We weten het eigenlijk allemaal wel: er zijn geen twee kinderen gelijk. Zelfs niet al komen ze uit hetzelfde warme nestje.

Deze 2 bijvoorbeeld, zijn van mij…

Mijn dochter is erg serieus, behoedzaam, neemt zelden of nooit overhaaste beslissingen, houdt van plannen en to-do-lijstjes. Mijn zoon is meer het Pippi-type: ‘Ik heb dat nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan’.
Zo sprong hij op een paard, toen hij eens bij een vriendin thuiskwam die een paard had (hoe moeilijk kan het zijn) en sjeesde hij op een snowboard van een flinke heuvel af, hupsa, recht naar beneden. Ja, er kneust wel eens wat, maar het moet gezegd: hij blijkt heel veel inderdaad wel te kunnen.

Masha, mijn zoon, is talloze keren omgekieperd toen hij dacht: dat lopen, dat moet ik toch ook kunnen? Lara daarentegen, ging op een dag ineens overeind staan en liep zo de hele kamer door. Pas toen ze zeker wist dat ze het kón!
Het ergste Pippi-moment was wel toen mijn mannetje van een jaar of 5, die weigerde zwembandjes om te doen en derhalve binnen moest blijven in het ondiepe bad, was ontsnapt en besloot om buiten maar eens van de hoge duikplank te gaan springen. Omdat hij geen zwembandjes om had, namen de badmensen aan dat hij wel kon zwemmen…
Ik besloot niet te gaan gillen toen ik hem daarboven zag staan en wachtte aan de rand van het bad met schietgebedjes af wat er ging gebeuren. En ja hoor: hij sprong, hij kwam weer boven, en hij zwom vrolijk spatterend op zijn hondjes naar de kant. De badjuf was ondertussen wel wat wantrouwig geworden en toen het kleine mannetje enthousiast riep: “Zag je dat mam? Hoog hè? Zal ik nog een keer gaan?” heb ik hem maar gauw onder de arm mee naar binnen genomen…

Zoiets zou mijn dochter echt nóóit doen!

Ook op school waren er dat soort verschillen. Eentje hield van lezen, de andere zat muisstil luisterboeken van cassettebandjes te verslinden. De ene deed (meestal) braaf haar huiswerk, de andere deed (helemaal) geen huiswerk. De oudste had een duidelijk doel voor ogen, de jongste zou het allemaal nog wel zien.
Toen het met de jongste in groep 3 niet zo lekker ging, zei ik: “Volgend jaar krijg je een andere meester, en Lara vond dat de aardigste meester van allemaal!” Fout! Die aardige meester, daar had mijn zoon hélemaal niks mee. Nou, dacht ik, dan wordt volgend jaar echt een probleem, want dan krijgt ie die meester waar zij altijd mot mee had. Fout! Laat hij met die meester nou fantastisch kunnen opschieten?

Je denkt dat je je kinderen goed kent, maar hoe kan het dan dat je als echtgenoten soms toch hele andere opvattingen hebt over de juiste aanpak van je kroost? Nou, logisch, niet alleen de kinderen zijn heel anders, maar jullie zelf ook. Je kijkt er ook nog eens door je eigen ogen naar. Pfff. Zo eenvoudig is dat opvoeden dus niet.

En als het dan niet zo goed met ze gaat op school, hoe kun je ze dan helpen? De een heeft dus blijkbaar een hele andere aanpak nodig dan de ander! Maar welke dan?
Gelukkig zijn er wel een paar algemene regels die eigenlijk voor álle kinderen opgaan, maar weet je wat daarmee het probleem is? Wij ouders hebben daar dan wel eens een andere kijk op.

Misschien kan ik je een stukje op weg helpen. Download nu, helemaal gratis, mijn 10 tips om je kind te helpen studeren. Simpel, lekker praktisch, kost niks (misschien wat geduld) en reuze effectief.

Zet hieronder of in een persoonlijk berichtje je naam en e-mailadres en ik mail je, helemaal vrijblijvend, mijn 10 slimme tips.

Léia

De vakantie is gelukkig om, dus ging ik vanochtend lekker weer naar mijn wekelijkse les Aquatrimmen. Daarvóór had ik nog een lastig gesprek gevoerd, dus ik was een beetje gespannen en ik had wel zin in een baantje zwemmen…

Nou is het natuurlijk zo, dat als je in het water ligt, vooral op je rug, dat je dan weinig meekrijgt van wat de badjuf aan opdrachten meedeelt, zelfs al tettert ze dat door een headsetje. En ik zat ook nog eens aan het uiteinde van de badrand, dus ik verstond er niks van. Irritant. ‘Wat moeten we nou doen?’ vroeg ik kribbig aan mijn buurvrouw, die eerder ook al te kennen had gegeven dat ze dacht dat ze doof werd omdat ze er niks van kon verstaan…

Buuf haalde haar schouders op en sprak de wijze woorden: “Zwemmen is zwemmen”. En terwijl ik afzette van de kant, dacht ik: ze heeft gelijk! We komen hier om lekker te zwemmen! En of we nou heen en weer gaan naar de eerste pilon, dan de tweede en tot slot de overkant, of we doen het net andersom: zwemmen is zwemmen. Al m’n irritaties, agressie- en stressgevoelens spoelden met het chloorwater van m’n schouders en ik zwom relaxt richting eerste pilon, toch wel een beetje in de gaten houdend wat mijn buurtjes aan het doen waren, maar maling aan de opdracht.

Toen ik me een half uurtje later aan het afdrogen was, hoorde ik ineens vanuit een reclamespotje op de radio: focus op wat je het belangrijkste vindt! Precies! Het belangrijkste is lekker zwemmen en niet dat je keurig doet wat de juf zegt, want dat zal me eigenlijk een worst zijn.

Natuurlijk is het niet altijd zo. Eten is niet altijd hetzelfde als eten,

vakantie niet hetzelfde als vakantie en liefde is soms heel wat anders dan liefde (ik wou eigenlijk iets met seks doen, maar dat vul je zelf maar in).
In combinatie met: ‘focus op wat je het belangrijkste vindt’ wordt het wel een stuk eenvoudiger. Ga je voor lekker makkelijk? Dan kies je patat. Wil je liever verantwoord, of lekker op chique? Dan kies je het visje. Allebei is het voeding. Zo is vakantie bedoeld om even bij te tanken en hoe je dat doet? Precies! Focus op wat je het belangrijkste vindt! Dan zit je altijd goed…

Zo, nu ga ik even m’n koffer pakken. Met in m’n achterhoofd wat ik het belangrijkste vind. Dat klusje heb ik dus zo geklaard!
Soms ligt de wijsheid gewoon in het water…

Léia

Ieder nieuw schooljaar is weer een nieuw begin, met nieuwe kansen.
Als je met glans bent overgegaan naar je nieuwe school of de volgende klas, dan heb je niets om je zorgen over te maken. Maar als je met de hakken over de sloot gesprongen bent, of je gaat ‘voorwaardelijk’ naar de middelbare school, dan begint het nieuwe jaar toch best wel spannend.

