Ik heb het even nagekeken: Pasen valt dit jaar (en dit is geen grapje) op 1 april.
1 April, dat is nog precies 70 (zeventig!) nachtjes slapen.

En tot mijn stomme verbazing lagen er vandaag al weer paaseitjes bij de Lidl bij de kassa te lonken. Uit pure stomme verbazing heb ik zo’n zakje gekocht en ik heb ze als een soort statement op de salontafel gezet, onder het wakend oog van muis.

paaseitjes

Ik had een goed plan: een challenge (jazeker, weer een challenge) om tot aan Pasen, dus 70 dagen, die eitjes ongemoeid te laten. Want hoe schandalig is het dat er nu al paaseitjes in het schap liggen?

Jammer genoeg was ik druk bezig, daardoor wat afgeleid en ongemerkt heb ik per ongeluk al een eitje in mijn giecheltje gestopt. Ach, challenges zijn toch ook zó 2016…

Léia

Advertenties

Vandaag mocht ik helpen bij een actie van de voedselbank om boodschappen in te zamelen bij de Albert Heijn. Voor mezelf opkomen of iets vragen, dat vind ik altijd lastig, maar als je een supporter nodig hebt, of iemand om te helpen voor een goed doel, dan ben ik je man. Vrouw.

voed.jpg

Dit is dan ook we een actie die ik fantastisch vind. Zo simpel en zo effectief! Als je boodschappen doet en je koopt een potje pindakaas of een pakje thee extra, dan merk je daar bij de kassa niks van, maar al die pakjes rijst en blikken soep bij elkaar hebben in 2 dagen bijna 150 kratten vol met boodschappen opgeleverd voor de voedselbank, hier in Heerenveen.

voedselbank2.jpg

Fantastisch ook van de Albert Heijn dat ze toestemming geeft voor een dergelijke actie. En ik snap dat dat niet altijd kan, zeker niet als je mij bij de ingang zet, want ik ben nogal aanwezig. En als mensen zeiden dat ze haast hadden, dan zei ik rustig: “dan loop ik toch even met je mee?”
En ja, er zijn altijd wel een paar van die azijnzeikers die roepen dat ‘ze’ in Den Haag er maar wat aan moeten doen en dat is natuurlijk ook zo, maar het is wat het is en als ik dan zeg: “u heeft gelijk meneer (het zijn altijd mannen die zulks roepen), maar moeten we dan ondertussen de mensen maar laten verhongeren?”, dan zijn erbij die glashard zeggen: “Ja, laat ze maar creperen…”.

Ja, tot je zelf in dat schip terecht komt. Dan ben je blij met al die mensen vandaag bij de Albert Heijn die geen excuus nodig hadden om wat extra’s in hun karretje te stoppen en met gulle hand die 150 kratten hebben gevuld. Echt mensen, ik weet dat we het allemaal druk hebben, dat zeg ik zelf ook altijd, maar het geeft je zo’n warm gevoel als je mee mag helpen om de wereld op zaterdagmiddag met z’n allen weer een beetje meer kleur te geven…

ah.jpg

Ik heb gevraagd of ik nog eens mocht helpen. En dat mocht… Dankjewel Voedselbank, dankjewel Albert Heijn, het was een mooie zaterdag!

Léia

Hoewel ik pas over een week jarig ben, kreeg ik vandaag al deze prachtige rozen van Johanna:

rozenvaas

Dank je wel Johanna, de feestweek kan beginnen!

Léia

Zijn er ook mensen die niet altijd het gevoel hebben dat er altijd en overal een bult werk op ze ligt te wachten? Die van het ene vertrek in het andere lopen en denken: oh, ik moet hier even stofzuigen, oh, ik moet de was even uit de machine halen, oh, hier ligt nog een stapel broeken die ik moet strijken, oh, die mapjes kan ik nu ook wel weer opruimen, oh, die bult met boeken naast m’n bed moet ook eens weg, oh, ik moet even toiletpapier van beneden halen, want dit hier is bijna op, oh, wanneer kan ik nou eens dit wandje gaan behangen, oh, oh, oh.

En het ergste vind ik het nog wanneer je de computer aanzet. Er ligt altijd wel een mailtje op je te wachten, een prijsje van de postcodeloterij dat je moet verzilveren, een formuliertje op een website dat je even moet invullen; of je moet je nog opgeven voor de een of andere interessante bijeenkomst, iets betalen, even snel kijken wat er op facebook gebeurt of een interessant filmpje bekijken. En het lijkt nooit op te houden, want je hebt je laatste mailtje nog niet verstuurd, of je hebt alweer een reactie op de eerste binnen.

Ik had graag voor 12 uur vannacht nog een berichtje willen posten, maar ik werd even opgehouden. Door een e-mailberichtje. Na een hele dag van digitale klussen opknappen, kreeg ik de vraag of ik niet zo actief was met e-mail? Want hij had gehoopt dat ik al gereageerd zou hebben.

schoenen

Zie je, de moed is me in de schoenen gezakt. Voor vandaag geef ik het maar even op….

