkbaar.

Zou ik daar ook last van hebben? Dat ik zomaar een beetje depressief ben omdat ik dingen niet kan doen wegens geldgebrek, of tijdgebrek (of omdat ik geen tijd kan kopen)? Geld maakt misschien niet gelukkig (en ik zal ook de laatste zijn die dat beweert), maar een tekort aan geld, daar word je niet vrolijk van. Dat kost vrijheid, dat kost tijd, dat kost zelfvertrouwen (als je je gaat schamen door gebrek aan kleding en verzorging), dat kost zelfs vrienden (als je bij hen in het krijt staat of afspraken moet afzeggen). En dat kost vooral heel veel energie.

Gelukkig zijn er ook heel veel dingen die niks kosten. Bloggen bijvoorbeeld om je ‘iets’ weg te schrijven. Maar ook een lange wandeling met je hondje door de sneeuw. Iemand helpen met iets wat jij goed kunt of toevallig weet. Gezellig samen een blik snert leegeten (met een hele rookworst extra erin), uit een hele mooie soepkom. Een vrolijke film kijken op TV (of een spannende of enge als je dat leuker vindt). Of liever nog: een spelletje doen aan de keukentafel of met de hele familie een legpuzzel maken van 2000 stukjes. En thee. Heel veel thee. Dat zijn dingen waar ik weer energie van krijg. Waarvan ik mijn hart weer voel gloeien in mijn borstkas. En dan weet ik gelukkig weer dat het wel goed komt. Heus wel. Gewoon weer gaan twinkelen en sprankelen en bruisen. Omdat ík het wil.

Dank je wel dat je dit hebt willen lezen. Ik hoop dat je er ook weer een beetje van gaat sprankelen.

6 december 2012, 14:16.

Leia

Advertenties