Een goed begin is het halve werk!
Vaak denken leerlingen dat ze zich in het begin van het jaar nog niet zo druk hoeven te maken, waardoor ze dan ineens bij de eerste toetsen toch al een achterstand blijken te hebben opgebouwd.
En tot overmaat van ramp hebben ze dan het studieritme nog niet te pakken, waardoor ze in de stress schieten… en de eerste onvoldoende is al binnen. 
Het begin van een negatieve spiraal…

Kinderen wíllen leren!
Ook al zijn ze nog zo stoer; ieder kind wil graag goede cijfers halen. Een hoog cijfer geeft een enorme kick, daar kan geen energiedrankje tegenop! De aandrang om te leren en goeie cijfers te halen, zit er dus bij iedereen wel in, ook al lijkt dat niet altijd zo. 
Aan de andere kant van willen, staat moeten. En moeten… daar houden we niet zo van. Ik ken eigenlijk geen mensen die het prettig vinden wanneer ze van anderen van alles móeten. En bij pubers is dat niet anders. Of eigenlijk wel; bij hen is het nog een graadje erger… 
Wanneer ze dus hun huiswerk móeten maken en naar boven móeten gaan en eens wat meer aan school móeten doen in plaats van altijd maar zitten te gamen; dan gaat er dus helemaal niks meer gebeuren…
 
Hulp kunnen ze altijd gebruiken
Wat beter werkt is ze het vertrouwen te geven dat ze heel goed weten wat er moet gebeuren en aan te geven dat je ze daar graag bij wilt helpen, als ze dat willen. Met een lekker kopje thee, een planninkje maken, helpen met een samenvatting of je laat je onderwerpen aan een door je kind gemaakte quiz. Zeg niet: Heb je je huiswerk al af? maar liever: Is het gelukt lieverd? Of kan ik je nog ergens mee helpen?

Laat ze ook eens stiekem fouten maken!
Al die schoolsystemen waarbij je fijn kunt controleren wat voor cijfers je kind heeft gescoord en hoeveel huiswerk ze hebben, zijn een ramp voor het kind zelf! Sommige ouders weten nog eerder dat er een onvoldoende is gescoord dan de leerling zelf en zitten dan thuis met de armen over elkaar het schaap al op te wachten! Vraag liever oprecht hoe het gegaan is en als er een onvoldoende is behaald, vraag dan hoe dat zo is gekomen en wat er de volgende keer dan misschien beter kan.
En als ze stom zijn geweest en niet goed geleerd hebben, dan weten ze ook echt zelf wel dat ze de volgende keer beter hun best moeten doen. Geef ze die kans…

Plannen
We weten allemaal dat je toetsen niet op het laatste moment moet gaan leren. Maar nog belangrijker: als je altijd je huiswerk goed hebt gemaakt, dan hoef je voor die toetsen helemaal niet zoveel meer te doen!
Een planning is dus lang niet zo belangrijk als altijd je huiswerk goed maken. En goed wil zeggen: nieuwsgierig, actief en intensief. Eén keer Franse woordjes overkijken, lesje geschiedenis vluchtig doorlezen en wiskundesommen overschrijven, dat is geen huiswerk maken. En als je je huiswerk niet goed hebt gemaakt, hoe leer je dan voor die repetitie?

Huiswerktraining
Naast bijles geeft Mevrouw Smit ook huiswerktraining. Daar leren kinderen hoe ze hun huiswerk het beste kunnen aanpakken. Wat doe je eerst? Welke studietechnieken zijn er, en vooral: welke passen het beste bij jou? Hoe werkt dat eigenlijk in je brein en hoe laat je je brein het meeste werk doen? Hoe maak je leren leuk en hoe maak je handig gebruik van je ouders?
De vele facetten van ‘leren leren’ maken de huiswerktraining niet alleen leuk en interessant, maar bovendien worden alle behandelde studietechnieken ook in de praktijk toegepast. Je kunt dus meteen zien of het werkt!
Iets voor jouw kind? Vraag een vrijblijvend kennismakingsgesprek aan!

Allemaal veel succes in het nieuwe schooljaar!

Léia

Is dat bij andere vormen van handarbeid ook zo? Het hele internet staat barstensvol met tutorials van de eenvoudigste dingen. Je moet wel een ongelooflijke sufferd zijn als je niet een pannenlap kunt leren haken of een babydekentje breien. Steek voor steek wordt het je uitgelegd, alsof je er met de neus bovenop staat.

Tot… het echt moeilijk wordt. Dan ben je de klos. Met naaien is dat trouwens ook zo. Tot in details staat er in je Burda hoe je een patroon moet uitknippen, op de stof leggen, hoeveel centimeter naad erbij moet, hoe je de stukjes aan elkaar moet zetten en dan ineens staat er: ‘zet de kraag op de blouse’… of: ‘maak een paspelzak’. Nou denk ik dat je daarvoor op youtube nog wel een heel end komt, maar wat nou als je patroon niet klopt, of misschien verkeerd is vertaald (oooh, die google-translateramp!) ?

Ik was lekker bezig met het haken van een wiegje voor de nieuwe baby. Hartstikke leuk, maar wel zwaar werk, want het moet met 3 stevige draden tegelijk. Zo’n wiegje moet wel iets kunnen hebben natuurlijk; voor je ’t weet rolt je baby tussen de bosjes… Ik had dus een speciale ergonomische haaknaald erbij gekocht.

De bodem ging prima. Persoonlijk zou ik een correctie hebben toegepast omdat de steken wat verlopen, maar wie ben ik…
En dan ineens staat er: Haak een breeknaald. Een breeknaald? Wat is een breeknaald? Er stond wel een soort beschrijving, dus ik probeer maar wat. Nou, dat heet waarschijnlijk een breeknaald, omdat mijn dure ergonomische haaknaald elk moment kon breken. En mijn wijsvinger trouwens ook! Loodzwaar werk, maar ik dacht dat ik het er redelijk had afgebracht.