Léia

Eergister ofzo zag ik op facebook een interview voorbijkomen met Simon Sinek, waarin hij vertelde dat ‘de jeugd van tegenwoordig’ opgroeit met misschien wel de grootste verslaving ooit: technologie. Allemaal hebben we een smartphone (liefst een hele dure), een iPad en natuurlijk een (spel)computer (maar wel eentje met flink veel vermogen!).

Dat we door al die apparatuur, waarmee we constant in contact staan met de rest van de wereld (maar dan wel virtueel…), juist het sociale contact met echte mensen verliezen, dat snappen we allemaal al. En dat onze jongeren daardoor niet meer leren om sociale contacten aan te gaan, of ermee om te gaan, dat lijkt niet meer dan een (tamelijk desastreus als je het mij vraagt) logisch gevolg.
Maar is dat nu ook al te merken?

In het filmpje noemt deze meneer het wachten tot een vergadering begint. In plaats van even met elkaar te babbelen (socializen) zitten we druk te duimen op de smartphone. Iedereen lekker in zijn eigen (kleine) wereldje. En als de vergadering begint, liggen de telefoons op tafel, want natuurlijk moeten we wel in contact blijven met… Ja, met wie? Me dunkt met de vergadering!! Jij hebt als collega een plan voorbereid, staat dat serieus te presenteren, wilt graag wat meningen horen en wat blijkt? De helft heeft nauwelijks gevolgd waar je verhaal over ging… Dat is: respectloos!

En op dat moment drong het tot me door waarom ik zo de pest heb aan smartphones tijdens de les. Op het moment dat er iets bliept of piept, is direct de aandacht weg. Dat is lastig als je iets aan het uitleggen bent, en nog veel erger is het wanneer je merkt dat studenten dan hun aandacht ook echt liever blijken te richten op hun telefoon dan op jouw les. Ze moeten even naar het toilet, of wachten tot jij even iets pakt of iets opschrijft en als ze denken dat je het niet doorhebt, dan gaan ze direct ‘stiekem’ even kijken. En nog erger is het, wanneer ze gaan liegen tegen je over iets vreselijk belangrijks op de telefoon, dat ze wel even móeten beantwoorden en je dan rustig laten wachten tot ze hun snapje hebben verzonden, of een paar emoticons als reactie op een whatsappje.  Respectloos.

snapchat 2.0

Snapchat 0.2

Maar dat begrijpen ze niet, precies, door een groeiend gebrek aan sociale vaardigheden.

Daar moeten we iets aan gaan doen, met z’n allen. Dat is ónze verantwoordelijkheid!

Léia

 

Weet je wat zo mooi is aan de winter, als de bomen kaal zijn?

Dan hoor je niet alleen de vogeltjes, maar je kunt ze ook in de bomen zien zitten…

 

koolmees.jpg

Jaa, ook de winter heeft zo zijn voordelen…

Léia

Afgelopen zaterdag heb ik een lezing bijgewoond over succesangst. Een verschijnsel dat blijkbaar frequent voorkomt bij hoogbegaafden. De lezing werd verzorgd door Sandra Leefmans, dé autoriteit in Nederland op het gebied van succesangst.

Nou weet ik nog niet zolang dat ik hoogbegaafd ben, maar wat ik wel weet, is dat ik geen faalangst heb. Althans, niet die angst die sommige van mijn studenten zo duidelijk hebben: “Ik kan het niet, het gaat me niet lukken, zie je wel (als het even niet wil): ik snap er ook niks van…”.

Falen-en-succes.jpg

En toch krijg ik regelmatig dingen niet echt van de grond alsof er van binnen een kaboutertje de boel zit te saboteren. Ik heb eens een boekje uitgebracht, gewoon voor de lol, maar toen mensen zeiden: “Wat leuk, wanneer komt je tweede boekje uit?”, toen heb ik jaren geen letter meer op papier gezet… Geen tijd, geen inspiratie, geen muze…;  angst. Waarvoor? Waarom?

Ik ga nog uitvogelen hoe het zit met die succesangst, want Sandra heeft er een boek over geschreven dat binnenkort verschijnt. Ik heb namelijk het gevoel dat ook een paar van mijn studenten in meer of mindere mate last hebben van succesangst.
Succesangst is lastig te herkennen, omdat het een onbewust proces is. Mensen weten vaak zelf niet dat ze het hebben of waar het vandaan komt. En als we zien dat er iets mis is, dan plakken we er vaak het faalangst-labeltje op. Maar wat kan helpen tegen faalangst, kan averechts werken in geval van succesangst.

Herken jij ook dat vreemde gevoel, die enorme berg die je zelf opwerpt om te voorkomen dat je succesvol wordt?

Léia