Dit blog ben ik ooit begonnen, toen ik het grote avontuur van een eigen bedrijf starten, was aangegaan. Inmiddels zijn we 7 jaar verder, het is nog steeds geen vetpot, maar ik verdien mijn eigen kostje, ik heb ontzettend leuk werk waar ik elke dag weer van geniet en ik doe ook nog wat positiefs voor de maatschappij.

Ik ben dus dik tevreden. Mijn pogingen om iets groter te denken, iets indrukwekkends te organiseren, of een project op poten te zetten waar écht wat mee te verdienen valt, die zijn allemaal vrij snel nadat ik er een klein vermogen in had geïnvesteerd, ter ziele gegaan. Dus misschien moet ik daaruit leren dat ik niet gemaakt ben voor het grote geld en dat wat ik nu doe voor mij een prettige manier is om mijn laatste werkzame jaren door te brengen.

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik niet regelmatig enthousiast meedoe aan ‘events’. Een tijdje terug ben ik nog naar Utrecht geweest voor een ondernemersdag georganiseerd door FNV Zelfstandigen, en ook een bijeenkomst hier in de buurt heb ik bijgewoond (met nog slechts 4 andere enthousiaste ondernemers…).

Dus, toen ik vandaag een e-mailberichtje kreeg dat er een leuk event op stapel stond voor vrouwelijke ondernemers, ging ik meteen even het programma bekijken. Workshops natuurlijk en niet alleen over het werk praten, maar ook ’s avonds lekker feesten. Ja, lijkt me leuk. En wat kost nou zoiets?

€ 360,60 ! Driehonderdzestig euro en zestig cent. En het is op een donderdag, dus daar komt nog een dag inkomstenderving bij. En het is in Nijmegen, dus ook nog reiskosten. Dan zit ik al gauw op zo’n € 600,00.
Ben ik nou de enige die dat wel een beetje erg duur vind?
Ben ik nou de enige die vermoed dat ik daar niet met € 600,00 toegevoegde ondernemerswijsheid vandaan ga komen? Ja, het zal vast een leuke dag worden, en wellicht ontmoet ik nog een paar interessante vrouwen ook, maar is me dat € 600,00 waard?

Ik zal de eerste zijn die vind dat je in jezelf en in je ondernemerschap moet investeren. Maar die € 600,00 investeer ik dan toch liever op een andere manier, geloof ik. Of denk ik nou toch weer te klein…?

Léia

Advertenties

Vrijdagavond ben ik met mijn vriendin Jetske naar Bohemian Rhapsody geweest. Misschien moet je van de muziek houden, misschien hoeft dat niet eens per se, maar als je hem nog niet gezien hebt…. Ik zou snel gaan!

Het is lang geleden dat ik van een film zoveel kriebels over mijn lijf heb gevoeld. En dat je aan het eind niet wilt dat het al afgelopen is. En dan helemaal onder de indruk de bioscoop uitlopen en nog minstens een uur na zitten praten…

Jammer dat mijn hevige niezen, wat ik al een paar dagen deed, die avond wel is ontaard in een stevige verkoudheid. Vrouwen midden in de nacht over straat… daar komt ook geen goeds van.

Léia

Morgen ben ik jarig en ik vier mijn verjaardag bij mijn dochter en haar vriend in Eindhoven. Heerlijk, je verjaardag vieren zoals je dat zelf het liefste wilt. Met mijn dochter winkelen voor een leuke verjaardagsjurk en dan gezellig met het verloofde stel uit eten. Ik heb er zo’n zin in!

Vorig jaar heb ik mijn verjaardag gevierd met vriendinnen in de kroeg. Dat was ook geweldig leuk.

Natuurlijk is het ook fijn dat mensen bij je op visite komen om je verjaardag te vieren. En dat doe ik natuurlijk ook, alleen niet morgen… Morgen is echt míjn dag!

Voor de boefjes onder jullie die denken: aha, nou gaan wij eens even bij wijze van kadootje haar huis leeg halen… Nee, mijn bloedstollende hond is thuis, samen met een zeer angstaanjagende oppas! Dus ik zou het maar niet wagen.

waakhond…

Morgen dus even niks en waarschijnlijk zondag ook niet. En maandag vertel ik jullie alles over hoe fijn een verjaardag kan zijn…

Léia

“Föhn jij altijd je haar?”, vroeg Jason, de kapper die zo ontzettend lekker carrot cupcakes kan bakken. “Nee”, zei ik. “Gebruik je gel, of een ander stylingproduct?” “Nee”, zei ik: “ik heb een kam”.

