Als je lesgeeft aan vooral middelbare scholieren, dan loop je de kans dat je ze later overal tegenkomt: achter de kassa bij de Lidl, tussen de vakken van de Albert Heijn (of dat blijkt een tweelingbroer te zijn van een van je studenten…), bij de groenteboer, bij de Gamemania, bij de McDonalds achter het loket en in de sportschool. Of gewoon in de stad; in de Hema, of op de Dracht. En altijd vinden ze het leuk om me weer te zien.

(Ja, of ze verstoppen zich achter de geurkaarsen en dan heb ik ze natuurlijk niet gezien, of geroken…).

Maar soms heb je er eentje bij die je echt niet meer los kunt laten. Zo eentje is Marie.
Marie is vorig jaar geslaagd voor haar rekenexamen, en van Marie krijg ik nog regelmatig een berichtje, een kaartje met Kerst, en natuurlijk een felicitatie op m’n verjaardag. Afgelopen maandag kwam Marie gezellig even langs voor een kopje thee en om mijn nieuwe kantoor even te bekijken.

En zó lief: ik kreeg van haar nog een kadootje omdat ik jarig was geweest!

bulgarian-rose

En dus ruik ik vandaag extra lekker. Naar Bulgarian Rose (met cranberry’s).

Dank je wel Marie. De komende weken beginnen mijn dagen in geurige gedachten aan jou. We houden contact!

Léia

Een van de lastigste dingen in het leven, in je persoonlijke ontwikkeling, in een gerespecteerd persoon worden, in een betoverd leven leiden, vind ik nog altijd de boodschap dat je eerst van jezelf moet leren houden, voordat je van anderen kunt houden.

Eerlijk gezegd heb ik nooit zoveel van mezelf gehouden; ik kook niet graag voor mezelf, maar anderen zet ik graag iets lekkers voor. Ik hou van breien, maar het liefst brei ik iets moois voor iemand die ik heel lief of aardig vind. Nee, eerlijk gezegd vind ik het nooit zo nodig om veel moeite voor mezelf te doen. En als je jezelf niet de moeite waard vindt, hoe kun je dan verwachten dat anderen je de moeite waard vinden?

Nou, ik heb het gevonden. Mijn favoriete fotograaf was druk, en het heeft dus even geduurd, maar vandaag kreeg ik weer een foto toegestuurd. Met een ander effect.

mw-smit-1b

En ja, ik zit al uren helemaal verliefd naar mezelf te kijken.

Zó doe je dat dus! Je gaat naar Ben Hillen, die maakt een fantastische foto van je en plotseling ben je de moeite waard. Jammer dat ik niet een vrijgezelle vijftiger ben, ik zou mezelf even bellen. 06-13754100.
Ook een goed telefoonnummer om even te vragen naar Ben Hillen. Fantastische fotograaf!

Léia

 

Ja, ik weet het, dat roep ik al heel lang, maar nu is het wel menens. De bouwer is bijna klaar, de teksten zijn bijna klaar en…
vorige week had ik een fotoshoot.

Natuurlijk ga je niet zomaar op de foto, dus ik had een bevriende (voorheen) fotograaf gevraagd of hij die honneurs voor zijn rekening wilde nemen. Leuk bij mij op de zaak.
Hij had ernstige twijfels en nog meer bedenkingen, maar stemde uiteindelijk toe. Ik had er alle vertrouwen in.
Dus ik maakte een afspraak bij MMooi, de schoonheidssalon van Marian Meirmans, een vriendin en oud-collega van me. Zo, natuurlijk ga je niet elke dag een uur voor de spiegel aan het werk met een tafel vol kleurtjes foundation, blushers, oogschaduw, eyeliner, mascara’s en wat niet al, maar het was wel de moeite waard.

