Vandaag las ik een klein stukje in de Leeuwarder Courant van de een of andere droplul (daarom las ik maar een klein stukje dus) die zijn facebook had gecheckt of niet al zijn vrienden inmiddels hadden opgezegd. En, zo concludeerde hij, gelukkig waren de meeste van zijn vrienden niet van die kuddedieren en kon ook hij dus rustig zijn tijd blijven verdoen in de wetenschap dat zij nog steeds getuige konden zijn van wat hij nou weer in z’n mond had gestoken, wat voor onzinfilmpjes hij had gedeeld en natuurlijk de laatste foto’s van zijn dure vakantie bekijken. Ja, laten we wel wezen, je hebt toch niks aan zo’n vakantie als je niet aan de wereld kunt laten zien hoe geweldig het was, toch?

Nou, dl, ik ben wel los van facebook. Heerlijk is het. In mijn geval niet eens omdat ik er voortdurend van alles op postte; nee, eerder omdat mensen (en facebook zelf) je er voortdurend op attenderen dat je nodig weer eens wat van je moet laten horen!
Kuddedieren? De meeste mensen hebben volgens mij een facebookaccount, alleen maar omdat iederéén dat immers heeft? 9,7 miljoen kuddedieren. En zeker 12.000 mensen waren er klaar mee, met dat kuddegedrag, en hebben de knuppel daadwerkelijk in het hoenderhok gegooid.

arjen lubach.jpg

Natuurlijk kon je dat ook doen, zonder dat Arjen Lubach die actie op touw zette. Maar, beste dl, zo kun je ook elke dag wat overmaken aan het Reumafonds bijvoorbeeld. Toch doen de meeste mensen dat niet en daarom is er 1x per jaar een grote actie, de collecte. En dan halen we met z’n allen een smak geld op, waardoor wellicht jouw oude moedertje met rimmetiek nu ook betere medicijnen kan krijgen.

Jammer dat ik niet meer boos kan reageren op facebook, gniffel, maar hé, nu schrijf ik eindelijk weer eens een blog! Die nu dan wel niet meer zoveel gelezen zal worden, aangezien ze op facebook niet zien dat ik hem geschreven heb…

Tja, moedig zijn en geen kuddedier, is ook best wel eens lastig…

Léia

Advertenties

Helemaal vergeten… Dat komt waarschijnlijk omdat ik er nog geen reactie op gehad heb.

“Zeg Jolanda, hebben wij ook nog van die dikke, paarse naalden?”
“Die met die scherpe punt…?”
“Nee, nee, stompe punt.”
“Dokter, alstublieft, mevrouw Van Dam zit al een half uur te wachten!”
“Ja, ja, Jolanda, nog heeel eventjes…”
“Dokter, vertel toch gewoon aan uw vrouw dat u van borduren houdt. Dan kunt u de hele avond lekker doorgaan en krijgt u heus dat poezenkussentje nog gemakkelijk af voor dierendag…”

poezenkussentje.jpg

Heb je ook een origineel idee om dit verhaal te vervolgen na de eerste 2 regels:

“Zeg Jolanda, hebben wij ook nog van die dikke, paarse naalden?”
“Die met die scherpe punt…?”

Léia

 

 

 

Vanmiddag was ik even in de super, en daar lagen ze weer:

paaskoekjes

Mijn zoon was toen ie nog thuis was altijd al dol op deze koekjes en sindsdien haal ik ze altijd in huis voor het geval hij een keertje langskomt…

Nou deed ie dat toch altijd al weinig en moest ik uiteindelijk de koekjes dan maar zelf oppeuzelen en dit jaar is de kans wel heel groot dat ik er dik van word. Sinds ik namelijk besloten heb dat ik me niet alles maar laat zeggen door wie daar toevallig zin in heeft, hoef ik veel minder koekjes te kopen voor eventuele visite.

Ik bewaar ze nog maar even, wie weet…

Léia

Ik heb het even nagekeken: Pasen valt dit jaar (en dit is geen grapje) op 1 april.
1 April, dat is nog precies 70 (zeventig!) nachtjes slapen.

En tot mijn stomme verbazing lagen er vandaag al weer paaseitjes bij de Lidl bij de kassa te lonken. Uit pure stomme verbazing heb ik zo’n zakje gekocht en ik heb ze als een soort statement op de salontafel gezet, onder het wakend oog van muis.

paaseitjes

Ik had een goed plan: een challenge (jazeker, weer een challenge) om tot aan Pasen, dus 70 dagen, die eitjes ongemoeid te laten. Want hoe schandalig is het dat er nu al paaseitjes in het schap liggen?

