Nico had een goed idee vandaag. We moesten maar eens gaan wandelen. Wandelen? Maar dat paste helemaal niet in mijn avontuur. Enigszins teleurgesteld droop hij af… Nog geen 5 minuten later stond hij weer voor me; hij had ie de oplossing gevonden: “We gaan langs je panden wandelen”. Ik had inmiddels 3 panden op het oog. Eentje heb ik al telefonisch contact over gehad, maar die man belt me maar niet terug om een afspraak te maken; eentje heb ik nog geen actie op ondernomen omdat ik er eigenlijk niet zo weg van ben (maar het is wel een betaalbare optie) en dan is er nog mijn nummer 1 favoriet, waar ik dus al 2x over heb gebeld en ingesproken, maar ik word maar niet teruggebeld.

“Goed idee,” zei ik, “maar dan wordt het wel wat later”, aangezien we vanmorgen moesten wachten op een man wiens skischoenen al sinds maart bij mij in de gang stonden en die hij nou eindelijk, net nadat ik besloten had ze maar op Marktplaats te gaan verkopen, maar eens op zou komen halen. Oké, ik begrijp dat nu iedereen zich afvraagt hoe die man zijn skischoenen bij mij in de gang zijn beland. Nou, Lara was afgelopen winter reisleidster in Kirchberg en deze persoon had daar zijn skischoenen vergeten. Ja dom, vind ik ook. Maar Lara is zo gek nog niet, of ze heeft zijn schoenen opgespoord en meegenomen naar Nederland. Lief hè? Hij zou ze bij mij komen afhalen. Dat was dus pas vandaag. Nee, ik wist niet waar die man woonde, ik had ook geen telefoonnummer, ik wist zelfs niet hoe hij heette, dus ik kon ook geen actie ondernemen, anders dan die rotschoenen op Marktplaats te zetten.
Hij had gezegd dat hij tussen 9 en 11 zou komen, maar je begrijpt, als hij toch al 4 maanden op zich laat wachten: het werd half 12.
En ik moest om half 2 bij de tandarts zijn.

Nieuw plan: we lopen via pand 1 (mijn favoriet) naar de tandarts (daar vlakbij) en dan maken we daarna de tour af. Zo gezegd, zo gedaan en bij pand 1, hierna te noemen nummer 104, stond toevallig een man bij de voordeur met een gevaarlijk goedje om het zevenblad dat de tuin dreigde te overmeesteren een zwaar chemisch halt toe te roepen. Nico probeerde door de ramen te gluren, maar zonder resultaat, want de ramen waren hermetisch afgesloten door groenige luxaflex. Het trok overigens wel de aandacht van de man met de rubberhandschoenen (ik moest gelijk aan m’n douche denken; ik kreeg die krengen ook bijna niet uit…). Even een praatje, en laat die meneer nou toch de sleutel hebben van nummer 104? Mogen we even kijken?
WAUW! Hoewel de ruimte in eerste instantie compleet groen leek geverfd (kwam van die luxaflex…), was het eigenlijk precies wat ik in gedachten had. Twee kamers en suite, met elk een erker, inbouwkasten waar heel veel boeken en mappen en dingen in zouden kunnen staan en voldoende ruimte voor zeker 8 studenten. Bovendien nog een extra kamer achter (die jammer genoeg niet in verbinding stond met de voorkant) voor kantoor (oh, ik zag het bordje al op de deur: Mevrouw Smit, directrice…) of privégesprekjes of intakes of bijles of wat niet al. Daar konden ook mooi het kopieerapparaat en de lamineermachine komen te staan.
De toiletten en de keuken moeten we delen met de andere huurders, maar dat lijkt me geen enkel probleem. De jongens aan de andere kant van de gang hebben trouwens een bedrijfshondje. Leuk! En onze vrijdagmiddagsnack kunnen we ook wel gezamenlijk met de rest van de huurders nuttigen in de tuin. Dat wordt pas echt gezellig!
Volgens de toekomstige bovenbuurman (die met de onkruidverdelger nog steeds in de aanslag) kon het wel eens zo zijn dat de mevrouw van het antwoordapparaat op vakantie is gegaan. Maar dat ze de ruimte graag wilden verhuren, dat dacht hij wel, want ze hadden pas nog de hele entree laten schilderen. Zag er inderdaad keurig uit!

Alsof dat nog niet genoeg was: de zitzakken zijn vandaag gearriveerd! Een paarse en een aqua-kleurige. Ik heb ze in nummer 104 al een plekje gegeven. Dat wordt vast een groot succes!
En we zijn ook nog even bij de Hema langs geweest. Ik had toch die koeltassen besteld? Moet iemand mij toch nog eens uitleggen hoe het mogelijk is dat er in een koeltas met een inhoud van 6,5 liter ternauwernood een anderhalve literfles cola past!?! Nou, die twee die ik besteld had, die heb ik dus maar afgezegd. Het leken wel handtasjes zeg, maar dan niet zo heel erg koel. Gelukkig lag er nog een blauwe van 16 liter (waar dan net 2 broden in kunnen; die hadden we toevallig bij ons), maar een rooie was er niet meer. Geeft niet, ik was al blij met de blauwe. Ik had toch eigenlijk ook alleen maar twee besteld omdat ik domweg niet kon kiezen.

Tijdens de bezichtiging van nummer 104 werd ik gebeld door de tandartsassistente, waar ik bleef. Ja, kom op hé, ik ben even lekker belangrijk bezig zeg! “We komen er direct aan hoor, 5 minuutjes…” Je blijft toch altijd beleefd hè, als kleine zelfstandige.
Bij de tandarts heb ik eindelijk de kogel door de kerk gejaagd, zakenvrouw als ik me voelde. Het worden twee frames (onder en boven) en ik heb gevraagd of ik ze in tweeën kon krijgen (in ieder geval gefactureerd), zodat ik voor elk nog iets van de verzekering terug zou kunnen krijgen. Nou, dat was wel te regelen. De eerste afspraak is gemaakt voor september (want zo’n frame plaatsen schijnt ook nogal een langdurige toestand te zijn) en net zoals mijn kinderhand, was het gaatje in een van mijn laatste echte kiezen, ook nog zo gevuld. Op naar pand 2.

Nico was er snel mee klaar. “Veel te duur” en meer woorden wilde hij er niet aan vuil maken. Volgens mij vertrouwt ie die makelaar gewoon niet. Misschien had ik het woord louche niet zo vaak moeten laten vallen in mijn blog. Maar er stond wel een schitterende vergadertafel in de voorkamer. Deze keer heb ik door de ramen (zonder luxaflex) staan loeren. En het derde pand, tja, ik vond het al niet veel, en na bezichtiging van nummer 104 vond ik er natuurlijk al helemaal niks meer an.

En ja hoor, vanavond heb ik de laatste steekjes aan mijn kussen geborduurd. Oké, oké, het stramien moet nog opgespannen en ik moet er natuurlijk nog een echt kussen van maken, maar ik vind het een fantastische metafoor en ik word er helemaal gelukkig van.

Leia

Advertenties