Wil je een blog schrijven over het feit dat je de laatste tijd zoveel pech hebt, maar hoe je dan toch steeds de sunny side up kunt zien….

bloempjeshaar

druk ik per ongeluk mijn lap tekst weg.

Niet erg hoor, dacht ik nog, wordpress slaat om de zoveel seconden het concept op. Ja, behalve dan natuurlijk nu, want mooi dat alles weg was. Ik heb het gezien als een teken van boven: er wordt niet geblogd over pech, dat is de goden verzoeken!

Maar ik doe het lekker toch, want nu zit ik hier weer te wachten op Milou, die niet gaat komen, maar vergeten is mij af te zeggen. Tja, dat gebeurt weleens aan het begin van het jaar, dan zit het nog niet zo in hun systeem. Maar ik zat lekker in de tuin al breiend te genieten van het prachtige weer en nu zit ik hier binnen te kniezen met een enorme pot thee. Van schrik heb ik in plaats van een uurtje te gaan zwemmen, nu twee koeken op zitten eten…

Mijn pech begon eigenlijk toen ik helemaal euforisch terugkwam uit Limmen, waar ik net de verdiepingstraining Systemisch Werk had afgerond. Toen ik de volgende dag mijn hondje wilde gaan ophalen bij m’n zus (daar had ie gelogeerd) ontplofte mijn auto. Ontplofte? Jazeker, op de snelweg, vlak voor de afslag Wolvega. Het begon met een zacht reuteltje, alsof je met je band over een onderbroken streep rijdt. Maar dat reuteltje werd een steeds luider wordende ratel en toen rataratarATARATARATA BOEM!!!! En toen allemaal rook. Veeeel rook. Ik kon de auto nog veilig aan de kant zetten en ben toen als een haas het weiland ingerend. Ik kijk teveel gangsterfilms, want ik zag mijn auto al de lucht in vliegen. Maar dat viel mee.

Positieve kant? Ik had gelukkig mijn breiwerkje mee, dus ik heb even gezellig zitten wachten op de Wegenwacht. Die beste man durfde mij toen nog niet te vertellen dat de motor aan barrels was en hij sleepte mij naar de garage van Harry Pit. Weer een ervaring rijker: rijden aan een sleepkabel. Ik kreeg een compliment dat ik het prima had gedaan!
Nou, en voorlopig heb ik even geen kosten aan benzine, verzekering en wegenbelasting. Oh en ik ben ook hartstikke blij dat ik mijn lekke voorband en het rechterachterlicht nog niet had laten maken!

Verder was de hond een beetje ziek. Ze was gebeten en gremietig als ze is,  beet ze stevig terug. Met als gevolg een kale plek op haar achterhand. Ik heb de haren uit haar wond geknipt, er zinkzalf op gesmeerd en haar gewaarschuwd dat als ze er nou niet afbleef… en dat deed ze niet. Dan maar even naar de dokter: € 84,00! Een spuitje, een zalfje, pilletjes en niet te vergeten: een kraag. Wel een mooie roze!

kraag

Nog een lichtpuntje: ze hoefde geen eten omdat ze niet lekker was en dat kwam goed uit, want de zak brokken was leeg en op de fiets zag ik mij nog niet een zak met 12 kilo hondenvoer van het industrieterrein ophalen.

Ondertussen is ze weer beter, haar kale plek groeit weer aardig aan, er zitten weer brokjes in de bak en het mandje op mijn fiets zit weer stevig vast. Al die andere dingetjes, zoals mijn ontstoken oog, de telefoon die dienst weigerde, daarna de wifi en daarna de printers, de bak met kruidenplantjes die uit de vensterbank lazerde, de zure chocolademelk waar ik een ferme slok van nam, de Hello Fresh maaltijd die per ongeluk maar voor 1 persoon was, de wanbetaler die nu eindelijk betaald heeft (maar natuurlijk dan weer niet de administratiekosten…), het vestje dat ik afgebreid heb en dat me absoluut niet past, de aanstaande verbouwing van mijn woning waarbij ik van alles krijg wat ik niet hoef; ik wilde alleen maar een nieuwe keuken en die krijg ik niet!, dat ik naar het zwembad fietste, een gigantische regenbui op m’n kop kreeg en toen ook nog m’n badpak was vergeten, en dat m’n aardbeienplantjes allemaal dood zijn gegaan door dat veel te warme weer…. die vergeten we gewoon.

Nadat ik te horen had gekregen dat mijn auto was gestorven, heb ik mezelf een kaartje gestuurd.

Daar was ik maar wat blij mee toen het op de mat lag. Op de achterkant stond het gedichtje dat mijn vader vroeger in mijn (nu uit elkaar vallende) poeziealbum heeft geschreven. Zelfs de postzegel is mooi. Jammer dat ze er zo’n lelijke stempel doorheen geslagen hebben.

En wat ook ongelooflijk lief was: Martiena nam zaterdag een bloemetje voor me mee:

anthurium

Hoe schattig is dat?

Met andere woorden: het gaat weer helemaal prima met me.

