Het was vandaag drie dingen dag. Sinds ik zo vergeetachtig ben doordat ik Lyme heb (gehad, hoop ik), gebruik ik allerlei trucjes om dingen te kunnen onthouden. Eén ding werkt voor mij in ieder geval niet: briefjes. Ik ben namelijk altijd vergeten waar ik ze heb neergelegd, of ik sta bijvoorbeeld in de supermarkt en ligt mijn briefje nog op tafel. Dan is het wel weer een leuk spelletje om te zien welke boodschappen ik nu weer vergeten ben (meestal allemaal, want ik had ze immers opgeschreven omdat ik wist dat ik ze ging vergeten), maar het beoogde effect heeft het niet. En het werkt ook niet om op een briefje te schrijven dat je je briefje niet moet vergeten, want dát briefje, dat kan ik dan weer niet vinden…
Wat voor mij wel goed werkt is alitteratie. Vandaar dus de Drie Dingen Dag. Ik doe ook wel eens een keer bijvoorbeeld B-boodschappen. Dan ga ik naar de bakker, de bibliotheek, de bank, de boekwinkel, de Blokkert. Oké, ik smokkel ook wel eens, dan ga ik naar de Bruitvat of de Broentegoer. Dat vind ik dan zelf zo grappig, dat ik het vanzelf onthou.

Zoals dat meestal gaat met drie dingen, dat worden er al gauw vier, of vijf of zes (of toen ik nog last had van die tekenbeet: twee of één of doe maar gewoon weer eens helemaal niks…). Op mijn lijstje stonden: de pianostemmer, de apotheek en yogales. Maar het begon met een telefoontje van de makelaar!
Nou was het niet een echte makelaar, maar een wat louche type (schimmig, zei de pianostemmer) die wat louche zaakjes had en ook wat vastgoed, wat ie dan verhuurde. Eigenlijk had ik van dit pand weinig verwachtingen, want het is een prachtig, oud, hoog, groot pand en dus waarschijnlijk teringjantjeduur. Maar voor de oefening leek het me niet slecht om er een telefoontje aan te wagen en ten slotte had ik niet voor niks dat telefoonnummer overgenomen van het briefje op het raam! Het was een gezellig gesprekje, waarin ik dus weer te veel over mijn plannen losliet (en die mevrouw van het UWV heeft me nog zó gewaarschuwd!), maar ja, dat heb je nou eenmaal met die bevlogen typetjes; zitten ze eenmaal op hun stokpaard, zie ze er dan maar eens af te slaan.
De makelaar zag het wel zitten volgens mij en hij wilde eigenlijk zelf ook nog een kamertje huren in zijn pand (HUH??) dus voor mij bood dat wel perspectieven. Laten we een afspraak maken. Goed idee, alleen zat hij in de auto (kwam net bij zijn zusje vandaan, die in Zweden woont…), maar zodra hij thuis zou zijn, ging hij me bellen. Dat was dik een uur later. Tot mijn verbazing vroeg hij, in plaats van een datum te noemen, wanneer ik erin zou willen… Dat wordt niet eerder dan september, antwoordde ik volledig naar waarheid. September leek me wel mooi, want dat is al over een week of 6 en kan dus nauwelijks een belemmering zijn, toch? Dat pand staat al zolang te huur… Nou, dan ging hij het even overleggen met “de mannen”. Geen idee wie die mannen zijn. Waarschijnlijk de mensen die de bovenverdieping huren. Of maffiosi. Inderdaad, schimmig was het wel.

Ondertussen had ik een mailtje gekregen van dochterlief op Kreta. Of ik voor haar even de belastingdienst wilde bellen, in verband met een betalingsmisverstand. Nou, dat bleek niet alleen een misverstand, maar ook een achterstand. Gelukkig heeft mammie de zaak weer opgehelderd en een nieuwe regeling getroffen. Volgens de mevrouw van de belasting hadden ze een aanmaning gestuurd, maar hier is niks aangekomen. Ja, weet je wat was aangekomen? Een belastingbrief voor de búren… Die had ik per ongeluk opengescheurd, maar dat was ook zo’n rotbrief, dus ik durfde hem daarna niet meer naar hen toe te brengen. Je wilt toch niet dat je buren weten dat jij je belastingschuld niet hebt betaald…? En zo had de buurvrouw aan de andere kant een belastingbrief voor mij in de bus gehad. Dat heb ik die dame aan de telefoon wel eventjes goed duidelijk gemaakt, maar ze is van de belasting, dus absoluut niet ontvankelijk voor mijn verklaring.