Jammer genoeg was ik druk bezig, daardoor wat afgeleid en ongemerkt heb ik per ongeluk al een eitje in mijn giecheltje gestopt. Ach, challenges zijn toch ook zó 2016…

Léia

Vandaag mocht ik helpen bij een actie van de voedselbank om boodschappen in te zamelen bij de Albert Heijn. Voor mezelf opkomen of iets vragen, dat vind ik altijd lastig, maar als je een supporter nodig hebt, of iemand om te helpen voor een goed doel, dan ben ik je man. Vrouw.

voed.jpg

Dit is dan ook we een actie die ik fantastisch vind. Zo simpel en zo effectief! Als je boodschappen doet en je koopt een potje pindakaas of een pakje thee extra, dan merk je daar bij de kassa niks van, maar al die pakjes rijst en blikken soep bij elkaar hebben in 2 dagen bijna 150 kratten vol met boodschappen opgeleverd voor de voedselbank, hier in Heerenveen.

voedselbank2.jpg

Fantastisch ook van de Albert Heijn dat ze toestemming geeft voor een dergelijke actie. En ik snap dat dat niet altijd kan, zeker niet als je mij bij de ingang zet, want ik ben nogal aanwezig. En als mensen zeiden dat ze haast hadden, dan zei ik rustig: “dan loop ik toch even met je mee?”
En ja, er zijn altijd wel een paar van die azijnzeikers die roepen dat ‘ze’ in Den Haag er maar wat aan moeten doen en dat is natuurlijk ook zo, maar het is wat het is en als ik dan zeg: “u heeft gelijk meneer (het zijn altijd mannen die zulks roepen), maar moeten we dan ondertussen de mensen maar laten verhongeren?”, dan zijn erbij die glashard zeggen: “Ja, laat ze maar creperen…”.

Ja, tot je zelf in dat schip terecht komt. Dan ben je blij met al die mensen vandaag bij de Albert Heijn die geen excuus nodig hadden om wat extra’s in hun karretje te stoppen en met gulle hand die 150 kratten hebben gevuld. Echt mensen, ik weet dat we het allemaal druk hebben, dat zeg ik zelf ook altijd, maar het geeft je zo’n warm gevoel als je mee mag helpen om de wereld op zaterdagmiddag met z’n allen weer een beetje meer kleur te geven…

ah.jpg

Ik heb gevraagd of ik nog eens mocht helpen. En dat mocht… Dankjewel Voedselbank, dankjewel Albert Heijn, het was een mooie zaterdag!

Léia

Hoewel ik pas over een week jarig ben, kreeg ik vandaag al deze prachtige rozen van Johanna:

rozenvaas

Dank je wel Johanna, de feestweek kan beginnen!

Léia

Zijn er ook mensen die niet altijd het gevoel hebben dat er altijd en overal een bult werk op ze ligt te wachten? Die van het ene vertrek in het andere lopen en denken: oh, ik moet hier even stofzuigen, oh, ik moet de was even uit de machine halen, oh, hier ligt nog een stapel broeken die ik moet strijken, oh, die mapjes kan ik nu ook wel weer opruimen, oh, die bult met boeken naast m’n bed moet ook eens weg, oh, ik moet even toiletpapier van beneden halen, want dit hier is bijna op, oh, wanneer kan ik nou eens dit wandje gaan behangen, oh, oh, oh.

En het ergste vind ik het nog wanneer je de computer aanzet. Er ligt altijd wel een mailtje op je te wachten, een prijsje van de postcodeloterij dat je moet verzilveren, een formuliertje op een website dat je even moet invullen; of je moet je nog opgeven voor de een of andere interessante bijeenkomst, iets betalen, even snel kijken wat er op facebook gebeurt of een interessant filmpje bekijken. En het lijkt nooit op te houden, want je hebt je laatste mailtje nog niet verstuurd, of je hebt alweer een reactie op de eerste binnen.

Ik had graag voor 12 uur vannacht nog een berichtje willen posten, maar ik werd even opgehouden. Door een e-mailberichtje. Na een hele dag van digitale klussen opknappen, kreeg ik de vraag of ik niet zo actief was met e-mail? Want hij had gehoopt dat ik al gereageerd zou hebben.

schoenen

Zie je, de moed is me in de schoenen gezakt. Voor vandaag geef ik het maar even op….

Léia