Op naar de shoot. De toch al niet zo enthousiaste fotograaf schoot een paar plaatjes, keek er afkeurend naar en zei: nee, dit gaat hem niet worden… maar ik heb al wat anders geregeld. Morgen neem ik je mee naar een echte studio; Ben Hillen, een vriend van me, daar moeten we zijn!
Ja maar… schoonheidsspecialiste…. € 25,00…  Nou, dan maar een selfie…

marian-make-up

En de volgende dag zijn we inderdaad naar Ben geweest, in Meppel. Fantastisch! En ik dacht nog wel dat je van mij geen fatsoenlijke foto kon maken!
Deze stuurde hij me vast even toe. Voor de fun.

ben

Ik heb hem al het hele weekend op m’n scherm staan. Zo trots. En de make-up, helemaal zelf gedaan ook nog. Die website wordt het helemaal. Alleen al vanwege de foto’s…

Léia

Don’t you just love birthday cards? I do, I really love birthday cards.

verjaarskaartje

Yesterday I already got my first one this year, from Martiena, Marcel, Mr. Whippy and Kai. And I also got my first birthday present: a muffin baketray! Also really handy for making cupcakes…

So I’m going to make lots and lots of cupcakes for my birthday. Don’t you just love cupcakes? I do…

Léia

Sinds vorig jaar oktober ofzo, heb ik een abonnement op de sportschool van Sportstad Heerenveen. We hebben hier verschillende sportscholen en ik heb er ook al eens een paar geprobeerd, maar mijn conclusie was eigenlijk altijd: Sportschool, nee, absoluut niks voor mij! En eerlijk gezegd vind ik dat nog steeds, maar het grote voordeel bij Sportstad is, dat je er dan wel voor niks mag komen zwemmen….

En ja, in oktober had ik bedacht dat ik weer zou gaan zwemmen. Ik had nog een prachtig badpak in de kast hangen; een soort strapless, maar wel met stiekem een touwtje in de nek. Voor de zekerheid? Zekerheid schmekerheid, want de eerste de beste keer dat ik het water in dook, lag het bovenste deel van mijn badpak binnenstebuiten op mijn buik gevouwen en mijn twee dames dreven lustig op het wateroppervlak. Oeps! Ik heb het nog een paar keer geprobeerd (bandje wat strakker geknoopt, badpak wat hoger opgetrokken), maar het effect bleef steeds hetzelfde.

zwembad.jpg

Inmiddels was ik al verkocht aan zwemmen (hoe kan ik ooit vergeten zijn hoe heerlijk dat is?), dus ik vond in de sportwinkel een peperduur badpak, waar ik er warempel niet eens zo dik in uitzag en dat netjes op z’n plek bleef als ik gracieus van de duikplank dook.
Even tussendoor: hoe oneerlijk is het dat badpakken nooit in de uitverkoop zijn? Nee mevrouw, badpakken (voor ouwe dames) worden het hele jaar door wel verkocht. Bikini’s, dat is meer voor jonge meiden die elke zomer een nieuw exemplaartje willen….

Na een keer of wat baantjes getrokken te hebben, tussen baanbezitterige, ijdele mannen door ’s ochtends vroeg, en kwebbelende vriendinnenparen door ’s avonds, raakte ik eigenlijk al wel een beetje verveeld. De meeste lol had ik in het weekend, als er allemaal attributen in en rond het bad liggen, voor de kinderen (en mij) om mee te spelen.
En zo kwam ik bij aquatrimmen terecht. Vreselijk leuk! Elke week gebruiken we andere speledingetjes (zwemvliezen, wetbelts, rubberige slangen, onderdoorduikdingen, plankjes) om onze zwemvaardigheden mee te trainen. En ik vind het geweldig!

Ik en zwemmen zijn beste maatjes geworden. Niet alleen vind ik het heerlijk om door het water te glijden, als een zeemeermin (het voelt als een zeemeermin, het ziet er waarschijnlijk eerder wat uit als een zeekoe), maar ik heb ook ontdekt dat ik me heel erg relaxt voel door die mooie zachtblauwe kleur van het zwembadwater.