Maar hoe nu verder? Die breeknaald moest namelijk op de averechtse (verkeerde) kant en ook van links naar rechts, in plaats van van rechts naar links. Als je nu denkt: oké, daar begrijp ik niks van, precies! Zo voelde ik me nu ook. Lang leve youtube. Toch? Nou, mooi niet! Nergens niet.
Ik heb nog wel een haakboek, met gegarandeerd álle steken! Maar geen breeknaald.
Foute vertaling? Zoeken op breuknaald, vouwnaad, averechtse naald, niks!

Misschien even vragen bij de wolleverancier? Ja, die zegt op de website: wij krijgen zoveel vragen (geen wonder), daar kunnen we niet aan beginnen, zoek maar een forum. Dat heb ik gedaan. Het forum zegt: doe niet zo moeilijk, dan doe je toch gewoon zó? En komt met een simpele oplossing.
Er is ook een mevrouw die voor mij haar wolwinkel heeft gebeld en met de verkoopster heeft uitgezocht welk patroon het was. ‘Oh’, zegt dat meisje: ‘die wieg heb ik ook gemaakt!’ Oh ja? Hoe heb jij dat dan gedaan? Nou, ze had het niet van het patroon gedaan, maar gewoon een beetje zelf… Ja, daar geloof ik dus niks van; waarom zou je zelf gaan prutsen als je een patroon voor je neus hebt? Zij kwam er natuurlijk ook niet uit!

Grrrr. Het laat mij vanzelf niet los. Ik moet en zal het voor elkaar krijgen, ook al kost het me 3 vingers en een ergonomische haaknaald!
Zo simpel is dat handwerken dus ook weer niet…

Léia

Het zit er weer op. De herexamenuitslagen zijn binnen, de toetsweken afgerond, tijd om afscheid te nemen.

Dat heeft altijd iets triestigs, maar tegelijk is er ook veel vreugde; voor het herexamen geslaagd, alle onvoldoendes weggewerkt, propadeuse gehaald, en volgend jaar naar de Havo!

En het allerfijnste:

chocola!

Fijne vakantie allemaal!

Léia

Dit blog ben ik ooit begonnen, toen ik het grote avontuur van een eigen bedrijf starten, was aangegaan. Inmiddels zijn we 7 jaar verder, het is nog steeds geen vetpot, maar ik verdien mijn eigen kostje, ik heb ontzettend leuk werk waar ik elke dag weer van geniet en ik doe ook nog wat positiefs voor de maatschappij.

Ik ben dus dik tevreden. Mijn pogingen om iets groter te denken, iets indrukwekkends te organiseren, of een project op poten te zetten waar écht wat mee te verdienen valt, die zijn allemaal vrij snel nadat ik er een klein vermogen in had geïnvesteerd, ter ziele gegaan. Dus misschien moet ik daaruit leren dat ik niet gemaakt ben voor het grote geld en dat wat ik nu doe voor mij een prettige manier is om mijn laatste werkzame jaren door te brengen.

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik niet regelmatig enthousiast meedoe aan ‘events’. Een tijdje terug ben ik nog naar Utrecht geweest voor een ondernemersdag georganiseerd door FNV Zelfstandigen, en ook een bijeenkomst hier in de buurt heb ik bijgewoond (met nog slechts 4 andere enthousiaste ondernemers…).

Dus, toen ik vandaag een e-mailberichtje kreeg dat er een leuk event op stapel stond voor vrouwelijke ondernemers, ging ik meteen even het programma bekijken. Workshops natuurlijk en niet alleen over het werk praten, maar ook ’s avonds lekker feesten. Ja, lijkt me leuk. En wat kost nou zoiets?

€ 360,60 ! Driehonderdzestig euro en zestig cent. En het is op een donderdag, dus daar komt nog een dag inkomstenderving bij. En het is in Nijmegen, dus ook nog reiskosten. Dan zit ik al gauw op zo’n € 600,00.
Ben ik nou de enige die dat wel een beetje erg duur vindt?
Ben ik nou de enige die vermoedt dat ik daar niet met € 600,00 toegevoegde ondernemerswijsheid vandaan ga komen? Ja, het zal vast een leuke dag worden, en wellicht ontmoet ik nog een paar interessante vrouwen ook, maar is me dat € 600,00 waard?

Ik zal de eerste zijn die vindt dat je in jezelf en in je ondernemerschap moet investeren. Maar die € 600,00 investeer ik dan toch liever op een andere manier, geloof ik. Of denk ik nou toch weer te klein…?

Léia

Vrijdagavond ben ik met mijn vriendin Jetske naar Bohemian Rhapsody geweest. Misschien moet je van de muziek houden, misschien hoeft dat niet eens per se, maar als je hem nog niet gezien hebt…. Ik zou snel gaan!

Het is lang geleden dat ik van een film zoveel kriebels over mijn lijf heb gevoeld. En dat je aan het eind niet wilt dat het al afgelopen is. En dan helemaal onder de indruk de bioscoop uitlopen en nog minstens een uur na zitten praten…

Jammer dat mijn hevige niezen, wat ik al een paar dagen deed, die avond wel is ontaard in een stevige verkoudheid. Vrouwen midden in de nacht over straat… daar komt ook geen goeds van.

Léia

Morgen ben ik jarig en ik vier mijn verjaardag bij mijn dochter en haar vriend in Eindhoven. Heerlijk, je verjaardag vieren zoals je dat zelf het liefste wilt. Met mijn dochter winkelen voor een leuke verjaardagsjurk en dan gezellig met het verloofde stel uit eten. Ik heb er zo’n zin in!

Vorig jaar heb ik mijn verjaardag gevierd met vriendinnen in de kroeg. Dat was ook geweldig leuk.

Natuurlijk is het ook fijn dat mensen bij je op visite komen om je verjaardag te vieren. En dat doe ik natuurlijk ook, alleen niet morgen… Morgen is echt míjn dag!

Voor de boefjes onder jullie die denken: aha, nou gaan wij eens even bij wijze van kadootje haar huis leeg halen… Nee, mijn bloedstollende hond is thuis, samen met een zeer angstaanjagende oppas! Dus ik zou het maar niet wagen.

waakhond…

Morgen dus even niks en waarschijnlijk zondag ook niet. En maandag vertel ik jullie alles over hoe fijn een verjaardag kan zijn…

Léia

“Föhn jij altijd je haar?”, vroeg Jason, de kapper die zo ontzettend lekker carrot cupcakes kan bakken. “Nee”, zei ik. “Gebruik je gel, of een ander stylingproduct?” “Nee”, zei ik: “ik heb een kam”.

Er volgde een soort discussie over hoe mijn kam eruit zag. (Het is zo’n grote zwarte, met veel tanden. Zonder handvat).