Er volgde een soort discussie over hoe mijn kam eruit zag. (Het is zo’n grote zwarte, met veel tanden. Zonder handvat).

Mijn kapper, Peter, weet hoe hij mijn haar moet knippen, zodat het altijd leuk zit, ook zonder gestyle en plakkerigheid erin. Want ik ben nou een keer niet zo’n type dat ’s ochtends uren tijd heeft om voor de spiegel te staan en trouwens… al had ik dat wel, ik ben er gewoon ook helemaal niet zo goed in.

En daarom ga ik dus helemaal naar Amsterdam naar de kapper. Niet alleen omdat Peter de enige kapper is die mij en mijn haar snapt, maar hij is ook nog eens erg prettig om te zien en reuze aardig bovendien.

Ik ben er blij mee

Ja, ik ben er blij mee.

Léia

Er zijn van die dagen dat je eigenlijk de deur niet uit hoeft. En dat doe je dan ook niet. Het is koud, zoals nu, het vriest zelfs, en wie zit daar nou op te wachten?

En het zijn juist die dagen dat ik reuzeblij ben dan ik een hond heb. Een kleine voddenbaal die weer of geen weer, echt even een blokje om moet om ergens in een bosje haar behoefte te gaan doen.

in haar winterjas…

En dus loop je door het park, sjaal om, muts op, wanten aan, rooie neus, in die knisperende, frisse winterkou. Heerlijk! Je moet wel flink doorstappen, anders krijg je van die stijve benen, en met je handen diep in je zakken en je kin in je sjaal verstopt, snuif je die supergezonde kouwe boslucht naar binnen.

Heerlijk, winter.

Morgen sneeuw…

Léia

Het was gister weer feest bij de NS, ja, want het vriest… En ik ging naar de kapper in Amsterdam. Dat kun je normaal gesproken echt het beste doen met de trein, want met een beetje mazzel koop je een dagkaart voor € 19,00 (en krijg je nog ergens een tom pouce of een bakje koffie gratis) en qua tijd scheelt het je nauwelijks of je met de auto gaat of met de trein.

Natuurlijk is het wel veel relaxter met de trein, zeker als je uit het noorden komt, waar files (en de bijkomende stress) gelukkig weinig voorkomen en laten we wel wezen, zo’n lang end rijden is best vermoeiend. Bovendien kun je voor € 19,00 niet eens de benzine betalen, laat staan de parkeergarage! Daar ben je in Amsterdam al snel € 25,00 aan kwijt.

Normaal gesproken. Als alle treinen braaf op tijd rijden. Wat jammer genoeg eigenlijk nooit gebeurt als ik erin zit….

Jason (één van de kappers) was zondag jarig en hij had beloofd cakejes te maken, om het vast te vieren. Ik had bedacht dat ik een trein eerder zou gaan, zodat ik nog even bij de Bijenkorf binnen kon lopen om een cadeautje voor hem te scoren.

Maar dat feest ging sowieso niet door, want ik was weer in slaap gevallen. Dan maar met de 9 uur-trein.
Dat was geen foute beslissing, want die half 9-trein bleek uitgevallen te zijn. Met als gevolg dat mijn sneltrein dus alle passagiers van de stoptrein ook had opgepikt en er in Heerenveen al een vertraging van 12 minuten was ontstaan. Maar dat wist ik nog niet toen ik uit mijn bed sprong.

Snel, snel, hond uitlaten, spullen lagen al klaar, mooi op tijd, fiets uit het hok… Lege achterband. Ik had met opzet voor de fiets gekozen, omdat het vroor en ik heb een gloeiend hekel aan autoramen krabben en dan toch nog de eerste 10 minuten niks door je ramen kunnen zien en trouwens, bij het station parkeren is ook weer niet gratis…

Wat te doen? Eerst dacht ik nog: als ik nou maar wat voorover blijf hangen en niet teveel op het zadel ga zitten, dan kom ik er vast wel met die lege band (denken andere mensen ook wel eens zulke onnozele dingen, en erger nog: doen ze dat ook?)… Maar toen ik een meter of 10 gefietst had, wist ik al dat dat niet ging lukken. Snel terug naar huis. Band oppompen dan maar? Terwijl ik naar de fietspomp liep te zoeken in het schuurtje, bedacht ik dat de band ook lek zou kunnen zijn. Dan stond ik hier dus kostbare tijd te verdoen met die fietspomp! Toch maar met de auto dan.

