Het is mijn trouwe lezers wellicht opgevallen dat de afgelopen 2 berichten in het holst van de nacht zijn gepost. En dat ik daarvóór zelfs een dag had overgeslagen! Dat komt door mijn muze, die tegelijk mijn antimuze is. Als er zoiets bestaat als een antimuze.

Vroeger schreef ik leuke verhalen over mannen. Over hoe dom ze vaak zijn, hoe kleinzerig, hoe oneerlijk soms of een enkele keer hoe vertederend. Maar meestal toch wel met de nadruk op: wat moet je d’r mee!? Toen kwam Nico. Tja, wat moest ik daarmee? Nou, lekker op vakantie, gezellig samen naar het theater, skiën zelfs!, ja en dát natuurlijk ook. En Nico deed (en doet nog steeds) ongelooflijk veel voor mij: de hele tuin opgeknapt, een schutting geplaatst (en inmiddels al een keer in de beits gezet, net als mijn schuurtje), zo ongeveer het hele huis beklust, dubbele beglazing en CV geregeld (ja, hij vond het zo koud in mijn huis), hij heeft mij geholpen mijn studie af te ronden en dankzij Nico ben ik bij het Lyme-onderzoek in Nijmegen terechtgekomen, waarzonder ik nu wellicht al in een rolstoel had gezeten.

Maar ondertussen lag mijn schrijfkunst volledig op z’n gat. Als ik het mannendom dan niet meer plagen kon, waar moest ik dan nu over schrijven? Over mijn belevenissen op school? Dat werd helemaal niet grappig… Over mijn familie dan? Ik heb zelfs een workshop gevolgd bij Yvonne Kroonenberg over familieverhalen schrijven, maar blijkbaar is mijn familie niet echt interessant genoeg. En terwijl ik dus een heel fijn nieuw leven was binnengewandeld dankzij Nico, was hij tegelijkertijd mijn grootste belemmering om te blijven schrijven.

Tot ik afgelopen week besloot om te gaan bloggen. Vakantie, dus tijd zat, en van de Wii heb ik op het ogenblik toch even schoon genoeg (dat is zó’n tijdslurper; hij slurpt meer tijd dan calorieën weg!). Na enige strubbelingen aan het begin omdat WordPress het net even anders wilde dan ik, ging dat bloggen redelijk voortvarend; ’s Avonds zit ik achter mijn computer te werken, terwijl Nico in een hoekje van het scherm meekijkt. Nou ja, bij wijze van spreke; hij is op Skype en doet ondertussen in Noordwijk achter de computer zijn eigen ding. Hoewel Nico er niet al te enthousiast over is dat ik mijn Grote Avontuur ben gestart, denkt hij wel mee (vooral over de nadelen en ongemakken van mijn plannen) en heb ik schrijfstof zat. Zolang mijn muze tenminste maar lief en klein in het hoekje van mijn beeldscherm zit…

De afgelopen drie dagen was hij hier. Gezellie! We hebben weer van alles beleefd en het was een heerlijk weekend. Maar… de eerste dag kwam er helemaal niks van bloggen. Vrijdag hadden we laat gegeten en gezellig wat TV gekeken en toen ik eindelijk achter de computer plaatsnam, ging Nico al naar bed. Precies hetzelfde gebeurde gister, dus vanmorgen piepte hij zachtjes dat het toch niet de bedoeling kon zijn dat hij iedere avond als een weduwnaar alleen naar bed toe moest? Tja… daar moeten we nog even een mouw aan zien te passen. Want ik ben toch wel heel erg blij met mijn plotselinge writers circle (als dat het tegenovergestelde van een block is).

Begrijp me nou niet verkeerd: het blijft een lieverd; hij neemt altijd bloemen voor me mee. Daar laat ik jullie vanaf nu ook even van meegenieten. Kijk wat er  bij mij op tafel staat.

Leia

Advertenties