Mijn kapper, Peter, weet hoe hij mijn haar moet knippen, zodat het altijd leuk zit, ook zonder gestyle en plakkerigheid erin. Want ik ben nou een keer niet zo’n type dat ’s ochtends uren tijd heeft om voor de spiegel te staan en trouwens… al had ik dat wel, ik ben er gewoon ook helemaal niet zo goed in.

En daarom ga ik dus helemaal naar Amsterdam naar de kapper. Niet alleen omdat Peter de enige kapper is die mij en mijn haar snapt, maar hij is ook nog eens erg prettig om te zien en reuze aardig bovendien.

Ik ben er blij mee

Ja, ik ben er blij mee.

Léia

Er zijn van die dagen dat je eigenlijk de deur niet uit hoeft. En dat doe je dan ook niet. Het is koud, zoals nu, het vriest zelfs, en wie zit daar nou op te wachten?

En het zijn juist die dagen dat ik reuzeblij ben dan ik een hond heb. Een kleine voddenbaal die weer of geen weer, echt even een blokje om moet om ergens in een bosje haar behoefte te gaan doen.

in haar winterjas…

En dus loop je door het park, sjaal om, muts op, wanten aan, rooie neus, in die knisperende, frisse winterkou. Heerlijk! Je moet wel flink doorstappen, anders krijg je van die stijve benen, en met je handen diep in je zakken en je kin in je sjaal verstopt, snuif je die supergezonde kouwe boslucht naar binnen.

Heerlijk, winter.

Morgen sneeuw…

Léia

Het was gister weer feest bij de NS, ja, want het vriest… En ik ging naar de kapper in Amsterdam. Dat kun je normaal gesproken echt het beste doen met de trein, want met een beetje mazzel koop je een dagkaart voor € 19,00 (en krijg je nog ergens een tom pouce of een bakje koffie gratis) en qua tijd scheelt het je nauwelijks of je met de auto gaat of met de trein.

Natuurlijk is het wel veel relaxter met de trein, zeker als je uit het noorden komt, waar files (en de bijkomende stress) gelukkig weinig voorkomen en laten we wel wezen, zo’n lang end rijden is best vermoeiend. Bovendien kun je voor € 19,00 niet eens de benzine betalen, laat staan de parkeergarage! Daar ben je in Amsterdam al snel € 25,00 aan kwijt.

Normaal gesproken. Als alle treinen braaf op tijd rijden. Wat jammer genoeg eigenlijk nooit gebeurt als ik erin zit….

Jason (één van de kappers) was zondag jarig en hij had beloofd cakejes te maken, om het vast te vieren. Ik had bedacht dat ik een trein eerder zou gaan, zodat ik nog even bij de Bijenkorf binnen kon lopen om een cadeautje voor hem te scoren.

Maar dat feest ging sowieso niet door, want ik was weer in slaap gevallen. Dan maar met de 9 uur-trein.
Dat was geen foute beslissing, want die half 9-trein bleek uitgevallen te zijn. Met als gevolg dat mijn sneltrein dus alle passagiers van de stoptrein ook had opgepikt en er in Heerenveen al een vertraging van 12 minuten was ontstaan. Maar dat wist ik nog niet toen ik uit mijn bed sprong.

Snel, snel, hond uitlaten, spullen lagen al klaar, mooi op tijd, fiets uit het hok… Lege achterband. Ik had met opzet voor de fiets gekozen, omdat het vroor en ik heb een gloeiend hekel aan autoramen krabben en dan toch nog de eerste 10 minuten niks door je ramen kunnen zien en trouwens, bij het station parkeren is ook weer niet gratis…

Wat te doen? Eerst dacht ik nog: als ik nou maar wat voorover blijf hangen en niet teveel op het zadel ga zitten, dan kom ik er vast wel met die lege band (denken andere mensen ook wel eens zulke onnozele dingen, en erger nog: doen ze dat ook?)… Maar toen ik een meter of 10 gefietst had, wist ik al dat dat niet ging lukken. Snel terug naar huis. Band oppompen dan maar? Terwijl ik naar de fietspomp liep te zoeken in het schuurtje, bedacht ik dat de band ook lek zou kunnen zijn. Dan stond ik hier dus kostbare tijd te verdoen met die fietspomp! Toch maar met de auto dan.

Omdat ik de tuindeur open had laten staan, in de veronderstelling dat ik er met een opgepompte band toch weer doorheen zou gaan, moest ik eerst op een drafje nog even de tuin op en neer hollen. Dat kost dan misschien nauwelijks tijd, maar nu begonnen wel alle secondes te tellen!

Ja hoor, de hele auto onder het ijs. En niet alleen de buitenkant, maar ook de binnenkant van mijn ramen moest gekrabd. Laat ik nou net die ochtend op de radio gehoord hebben dat er enorme boetes staan op het rijden in een auto die niet perfect schoon is! Niks kijkgaatje, alles moet eraf! En dat was nog helemaal niet zo gemakkelijk, want ik kon de auto niet inkomen; het slot was bevroren. Na een paar mislukte pogingen om mijn sleutel krom te buigen in het slot, de andere kant geprobeerd. Ja, dat lukte wel, maar de deur aan de bestuurderskant kreeg ik niet open, ook niet van binnenuit. Desalniettemin, ik was binnen en nadat ik behoedzaam over de versnellingspook was gekropen, startte Jacobs Beppe (zo heet mijn auto) ook nog braaf in 1 keer en konden we gaan, hopend dat ik niet aangehouden zou worden, want ja, ik was zo dom geweest om de ruitensproeier even aan te zetten en daar zit volgens mij nog geen antivries in en trouwens, de ruitenwissers doen het ook niet al te best, dus die ruitensproeiervloeistof, wat het ook was, zat stevig tegen de ruit gevroren…

Bij het station aangekomen, zag ik iedereen nog braaf wachten op de trein, dus er was nog hoop. Ik parkeerde pal voor de betaalautomaat en vond mijn weg over de versnellingspook naar buiten. Het ruitje van de betaalautomaat was bevroren, dus ik kon niet echt zien wat er gebeurde. Pasje erin. Doet ie het? Geen idee. Ik ram een keer of wat op de € 1,00-knop. Ja, ik zie dat ik € 6,10 heb betaald. Dat zal wel genoeg zijn. Ik vind een groen vinkje-knop en net voor ik erop zal drukken, zie ik staan dat een dag parkeren hier al kan voor slechts € 4,00. Waarom stopt dat ding dan niet gewoon met aftikken?!? Nou ja, jammer dan! Daar is het bonnetje al. Gauw in de auto, lichten uit (ook helemaal geen sinecure vanaf de bijrijderskant), tassen mee en rennen!