Afijn, als lid van de sportschool, maakten ze voor mij ook een afspraak bij de fitness. Oké, vooruit dan maar. Tot mijn verbazing kwamen bij deze sportschool eigenlijk vooral wat oudere mensen (nog ouder dan ik zelfs). En daar zit je dan wat op zo’n apparaat, met een speciaal voor jou gemaakt programmaatje, het systeem houdt je prestaties bij en je krijgt er ook nog gratis koffie. Lollig. Best leuk. Dat kan ik ook wel doen, zo 1 keertje in de week. En verder mag je ook nog gratis naar allerlei groepslessen (ik heb al een paar keer gezumbaad, geyogaad en gebodybalanced). Ja, ik haal mijn sportschoolabonnement er zo wel uit.

fitland.jpg

Maar nu hangt ineens de stad vol met een soort van agressieve posters van boksende gespierde meiden, gewichtheffende sixpackers en met kettlebells zwaaiende jongemannen; Sportstad is overgenomen door Fitland. Oi!
Onmiddellijk kreeg ik een uitnodiging om me in te schrijven voor ‘the real fitness journey’. Niks gezellig een beetje aan zo’n apparaat hangen: arbeiten sollst du!

“Wat is je doelstelling?” Vroeg het meisje achter de balie. En toen ik niet meteen antwoord gaf: “Waarom kom je hier?”
Eh… nou… Hoe leg je aan zo’n meisje uit dat je als vrouw in de overgang zomaar je model kwijtraakt? Dat je een soort van vierkant wordt met een bult ergens middenvoor? En dat je graag iets terug zou willen zien van je échte figuur dat daarbinnen vast nog wel ergens verstopt zit?

fotland

Shape dus. Er is ook starter, strenght en sport. Best een compliment eigenlijk dat ze me niet als starter classificeerde… “Dan maken we even een afspraak voor de stootzaktraining”. De WAT? De stootzaktraining. En ze duwde me het programma voor mijn shape journey in handen. Een jaar lang ga ik eraan geloven. Aan gymballs, foamrolls, cable cross, ropes, ja zelfs aan kettlebells (ik haat kettlebells) en RIP60… Van dat laatste verwachtte ik dat je er op je 60e dood bij neer zou vallen, maar het blijken een soort elastieken te zijn waar je op allerlei rare manieren aan moet gaan hangen.

Volgende week heb ik mijn eerste afspraak, maar die moet ik helaas gaan afzeggen, want dan heb ik al een andere afspraak in de agenda staan…. Zou het wat worden?

Léia

Vroeger (toen ik nog jong was en de wereld nog overzichtelijk) las ik maar 1 boek tegelijk (en ook tot de laatste bladzij). Ik begon pas aan een nieuw kledingstuk te naaien als ik het vorige had afgewerkt en alle rommel weer netjes had opgeruimd, en er lag ook maar 1 brei- of haakwerkje in een mandje of het hoekje van de bank op mij te wachten.

boekenboel

Das war einmal. Al sinds een paar jaar lees ik soms wel in 3 boeken tegelijk (vaak eentje voor de lol, eentje voor m’n werk of studie, een Engelse detective en misschien nog zo’n vreselijk persoonlijk ontwikkelings-werkboek).

Op dit moment ligt er een vest te wachten tot ik het in elkaar heb gezet en er een boord aan kan breien, ik ben met een paar sokken bezig en voor mijn dochter maak ik een soort poncho (die moet wel af voor het koude weer vertrokken is). En dan is er nog die gehaakte gier, al tijden smachtend naar een paar poten en twee vleugels.

onderhanden-werk

Aan naaien ben ik al heel lang niet meer toegekomen en het eerste, dringende project zou dan de nieuwe vitrage worden en de stof daarvoor ligt ‘ergens’ op zolder…

Chaos. De wereld is in chaos en ik doe mee. Maar het hoogtepunt is wel dat ik op dit moment een boek van achter naar voren lees…
En dat is mooi, want het geeft me hele nieuwe inzichten. Het is een boekje dat ik ooit gekocht had omdat ik dacht dat het vol stond met time-managementtips, maar dat bleek niet waar.