Léia

 

 

Ben ik verdorie gister de Q foute party misgelopen!! Maar niet getreurd, ik heb gewoon zelf een fout feestje gegeven.

Mijn eigenste: One woman set on fire show!

vuur.JPG

En toen het bijna afgelopen was en de gemoederen reuze verhit raakten, heb ik mijn T-shirt uitgetrokken en op het vuur gegooid!

Zalig, vrijheid van leven.

Léia

Ik had een doel: 366 keer bloggen in 366 dagen.Een heel jaar dus. En ik noemde het een challenge. Want het was niet een doel op zich. Wat was dan het doel van mijn challenge? Mijn eigen uitdaging? Was er wel een doel?

doel.jpg

Jazeker, het doel was om te kijken of ik het vol kon houden om elke dag een stukje te schrijven. En eerlijk is eerlijk, dat is me niet gelukt. Soms had ik van die ‘krijg ook allemaal…’-dagen, of had ik echt nul,nul inspiratie, of was ik te gedeprimeerd om iets leuks op papier te zetten. En toch wilde ik mezelf laten zien dat ik het kon!,  dus haalde ik dan die gemiste dagen gewoon weer in.

En nu dan? Nu ik weet dat ik het kan? Nu ik weet dat ik heus de discipline kan opbrengen om me (min of meer) aan een opdracht van mezelf te houden? Ja, dat weet ik eigenlijk ook niet. Misschien had ik gehoopt dat ik zo verslaafd zou raken aan bloggen dat ik het dagelijks zou blijven doen. Misschien had ik gehoopt dat ik beroemd zou worden en heel veel volgers zou krijgen. Misschien had ik gehoopt dat ik er de moed en de inspiratie in zou vinden om een boek te gaan schrijven ofzoiets. Maar dát is allemaal niet gelukt.

Gelukkig dan maar dat dat niet mijn doelstelling was, want jeetje, wat zou ik dan nu teleurgesteld zijn. Gelukkig maar dat ik me daar niet vreselijk mee bezig gehouden heb, want waarschijnlijk was ik er dan al heel snel mee gestopt. Want wat heb ik namelijk ontdekt?

Dat gesodemieter met al die doelstellingen en lijstjes en planningen, dat roept bij mij hele bijzondere gedragingen op. Oh ja, voor je werk is het heel handig. Je gaat zitten en je doet wat je moet doen en als je dat dan netjes op een lijstje of een planning of in een programma hebt gezet, dan geeft dat helderheid en duidelijkheid en je kunt je voortgang goed afmeten en man, wat een zaligheid. Maar als ik voor mezelf ’s avonds al op ga schrijven wat er de volgende dag moet gebeuren… 10 tegen 1 dat ik van alles doe, maar niet… Als ik een lijstje ga maken van dingen die dringend aan de orde zijn, dan ben ik zowat een halve dag met die lijst bezig en aan het eind van de dag heb ik vooral dingen gedaan die níet op die lijst stonden. Bloggen bijvoorbeeld.

Interessant is natuurlijk waarom ik vooral niet doe wat ik mezelf ten doel stel, wanneer ik alleen maar verantwoording verschuldigd ben aan mezelf. Waarom het me zo verlamd als ik ga visualiseren hoe prachtig mijn wereld eruit zou zien als ik nou eindelijk eens… Waarom ik zo dwars word van een lijstje, dat ik als een klein kind denk: ja dát gaan we dus niet doen, we doen lekker heel wat anders. Dat wat jij wil, dat kan morgen ook nog wel, of volgende week, of misschien wel helemaal nooit….

Terwijl ik het altijd heel belangrijk vind om mijn afspraken met anderen na te komen, heb ik schijt aan afspraken die ik zonodig met mezelf moest maken. En nee, het helpt ook helemaal niet om mezelf te ‘belonen’ als ik mezelf iets heb opgedragen alsof ik m’n eigen medewerker was. Ik ben een ongelooflijk ongehoorzame, dwarse, betweterige medewerker van het bedrijf ‘Léia Smit’. Waarom? Wie het weet mag het zeggen. Ik ga er maar eens even op zitten broeden.

jelle-hermus-sochicken

Misschien heeft Jelle nog een leuk stappenplan, waar ik natuurlijk ook niks mee doe…

Léia

Ik heb toch laatst verteld dat ik de Beebox uitgetest had, vanwege de koolhydraatloze mogelijkheden?

beebox

Nou, dat muisje had nog een flinke staart. Op de website stond dat je 2 weken mocht proberen. Daarna mocht je zonder opgaaf van redenen (waar ze je natuurlijk wel naar vragen, maar dat begrijp ik) opzeggen: binnen 14 dagen na ontvangst van de eerste box. Ik had de tweede box gekregen op vrijdag en de zondag daarna heb ik via de website de box weer opgezegd. Er zou dan contact met mij worden opgenomen door de plaatselijke distributeuse.