“Waar is mijn handschoen, ik ben een handschoen kwijt!”
Het doet mij deugd jullie te kunnen vertellen dat ik na een dagje ijskoud Amsterdam, met slechts 1 handschoen, ’s avonds bij terugkomst mijn handschoen heb teruggevonden onder de betaalautomaat… Dat was dan wel weer fijn…

Helemaal buiten adem ren ik het perron op. Ik zie aan de schampere blikken van de wachtenden al dat dat nergens voor nodig was geweest. De trein had vertraging. En meer dan de +5 die het bord aangaf.

De conducteur was erg behulpzaam. Hij wist te vertellen dat we zeker onze aansluiting gingen missen, maar wat dan…?
Ik haalde snel mijn telefoon te voorschijn. Het was me die ochtend al opgevallen dat er niet heel veel stroom meer inzat (maar nog wel groen) en dus had ik hem tijdens het uitlaten van de hond nog gauw even aan de lader gezet. 40%, daar kom ik de dag wel mee door, dacht ik nog.

De telefoon viel uit. Weg. Zwart. Niks meer. Waarschijnlijk had ie het koud, dus ik wreef liefdevol over zijn schermpje, koesterde hem even aan mijn boezem en ja hoor, daar verscheen het appeltje. Simkaart vergrendeld. Geen probleem. Daar was ie weer! En voor mijn ogen zie ik zo het batterijbalkje ineens het rood invliegen. Waarschuwing: minder dan 5%. Nee! Dat kan toch niet! Wat dan als het hier helemaal mis gaat en ik hulp behoef!

Ik blijf kalm en besluit maar even rustig af te wachten. Soms halen ze zo’n vertraging heus wel weer in… Voor de zekerheid kijk ik wel even welke trein we moeten nemen als onze aansluiting inderdaad al vertrokken is. Ik zeg wij, want naast mij zat een echtpaar dat ook onderweg was naar Amsterdam. Perron 11b. Daar kwamen wij ook aan, dus het leek me dat we gewoon konden blijven zitten en dan in Utrecht overstappen.

Niet dat de conducteur ons dat vertelde; die was volgens mij ook gewoon helemaal de kluts kwijt. We bleven dus zitten. Ja, we hadden wel vertraging, maar als het een beetje mee zou zitten, was ik hooguit 10 minuutjes te laat bij de kapper. En dus zat het helemaal niet mee.

Bij Amersfoort aangekomen, riep de conducteur om dat reizigers naar Amsterdam Centraal moesten overstappen, perron 7. Ik van slag. Nee, ik moest toch overstappen in Utrecht? Het echtpaar stapte wel uit en omdat ik om de een of andere reden toch denk dat zo’n man weet waar ie het over heeft, sprong ik alsnog in paniek de trein uit, bijna de conducteur in de armen. “De trein naar Amsterdam?”, hij wees naar een perron verderop en net voor ik richting trap ging draven, riep hij nog: “Hier, andere kant perron!”. Oké, sorry… De trein naar Utrecht vertrok.
En de trein die aan de andere kant van het perron zou komen, ging naar Amsterdam Zuid… En pas over een half uurtje…

Tijd zat om de boel te bestuderen. Een bord. Amsterdam Centraal via Hilversum, vertrok eerder en op een ander perron. Ben ik nou gek? Toch maar die trap op gerend en daar zat een mevrouw in een informatiehokje. Nee, inderdaad, ik kon beter die trein via Hilversum nemen…

Nog 2% in m’n telefoon, geen telefoonnummer van de kapper en zeker een half uur te laat. Iemand bellen en de situatie uitleggen, dat ging zeker meer dan die 2% stroom kosten. Alleen Lara zou begrijpen wat er aan de hand was, dus ik waagde er een appje aan. En een sms’je. Lara, paniek! Kapper bellen! Treinvertraging, ik kom wat later!
Maar Lara bleek aan het werk en daar mag ze absoluut haar telefoon niet bij zich hebben…

Normaal gesproken is het een half uurtje lopen door Amsterdam van het station naar de kapper. Ik heb het geloof ik in 17 minuten gedaan. En ik had nog zo’n spierpijn van mijn fitchanneltraining… Helemaal buiten adem bedacht ik dat ik misschien toch eens om een kapper dichter in de buurt moest gaan kijken. Maar feitelijk is dat geen optie. Dus toen ik hijgend en met verzuurde benen de deur opengooide, riep ik uit: “Het wordt nu echt tijd dat ik dichterbij kom wonen!”

Het is allemaal nog goed gekomen met mijn haar, en Jason houdt zijn verjaardagscadeautje gewoon tegoed. Het jurkje dat ik zo graag in Amsterdam in de sale (voor wie nog graag Nederlands spreekt: sale is uitverkoop, maar dat woord ben ik nergens tegengekomen) had willen scoren voor mijn verjaardag, dat is er niet gekomen. Ik heb 3 winkels geprobeerd en precies 1 jurk gepast (ergens in het midden kreeg ik daarvan de knoopjes niet dicht) en toen heb ik mijn zere voeten gevraagd of ze me nog naar het station konden brengen, alsjeblieft?

De terugreis is meestal geen probleem. Wel 2x overstappen, maar de reis verliep voorspoedig. Ik had het derde deel van de Nora Roberts-serie bij me, en thuisgekomen (het slot van de auto was wel ontdooid, maar de deur wilde nog steeds niet open. Toen ik het van de binnenkant probeerde sloegen alle deuren ineens op slot. Paniek! Gelukkig kreeg ik de linksachterdeur wel open, dus na wat geklauter kon ik er via de achterbank toch nog uitkomen) ben ik lekker met een potje thee op de bank gaan zitten en heb ik m’n boekje gelijk maar helemaal uitgelezen.

Gelukkig hoefde ik vandaag niet naar Amsterdam. Er reden helemaal geen treinen meer tussen Steenwijk en Zwolle. En het sneeuwt nog niet eens…

Léia

Met oud en nieuw was ik bij mijn zus. Op oudjaarsdag gingen we boodschapjes doen bij de Albert Heijn en daar zag ik een potje met narcisjes. Ik hou van die kleine narcisjes; ze vertellen je dat het lente wordt… Bovendien waren ze niet duur, dus ik nam zo’n potje mee.

Alleen… toen ik de volgende dag naar huis ging, ben ik ze vergeten. Nou had mijn zus me al gewaarschuwd dat ze niet van gele bloemen houdt en derhalve zou ze met m’n verjaardag (eind januari) de bolletjes wel voor me meenemen. “Doe niet zo gek”, zei ik, “dan staan die narcisjes net in bloei!”.