Eindelijk, tijd voor nummer 1. Wel een beetje laat, maar daar was ie dan toch: de pianostemmer. Kopje thee pianostemmer? En hupsakee, daar ga ik weer met mijn verhaal. Hou daar nou toch eens mee op Leia! Laat die man gewoon z’n werk doen! En onder het zachte geplinkeplonk beneden, heb ik toen maar ‘even’ de douche onder handen genomen. Als je Lyme hebt, dan heb je weinig zin om stevig in je huis te houden. Eigenlijk heb ik dat sowieso zelden, maar toen ik zo ziek was, echt helemáál niet. Daarom durf ik nu wel te concluderen dat het zo goed als over is, want niet alleen heb ik de boel eens flink met ontkalker geschrobt, maar ook heb ik mij in een paar rubberen handschoenen gehesen (volgens instructie op de fles), een kwartier geworsteld met het veiligheidsdopje, en ben ik de schimmels te lijf gegaan. Tsjonge, wat schrok ik daarvan zeg. Als ik douche, dan heb ik natuurlijk nooit een bril op. En schimmels zijn best klein. Maar nu, zo met mijn bril als vergrootglas… Nou de woningbouw nog bellen of ze de kitranden komen vervangen en de douche is weer netjes. Ik heb zelfs een nieuw fris gordijntje opgehangen.

Oh jee, bijna nummer 2 vergeten: de apotheek! En ik was blijkbaar niet de enige die op het laatste moment nog even een bestelling moest afhalen. Ik heb nog nooit zoveel mensen zien staan wachten daar. Maar ik zit op yoga, adem in, adem uit, dus ik ben geduldig even gaan zitten. En toen er een moeder met twee dreinende kinderen bij de dokter wegkwam, heb ik zelfs aangeboden dat zij wel eerst mocht. Niet eens omdat ik zo lief ben, maar ik wilde, ook namens alle andere wachtenden denk ik, dat die mevrouw zo snel mogelijk met die twee jengelaars het pand zou verlaten. Maar ze wilde niet. Zelf-weten-bladzij.

Weet je trouwens wel wat een zelf-weten-bladzij is? Vroeger had je in een kleurboek altijd aan de ene kant een lege tekening en aan de andere kant een voorbeeld van hoe je die tekening in moest kleuren. Dat is tegenwoordig niet meer zo; je pakt gewoon een kleurtje dat je leuk vindt en je krast er maar een eind op los. Nee, dan wij, wij moesten én precies binnen de lijntjes blijven én precies de goeie kleur gebruiken. Behalve de bladzij in het midden. Daar zat geen voorbeeld bij, die mocht je helemaal naar eigen goeddunken inkleuren. De zelf-weten-bladzij.

Hoewel mijn douche nog steeds niet helemaal schoon was, maar ik wel doodop, ben ik even gaan zitten borduren. Ik ben namelijk bezig met een prachtig tapisserie rozenkussen. Dat lag er al jaren, maar nu heb ik in het hoofd dat dat kussen op de bank in het Studiehuis komt te liggen. Zodra het kussen af is, ben ik er dus helemaal klaar voor. En het schiet al aardig op.

En daar ging de bel. Inmiddels ben ik de tel al kwijt, maar het is zeker nummer 6 al. Een aardige jongeman met een even exotische naam als uiterlijk, kwam mij vertellen dat ze voor maar € 6,50 in de maand 2x mijn beide vuilcontainers wilden komen schoonspuiten. Kijk, daar word ik nou blij van. Elke keer als ik die smerige containers bij de weg ophaal, denk ik: die moet ik nou ook nodig eens schoonmaken, voor de maaien er in rond gaan kruipen. Dus ik heb gelijk mijn handtekening gezet. Als het nou maar niet zo gaat als met die glazenwassers…
Een tijdje terug kwamen er ook van die aardige mannen langs, die voor slechts een tientje per keer mijn ramen onder en boven, voor en achter zouden komen lappen. Daar werd ik ook al zo blij van. Tot ik een keer thuis was toen ze kwamen. Ik liep nog in mijn pyjamaatje rond, dus ik dook onder. Maar… ik hoorde niks spetteren of zemen. En ik wachtte tevergeefs achter mijn slaapkamergordijnen tot ik ze daar de ladder op hoorde komen. Na een half uurtje onder mijn dekbed verscholen te hebben liggen lezen, ging ik maar eens poolshoogte nemen. Er lag een briefje in de bus dat ik een tientje verschuldigd was voor het lappen van de ramen, maar mijn ramen hadden geen druppeltje water gezien! Dat was geen raam, maar een lelijke streek die mij daar werd gelapt! Daar heb ik even een heel boos mailtje achteraan gestuurd, met het verzoek of ze hier nooit meer wilden komen! Dat deden ze natuurlijk wel, maar ik heb ze mooi niet meer betaald.

Pfjoeh! Dit verhaal is al bijna net zo lang als mijn dag! En nummer 3 moest nog gaan gebeuren! Yin yoga. Nou heb ik flow yoga gedaan (dat is iets rustiger dan Poweryoga) en Hatha yoga (dat is dan weer wat rustiger dan flow), maar dit sloeg werkelijk alles. Het was een soort meditatie in een raar standje. Ja, dat klinkt erg oneerbiedig, maar is voor de leek waarschijnlijk wel duidelijk. Je neemt een lastige pose aan (een liggende duif, een dood kevertje) en houdt dat vijf minuten vol, onderwijl je alleen maar concentrerend op je ademhaling. Adem in, even vasthouden, adem uiuiuiuit. Adem in… enzovoort. De les was wel snel afgelopen, maar toch heb ik er het gevoel aan overgehouden dat ik erg weinig heb gedaan. Donderdag maar gewoon weer naar flow.

Morgen wordt weer een spannende dag: tandarts 11.30 uur…

Leia

Advertenties