Omdat ik de tuindeur open had laten staan, in de veronderstelling dat ik er met een opgepompte band toch weer doorheen zou gaan, moest ik eerst op een drafje nog even de tuin op en neer hollen. Dat kost dan misschien nauwelijks tijd, maar nu begonnen wel alle secondes te tellen!

Ja hoor, de hele auto onder het ijs. En niet alleen de buitenkant, maar ook de binnenkant van mijn ramen moest gekrabd. Laat ik nou net die ochtend op de radio gehoord hebben dat er enorme boetes staan op het rijden in een auto die niet perfect schoon is! Niks kijkgaatje, alles moet eraf! En dat was nog helemaal niet zo gemakkelijk, want ik kon de auto niet inkomen; het slot was bevroren. Na een paar mislukte pogingen om mijn sleutel krom te buigen in het slot, de andere kant geprobeerd. Ja, dat lukte wel, maar de deur aan de bestuurderskant kreeg ik niet open, ook niet van binnenuit. Desalniettemin, ik was binnen en nadat ik behoedzaam over de versnellingspook was gekropen, startte Jacobs Beppe (zo heet mijn auto) ook nog braaf in 1 keer en konden we gaan, hopend dat ik niet aangehouden zou worden, want ja, ik was zo dom geweest om de ruitensproeier even aan te zetten en daar zit volgens mij nog geen antivries in en trouwens, de ruitenwissers doen het ook niet al te best, dus die ruitensproeiervloeistof, wat het ook was, zat stevig tegen de ruit gevroren…

Bij het station aangekomen, zag ik iedereen nog braaf wachten op de trein, dus er was nog hoop. Ik parkeerde pal voor de betaalautomaat en vond mijn weg over de versnellingspook naar buiten. Het ruitje van de betaalautomaat was bevroren, dus ik kon niet echt zien wat er gebeurde. Pasje erin. Doet ie het? Geen idee. Ik ram een keer of wat op de € 1,00-knop. Ja, ik zie dat ik € 6,10 heb betaald. Dat zal wel genoeg zijn. Ik vind een groen vinkje-knop en net voor ik erop zal drukken, zie ik staan dat een dag parkeren hier al kan voor slechts € 4,00. Waarom stopt dat ding dan niet gewoon met aftikken?!? Nou ja, jammer dan! Daar is het bonnetje al. Gauw in de auto, lichten uit (ook helemaal geen sinecure vanaf de bijrijderskant), tassen mee en rennen!

“Waar is mijn handschoen, ik ben een handschoen kwijt!”
Het doet mij deugd jullie te kunnen vertellen dat ik na een dagje ijskoud Amsterdam, met slechts 1 handschoen, ’s avonds bij terugkomst mijn handschoen heb teruggevonden onder de betaalautomaat… Dat was dan wel weer fijn…

Helemaal buiten adem ren ik het perron op. Ik zie aan de schampere blikken van de wachtenden al dat dat nergens voor nodig was geweest. De trein had vertraging. En meer dan de +5 die het bord aangaf.

De conducteur was erg behulpzaam. Hij wist te vertellen dat we zeker onze aansluiting gingen missen, maar wat dan…?
Ik haalde snel mijn telefoon te voorschijn. Het was me die ochtend al opgevallen dat er niet heel veel stroom meer inzat (maar nog wel groen) en dus had ik hem tijdens het uitlaten van de hond nog gauw even aan de lader gezet. 40%, daar kom ik de dag wel mee door, dacht ik nog.

De telefoon viel uit. Weg. Zwart. Niks meer. Waarschijnlijk had ie het koud, dus ik wreef liefdevol over zijn schermpje, koesterde hem even aan mijn boezem en ja hoor, daar verscheen het appeltje. Simkaart vergrendeld. Geen probleem. Daar was ie weer! En voor mijn ogen zie ik zo het batterijbalkje ineens het rood invliegen. Waarschuwing: minder dan 5%. Nee! Dat kan toch niet! Wat dan als het hier helemaal mis gaat en ik hulp behoef!

Ik blijf kalm en besluit maar even rustig af te wachten. Soms halen ze zo’n vertraging heus wel weer in… Voor de zekerheid kijk ik wel even welke trein we moeten nemen als onze aansluiting inderdaad al vertrokken is. Ik zeg wij, want naast mij zat een echtpaar dat ook onderweg was naar Amsterdam. Perron 11b. Daar kwamen wij ook aan, dus het leek me dat we gewoon konden blijven zitten en dan in Utrecht overstappen.