Niet dus. 10 dagen lang kreeg ik elke dag een fotootje van mijn zus, hoe de kleine gele boefjes ervoor stonden.

10 dagen precies. Na 1 dag stonden ze al te bloeien en na een week begonnen de eerste bloempjes al te verwelken…

26 januari krijg ik de bolletjes. In ieder geval heb ik nog van de fotootjes kunnen genieten….

Léia

Ongelooflijk! Ik zwem 1x in de week en dan scoor ik altijd beter op zwemmen met alleen benen, dan op zwemmen met alleen je armen. Ik dacht dus dat mijn benen veel beter ontwikkeld waren dan mijn armen. En ik dacht ook dat ik voor een redelijk oude taart, nog best een stevige derrière had.

Maar nee, na de eerste workout kon ik niet meer op mijn benen staan en zelfs nu nog, bijna 16 uur later, voel ik meer bilspieren dan ik wist dat ik er had. Armen? Geen probleem. Planken ging prima en zelfs opdrukken viel me reuzemee.

Maar… ik was er om 8 uur uit en ik heb het gedaan. Ik ben weer trots op mezelf. Go me!
Morgen eens een potje yoga proberen en natuurlijk… zwemmen. Dat kan ik tenminste vrij redelijk…

Léia

Voornemen 5: fitchannelen. Ik had 2 voorwaarden: ik wilde het kunnen doen voor de tv en niet op een lullig schermpje van de telefoon of een laptop en niet de hele buurt hoeft me te zien sporten, dus er moesten gordijnen komen. De gordijnen zijn er inmiddels en vanmiddag is het me gelukt om m’n laptop te koppelen aan de tv.

En ondertussen was ik tegen de prijs aangehikt. Het is weliswaar helemaal niet zo duur (voorheen kon ik voor een jaar fitchannel, precies 3 maanden naar de sportschool en daar kreeg ik geen recepten, kookles en leuke schema’s), maar 2 maanden gratis, ja, als je je aanmeldt voor een jaar, dat was niet wat ik ervan verwachtte.

Nadat ik vanmiddag mijn laptop had aangesloten op de TV, ben ik eens wat reviews gaan bekijken. Die waren eigenlijk best wel positief, hoewel ik op de website van fitchannel zelf geen recensies kon vinden.
Dus ik dacht: wil je nou die vette pens meenemen naar de trouwerij, of ga je er wat aan doen? En ik heb me aangemeld.

Carlo Lens, mijn held…

Correctie 1: Die 2 maanden gratis, zijn echt 2 maanden gratis, maar daarna zit je er wel een jaar aan vast. Je hoeft dus nog niet meteen te betalen (pas over 2 maanden). Eigenlijk zit je er dus 14 maanden aan vast, want na die 2 gratis maanden begint je betaalde jaar.
Correctie 2: Er zijn verschillende trainingen mogelijk, maar het is niet echt superslim om je in te schrijven voor 2 of 3 verschillende. Ik wilde eigenlijk afvallen, yoga en dansen tegelijk doen, maar 3x fitness, 3x yoga en 3x dansen in 1 week, dat gaat me echt niet lukken.

Ik heb de weekplanner/tracker en het eerste weekmenu al uitgeprint. Die planner ga ik zo even invullen en dat menu wordt natuurlijk niks.
Hallo zeg, ik heb net een doos binnengekregen van de Hello Fresh (ja, dat doe ik nog steeds en ik ga er ook nooit meer mee stoppen…) en ik heb gewoon geen tijd om elke dag van die uitgebreide lunches te gaan staan klaarmaken, of spinaziewafels te bakken voor het ontbijt!
Carlo zegt wel dat voeding 80% van je gezondheid is én dat je 6x per dag iets moet snavelen, dus daar moet ik dan wel wat op verzinnen.

De weegschaal staat klaar, m’n laptop staat klaar, beginnen maar!

Ja, dat wordt dan wel dinsdag, want morgenvroeg komt Hester en direct daarna moet ik aan 1 stuk door lesgeven van 13:00 tot 21:00 uur. Maar… ik ga zo wel even een soepje koken, dan heb ik in ieder geval iets gezonds te eten morgen, als ik klaar ben.

Léia

Ik ben in januari jarig en dat is heel gemakkelijk, want ik maak voor Sinterklaas altijd een uitgebreide verlanglijst en alles wat ik niet gekregen heb van de Goedheiligman, dat vraag ik dan alsnog voor m’n verjaardag.

Maar wat ik nooit op mijn verlanglijstje zet (omdat ik het meestal ongevraagd ook wel krijg, maar ook en vooral omdat ik niet weet hoe ik het moet vragen) is douche’spul’. Waarom hebben we daar niet een gewone naam voor?
Als ik iets wil kopen voor onder de douche, dan let ik er vooral op of er ‘douche’ op de verpakking staat. Al is dat wel weer wat riskant als je het bij de Action koopt, want dan komt het meestal uit het buitenland en zou er zomaar in het Fins of Pools kunnen staan: ‘Niet geschikt voor onder de douche’…

Vanmorgen heb ik eens even gekeken wat er zoal in mijn douche stond:

Rituals maakt zich er het gemakkelijkst van af: Bath & Shower. Zie maar wat je ermee doet, wij weten ook niet wat dit is voor spul. We noemen het Sunrise…
Palmolive heeft ook nog geen duidelijke richtlijnen: Shower cream, shower gel, douche gel, of gel douche… Gel douche lijkt me niet correct, zo’n douche moet je voortdurend vervangen. Of bedoelen we met een douche: ik neem even een (gel)douche, ik kom er zo aan?
Dat zal Nivea ook gedacht hebben, die kiezen voor een crème douche en dan hebben we nog Dove, die gaan voor een bodywash. Kan ook met een washandje bij de wastafel. Lekker milieubewust.

In ieder geval moet je dus weten of je cream wilt of gel. Lijkt me nogal een verschil ook.

Maar eerlijk gezegd, heb ik van het verschil onder de douche nog niks gemerkt… Ja, laatst had ik een bus van die foam van Kneipp. Je weet wel, je spuit een beetje op je hand en plotseling heb je een hand vol superzacht schuim. Best lekker, maar heel onhandig om het daarna dan weer op je washandje te krijgen…

Douchespul dan maar. Ik weet het anders ook echt niet… Wie er een idee over heeft, ik hoor het graag!

Léia

Leuk, al die voornemens, maar dan lig ik in bed te bedenken dat ik natuurlijk helemaal geen gordijnen kan naaien, als er een joekel van een kerstboom voor de ramen staat. Hoe zal ik dan de maat nemen, of iets passen?