Toen ik op woensdag nog niks had gehoord, heb ik de distributeuse maar even gemaild, want als het fout zou gaan, kon ik nog op tijd een formulier (dat ik inmiddels ook ergens had gevonden op de website) opsturen naar het hoofdkantoor. Ze mailde direct terug. Jammer dat ik weer opzei en het was nog voor donderdag, dus deze week kreeg ik dan de laatste box. Ahum. Ze was in de war met de normale opzegtermijn, waarbij je vóór donderdag al moet laten weten dat je de vrijdag een week later geen box meer wil ontvangen.
Ik terugmailen: ik hoop dat je met deze week afgelopen vrijdag bedoelt, want volgens de probeerweekregels… Dat is ook logisch in zo’n probeerweek, want anders zou je al moeten opzeggen nog voordat je de tweede box überhaupt gezien, laat staan geproefd zou hebben!
Deze keer duurde het antwoord iets langer (ik denk dat ze even iets moest navragen), maar inderdaad, ik had dan de laatste box al gehad. We wisselden nog wat ervaringen en informatie uit voor de toekomst en dat was dat.

Niet. Eerst kreeg ik al een mailtje hoe laat de volgende box bezorgd zou worden. Vergissing, dacht ik, ze hebben de opzegging nog niet verwerkt, maar het zal wel goed komen, Deborah weet ervan. Nee dus; op vrijdagavond stond daar een vrolijk meisje met een goedgevulde oranje box op de stoep. Sorry, ik heb opgezegd, maar nu je hier toch bent, ik loop even met je mee naar de auto, want dan kun je fijn dit lege krat even mee terug nemen (ook weer opgelost).

Nou, nu zullen ze het toch wel begrepen hebben? Ben ik toevallig een paar dagen later aan het internetbankieren, zie ik dat ze die box (voor  € 49,00!) toch hebben afgeschreven!

Gelukkig kun je zo’n betaling tegenwoordig met een druk op de knop weer terug laten halen, maar jakkes!
Beebox, als jullie een succes willen maken van die box en dat zou heel goed kunnen in de wat alternatievere hoek, dan moeten er nog wel een paar flinke punten op een I worden gezet!

Léia

 

Dit zijn twee patissons:

flamoes

Ik heb ze gekregen van Nelleke, die behalve dat ze shiatsumassages en -lessen geeft, ook nog eens biologisch boerint. Nelleke en ik dronken gezellig samen een kopje koffie By Kees, met een worteltjesmuffin erbij en bij het afscheid gaf ze me deze twee door haar zelf gekweekte vrienden. “Hoe heet dit ook alweer?”, vroeg ik licht wanhopig, want hoewel ik ze al eerder heb gegeten, kan ik maar niet onthouden naar welke naam deze groente luistert! In een geheugenzoektocht (het was iets Frans, iets van….) kwamen wij thuis voorheen alleen maar op Flamousse en dat is het ook altijd gebleven. Nee, het is geen flamousse (of flamoes), het is een patisson!

Toch even een lekker recept erbij?

Kip met flamousse

Maak een kruidenmengseltje van een half theelepeltje
– korianderpoeder (vers mag ook)
– gemberpoeder (vers mag ook)
– currykruiden
– chilipoeder en
– komijn,
plus zout en peper. Snijd de kip in stukjes en schep ze door de kruiden.

Fruit een flinke ui en een geperst teentje knoflook in een wok of hapjespan in wat olie of boter en voeg, zodra de ui glazig wordt, de kip toe.

Maak een handjevol sperzieboontjes schoon en snijd of breek ze in stukjes. Snijd de patisson in blokjes en voeg die toe aan de kip. Doe er nog wat ketjap bij en eventueel wat water (met een bouillonblokje). Ook de sperzieboontjes toevoegen. Doe het deksel op de pan en laat het even stoven, tot de patisson zacht is geworden.

Voeg dan 1 of 2 in blokjes gesneden tomaat, een appeltje in stukjes en een handjevol rozijnen (uit een pot boerenjongens is ook lekker) toe.

Natuurlijk kun je er rijst bij eten of couscous.

kip met flamoes

De presentatie is niet je dat, maar het smaakt overheerlijk!

Je merkt wel dat ik niet een kok ben van exact de ingrediënten en precies de tijd. Ik doe altijd maar wat. Heb ik iets niet in huis, dan gebruik ik wat anders. Vind je iets lekker? Neem er wat meer van. Is het gaar, dan is het klaar. Laat vooral je fantasie de vrije loop.

Eet smakelijk!

Léia

Wordt het echt nu alweer herfst? Ik heb inmiddels een hele verzameling eikeltjes van het pad geraapt, waar ik met mijn blote voetjes bovenop stond…

eikeltjes

Binnenkort maar weer even het garagedak op (daar liggen ze bij bosjes!) en dan even bij Jaap langs. Zijn varkentjes zijn dol op mijn eikeltjes.

big van jaap (2)

Ze kijken er waarschijnlijk alweer naar uit!

Léia

Het was steeds zulk mooi weer! Dus ik heb de was buiten gehangen.

was

Dat kan maar 1 ding betekenen: Het gaat zo dadelijk weer regenen….

Léia