hoe-doet-ze

De schrijfster vertelt in 75 korte stukjes hoe je, ondanks je drukke leventje, toch als vrouw een betoverd leven kunt leiden. Het is dus ook geen boek dat je achter elkaar uit moet lezen (hoewel ik dat zeker geprobeerd heb), want dan heb je er niks aan. Maar als je elke avond 1 tip van gemiddeld 3 bladzijden doorleest, lijkt er geen eind aan te komen en haal je die 75 misschien wel nooit! Dus deze keer ben ik achteraan begonnen, bij 75: accepteer onvolmaaktheid. En inmiddels ben ik al bij 28: Neem af en toe wat ongemak op de koop toe.

ongemak

Heerlijk! Ik word zo rustig van dat boekje. Ik zal zeker binnenkort een paar van haar waardevolle adviezen met jullie delen. Maar de eerste is van mijzelf:
“Lees ook eens een boek van achter naar voren”. Wat kan jou het schelen. Misschien staat het meest waardevolle wel achterin en kom je daar anders wel nooit aan toe!

Het moet toch ook niet gekker worden…

Léia

Toen ik vanmorgen om 11 uur mijn nestje uit kwam rollen en ik uit schuldgevoel direct in mijn pyjamaatje een stapeltje rommel begon op te ruimen, vond ik daar een mini-Margriet. Geen idee hoe ik daaraan gekomen ben, maar mijn aandacht werd gelijk getrokken door de aankondiging op de voorkant van een artikel: “Is het een dipje of een depressie?”

Het is Kerst, duh… Vorige week nog heb ik met een van mijn vriendinnen (ook alleen en met grote kinderen die het rond deze tijd veel te druk hebben met hun eigen leven), heerlijk lopen miepen over onze kerstdepressie. Natuurlijk heb ik een depressie!

kerst

Dit jaar kan ik er fantastisch in zwelgen, want met een nieuwe website op stapel, net een nieuw pand ingetrokken met mijn bedrijf en een noodzakelijke reclamecampagne in het verschiet, kan ik in alle oprechtheid zeggen dat ik even geen nagel meer heb om aan mijn kont te krabben, laat staan dat ik zo’n glitterend outfitje kan gaan scoren bij ongeacht welke winkel, een kerstdiner aan een enorme, rijk versierde en gevulde tafel organiseren voor minstens 20 familieleden (die ik overigens niet heb, de tafel niet en de 20 familieleden ook niet), of dan maar vluchten naar een fantastisch ski-oord, om daar met een gelijkgestemde (maar weldergestelde) groep singles Kerst lallend door te brengen.

Maar dat is het niet. Kerst is ook prima te doen in je joggingbroek met een kopje soep. Lampjes en kaarsjes en hier en daar een eland met een kerstmuts zijn natuurlijk wel sfeerverhogend, maar kunnen de ellende ook alleen nog maar erger maken, als je niemand hebt om deze dagen mee te delen. Iedereen is zo druk met gezellig doen, en ondertussen vergeten we de echte gezelligheid. En die vind je niet in nieuwe kleren, niet in overdadige en vaak extravagantie maaltijden, niet in glittertjes en lampjes, maar bij elkaar.

Ik scoorde niet hoog genoeg voor een depressie. Ja, ik ben moe, ik heb nergens zin in en ik heb op dit moment niet zo’n hoge dunk van mezelf, maar doorlopende gedachtes aan de dood, lieve help nee! Niks meer eten? Nou, nee. Slapen doe ik ook nog (misschien wel iets te veel…) en ik heb vandaag weer een blog geschreven. Het is dus maar een dipje. Een kerstdipje.

Ik negeer gewoon de reclames en ga op zoek naar het kerstgevoel. En ik begin straks met een enorme stapel kerstkaartjes naar de brievenbus te brengen. Want als ik blij word van een kaartje, dan anderen vast ook. Even laten weten dat ik aan ze denk en dat ik ze fijne dagen wens…

Léia