Gelijk m’n hele project te water. Eerst maar die boom opruimen. En dan…

Ik kan wel mooie plannen hebben om te gaan zitten naaien, maar waar zal dat plaatsvinden? Ja, in het weekend kan ik gewoon aan de keukentafel gaan zitten, maar dan blijf ik de trap op en neer rennen omdat al mijn naaibenodigdheden zich hier boven bevinden; in deze volstrekt ongeorganiseerde ruimte, waar na 4x heen en weer verhuizen, alle muren volgebouwd staan met Ikea Kallax kasten met letterlijk van alles en nog wat erin.

Dus tegen vijven vanmorgen had ik bedacht dat ik een wandrek van zolder zou gaan halen, dat in de logeerkamer achter het bedbankje plaatsen en daar alle boeken en mappen en tijdschriften naartoe verhuizen, zodat ik mijn Kallaxen atelierwaardig kan inrichten, met al mijn lappen van zolder.

Tegen vijven ja. Toen heb ik de wekker afgezet, want 8 uur opstaan, dat zat er niet meer in…

Afijn, het is me wel gelukt om vandaag alle Kerst weer keurig verpakt naar de zolder te bonjouren, met uitzondering van de lampjes langs de trapleuning. Die mogen nog even blijven tot na mijn verjaardag…

Léia

Geen verloren weekenden meer: elk weekend werk ik aan een project!

Er zijn vaak van die klussen waar je gewoon meer tijd voor in moet plannen, die niet even tussen de bedrijven door kunnen, die de rust vragen van geen andere dingen aan je hoofd: weekendklussen!

Komend weekend staat ‘gordijnen naaien’ op het programma, en dat heeft dan ook weer gelijk alles te maken met voornemen 4 en 5…

Wat wil namelijk het geval: mijn dochter is deze Kerst ten huwelijk gevraagd. Heerlijk, ze heeft haar ware gevonden, en zo romantisch, met een ring en een knieval en de hele rambam.
Nou is mijn dochter een maagd (sterrenbeeld ja) en ik heb me laten vertellen dat die een beetje überperfectionistisch zijn. Ze hebben nog geen datum geprikt, maar waarschijnlijk wordt het mei 2020. Over anderhalf jaar pas ja. En…. dat is best fijn, want dan kan ik mij, als moeder van de bruid, daar ook goed op voorbereiden.

Geen tijd meer te verliezen dus. Weekendprojecten! Gordijnen! Eindelijk!

Léia

Laatst zei iemand tegen mij: “Ik was op je website en ik zag wat je allemaal aanbiedt; maar dat kán toch helemaal niet?! Dus dan geloof ik niet meer zo erg dat je echt goed bent in wat je doet…”

En inderdaad, mensen zeggen wel vaker: kun jij dat allemaal? Lesgeven in Nederlands, Engels, Frans, Duits, wiskunde, economie, aardrijkskunde en geschiedenis en dan ook nog huiswerktraining, NT2-trainingen, sollicitatietrainingen, online-trainingen, en schooltheater? Eh…. ja….

Hoe kan dat dan? Nou, eigenlijk ben ik er pas op latere leeftijd achter gekomen, maar ik blijk hoogbegaafd te zijn. En dat verklaart waarom ik dingen snel begrijp. Vroeger zei ik altijd dat ik best wel ‘snaps’ was. Maar omdat ik eigenlijk helemaal niet wist dat dat betekent dat je dus goed kunt leren (en mijn moeder me meteen aan het werk heeft gezet), is dat eigenlijk ook het enige wat ik heb geleerd: Leren!


Ik deed ene cursus na de andere, op allerlei gebied. Ik heb ook allemaal verschillende banen gehad en overal stak ik wel weer wat nieuws op. Op dit moment ben ik bezig met een cursus Portugees en volg ik een training hoe je als ondernemer met geld moet omgaan (ik maak me namelijk meer druk over het aanbod en het niveau van mijn lessen en de resultaten, dan over de financiële kant van mijn bedrijf).

Daarnaast ben ik een geboren juf. Dat zei m’n moeder ook altijd al; als klein huppeltje wilde ik het liefste schooltje spelen met mijn vriendinnetjes en dan de juf zijn. Ik was verliefd op mijn schoolbord en de krijtjes. Uiteindelijk ben ik ook lerares Nederlands geworden en dat helpt me nu enorm. Want aardrijkskunde of geschiedenis niet snappen, dat is meer een kwestie van begrijpend kunnen lezen en interesse voor de stof, dan dat je er aanleg voor moet hebben ofzo. En daar anders naar kijken, ja, dat kan ik je wel leren.

Dat is dus mijn expertise geworden: anderen leren hoe ze moeten leren. En als ik bijles geef, dan leg ik vanzelfsprekend dingen uit die leerlingen niet begrijpen, maar ik leer ze vooral ook hóe ze zich die kennis eigen kunnen maken, wat op de langere termijn natuurlijk nog veel waardevoller is.

Wiskunde, ja, dat moet je snappen. En ik als A-mens, snap heel goed dat leerlingen dat niet snappen, want ik snapte er vroeger ook niks van. En juist daarom kan ik het nu goed aan ze uitleggen. Op de A-manier, die ze verstaan!
Andere B-vakken, zoals natuur- en scheikunde, daar waag ik me overigens niet aan. En hogere wiskunde, met grafische rekenmachines, no way. Daar heb ik mensen voor in de coulissen staan die dat heel goed kunnen. En soms komt er iemand met een specifieke vraag; daar zoek ik dan een expert voor in mijn behoorlijk uitgebreide netwerk!

Dus: “kun jij dat allemaal?” Ja, en juist door die variatie blijft het voor mij ook interessant en fantastisch om te doen!

Twijfel je nog? Maak dan gauw een afspraak voor een gratis en geheel vrijblijvend kennismakingsgesprek. Want als jij (of je kind) een leerprobleem hebt, dan kan ik je vast en zeker op weg helpen!

Léia

Ik wil altijd heel graag positieve stukjes bloggen, maar dat valt gewoon soms niet mee…

Zo was het vandaag heerlijk zonnig weer, terwijl er regen en onweer werd voorspeld! Jammer genoeg liep ik dus de hele middag door de stad met mijn nieuwe regenjas over de arm…
Best lief dat die man van de Kruidvat even hielp zoeken waar het beveiligingsdingetje zat in diezelfde jas, nadat ik er het afschuwelijk luide alarmsysteem, tot 2x toe, mee in werking had gezet. Wel jammer dat er nou allemaal losse onderdelen uit mijn jas hingen, die achteraf gezien, de hele middag over de grond hebben gesleept…

Fijn dat ze bij Jan Sikkes zoveel verschillende kleurtjes tricotstof hebben, waar ik speciaal voor naar Leeuwarden was gereden. Alleen was ik de tas vergeten waar de broek in zat waar het lapje bij moest kleuren…
Best grappig dat ik nu precies hetzelfde kleurtje heb gekocht als van de boordstof die ik eerder hier in Heerenveen al had gevonden. Wel een beetje sneu dat ik nu 2 lapjes heb, waar ik niks mee kan…

En hoe leuk dat ik toevallig ook een lapje heb gekocht dat prachtig bij die broek past, als bloesje bijvoorbeeld…

Maar jammer dat ik het voor de baby had gekocht en dat het dus veel te klein is voor een bloesje, bijvoorbeeld.

Heerlijk dat ik even bij Van der Velde, beslist de mooiste boekwinkel van Friesland, heb rondgestruind en daar vast een nieuwe agenda en een supermooi notitieboekje heb gekocht.

Wel jammer dat ze geen vulpenvullingen hadden, waar ik speciaal voor gekomen was en waar ik nu de halve stad voor door moest lopen om die bij een beetje rommelige kantoorboekhandel te gaan halen.

Waar ik dan overigens wel weer deze superleuke ordner vond, voor mijn boekhouding van volgend jaar…

Fijn dat het raampje van mijn auto weer open wil, zodat ik bij de McDonalds een menuutje kon bestellen. Een beetje jammer dat die juffrouw m’n bestelling niet goed kon verstaan, omdat blijkbaar de uitlaat weer kapot is…

En tenslotte zou ik, moe thuisgekomen, even heerlijk genieten van mijn Crispy McChickenmenu in de achtertuin, toen plotseling de lucht betrok en iemand besloot dat het hoog tijd werd om de slechtweerbelofte in te gaan lossen…

Met andere woorden: ik kan maar beter gewoon vertellen wat voor vreselijks me nu weer is overkomen.
Ik was dus in Leeuwarden, in de zon, en streek na al mijn rondzwervingen neer op het terrasje van de Doppio. Het leek me dat ze daar wel lekkere koffie zouden hebben, al drink ik geen koffie, want dat lust ik niet. Het duurde nogal even voordat er een juffrouw naar buiten kwam om mijn bestelling op te nemen. Ik had eigenlijk sinds het ontbijt niks meer gehad, dus ik wilde graag een klein pizza-achtig broodje, dat op de kaart stond. Zegt dat meisje: “Dat kan niet meer, want wij sluiten om 6 uur!” Ik kijk verbaasd op mijn horloge. “Maar het is nog maar 5 uur…” “Ja, maar wij sluiten om 6 uur en dan gaat de keuken om 5 uur dicht, want dan kunnen we geen broodjes enzo meer gaan staan klaarmaken”. Toen ze wegliep om mijn drankje te gaan halen, realiseerde ik me ineens dat ik al ruim voor vijven op dat terras was gaan zitten en ze blijkbaar binnen net zolang hadden zitten wachten tot dat meisje mij om 3 minuten over 5 kon gaan vertellen dat ik niks meer te eten kon krijgen!
Het gebeurt maar zelden dat ik geen fooi geef, maar in dit geval was ik zelfs geneigd om te vertrekken zonder te betalen. Wat ik natuurlijk niet gedaan heb, maar ik kom daar echt nooit weer. Doppio, Zaailand. Niet heengaan.

Het was weer een enerverende middag, in Leeuwarden…

Léia

Mijn hele leven al voelt mijn ‘zijn’ als een puzzel, nee, niet zoeentje waar stukjes van lijken te missen, welnee, was het maar zo makkelijk. Met een beetje fantasie kun je zo’n gaatje wel vol visualiseren. Nee, meer een puzzel uit zo’n doos waar nog 3 andere puzzels in zaten en iemand heeft de stukjes niet goed gescheiden opgeborgen…

Eerst ging het best goed; de kantstukjes zaten al vrij snel in elkaar, maar toen begon iedereen zich ineens met mijn puzzel te bemoeien. Soms trokken ze me hardhandig stukjes uit m’n handen, of gristen ze die juist stiekem weg als ik even niet keek. Dan weer had iemand een stukje gevonden dat per se op dat ene plekje moest, ook al kon een blind paard wel zien dat het plaatje niet klopte! Maar toch volhouden en met gebalde vuist dat stukje erin rammen, zó hard, dat andere, goeie stukjes weer losschoten.

En steeds als ik probeerde iets terug te pakken of zo’n geforceerd stukje er weer uit te halen, kreeg ik te horen dat ik eraf moest blijven, dat ik eens aan moest nemen dat andere mensen het heus beter wisten dan ik, of zelfs dat ik gestraft zou worden als ik het nog eens probeerde, met die beukende vuist voor m’n gezicht…
Lukte het een keertje wel om een fout stukje te verwijderen, dan bleken de aanliggende, aangerande stukjes zó beschadigd, dat de goeie stukjes er niet goed meer in te passen waren. Met geen mogelijkheid werd dat ooit nog een mooi geheel.

Ook zag ik vaak stukjes van mijn puzzel liggen op het bord bij anderen, die er natuurlijk geen afstand van wilden doen, bang iets van zichzelf kwijt te raken.

Uiteindelijk heb ik hier en daar wel gedeeltes in elkaar weten te passen, maar óf die liggen (nog) niet op de goeie plek, óf die zijn zo misvormd dat het plaatje bijna niet meer te zien is, óf die horen helemaal niet bij mijn puzzel (maar die heb ik blijkbaar voor iemand anders in elkaar zitten knutselen), hoe dan ook: het is een zootje. Mijn zootje.

Wat heb ik nu bereikt?
Als ik met zachte ogen naar mijn puzzel kijk, naar het geheel, dan is het een heel bijzondere, kleurrijke samenstelling van interessante, grappige, kwetsbare, stoere, vriendelijke en ook boosaardige, treurige en pijnlijke vlakken geworden. Het ene wat groter dan het andere, soms passen er ineens twee brokken aan elkaar, valt er spontaan wat op z’n plek, of gooi ik juist wat aan de kant; en als ik er liefdevol naar kijk, dan kan ik er heel goed mee leven!

Niemand krijgt het perfecte plaatje voor elkaar, bij niemand glijden de stukjes moeiteloos ineen. Als dat is wat je verwacht, dan blijf je dus je hele leven streven naar wat je nooit gaat lukken.
Ik ga genieten van mijn unieke kunstwerkje: IK…

Léia