Niet dat de conducteur ons dat vertelde; die was volgens mij ook gewoon helemaal de kluts kwijt. We bleven dus zitten. Ja, we hadden wel vertraging, maar als het een beetje mee zou zitten, was ik hooguit 10 minuutjes te laat bij de kapper. En dus zat het helemaal niet mee.

Bij Amersfoort aangekomen, riep de conducteur om dat reizigers naar Amsterdam Centraal moesten overstappen, perron 7. Ik van slag. Nee, ik moest toch overstappen in Utrecht? Het echtpaar stapte wel uit en omdat ik om de een of andere reden toch denk dat zo’n man weet waar ie het over heeft, sprong ik alsnog in paniek de trein uit, bijna de conducteur in de armen. “De trein naar Amsterdam?”, hij wees naar een perron verderop en net voor ik richting trap ging draven, riep hij nog: “Hier, andere kant perron!”. Oké, sorry… De trein naar Utrecht vertrok.
En de trein die aan de andere kant van het perron zou komen, ging naar Amsterdam Zuid… En pas over een half uurtje…

Tijd zat om de boel te bestuderen. Een bord. Amsterdam Centraal via Hilversum, vertrok eerder en op een ander perron. Ben ik nou gek? Toch maar die trap op gerend en daar zat een mevrouw in een informatiehokje. Nee, inderdaad, ik kon beter die trein via Hilversum nemen…

Nog 2% in m’n telefoon, geen telefoonnummer van de kapper en zeker een half uur te laat. Iemand bellen en de situatie uitleggen, dat ging zeker meer dan die 2% stroom kosten. Alleen Lara zou begrijpen wat er aan de hand was, dus ik waagde er een appje aan. En een sms’je. Lara, paniek! Kapper bellen! Treinvertraging, ik kom wat later!
Maar Lara bleek aan het werk en daar mag ze absoluut haar telefoon niet bij zich hebben…

Normaal gesproken is het een half uurtje lopen door Amsterdam van het station naar de kapper. Ik heb het geloof ik in 17 minuten gedaan. En ik had nog zo’n spierpijn van mijn fitchanneltraining… Helemaal buiten adem bedacht ik dat ik misschien toch eens om een kapper dichter in de buurt moest gaan kijken. Maar feitelijk is dat geen optie. Dus toen ik hijgend en met verzuurde benen de deur opengooide, riep ik uit: “Het wordt nu echt tijd dat ik dichterbij kom wonen!”

Het is allemaal nog goed gekomen met mijn haar, en Jason houdt zijn verjaardagscadeautje gewoon tegoed. Het jurkje dat ik zo graag in Amsterdam in de sale (voor wie nog graag Nederlands spreekt: sale is uitverkoop, maar dat woord ben ik nergens tegengekomen) had willen scoren voor mijn verjaardag, dat is er niet gekomen. Ik heb 3 winkels geprobeerd en precies 1 jurk gepast (ergens in het midden kreeg ik daarvan de knoopjes niet dicht) en toen heb ik mijn zere voeten gevraagd of ze me nog naar het station konden brengen, alsjeblieft?

De terugreis is meestal geen probleem. Wel 2x overstappen, maar de reis verliep voorspoedig. Ik had het derde deel van de Nora Roberts-serie bij me, en thuisgekomen (het slot van de auto was wel ontdooid, maar de deur wilde nog steeds niet open. Toen ik het van de binnenkant probeerde sloegen alle deuren ineens op slot. Paniek! Gelukkig kreeg ik de linksachterdeur wel open, dus na wat geklauter kon ik er via de achterbank toch nog uitkomen) ben ik lekker met een potje thee op de bank gaan zitten en heb ik m’n boekje gelijk maar helemaal uitgelezen.

Gelukkig hoefde ik vandaag niet naar Amsterdam. Er reden helemaal geen treinen meer tussen Steenwijk en Zwolle. En het sneeuwt nog niet eens…

Léia

Met oud en nieuw was ik bij mijn zus. Op oudjaarsdag gingen we boodschapjes doen bij de Albert Heijn en daar zag ik een potje met narcisjes. Ik hou van die kleine narcisjes; ze vertellen je dat het lente wordt… Bovendien waren ze niet duur, dus ik nam zo’n potje mee.

Alleen… toen ik de volgende dag naar huis ging, ben ik ze vergeten. Nou had mijn zus me al gewaarschuwd dat ze niet van gele bloemen houdt en derhalve zou ze met m’n verjaardag (eind januari) de bolletjes wel voor me meenemen. “Doe niet zo gek”, zei ik, “dan staan die narcisjes net in bloei!”.

Niet dus. 10 dagen lang kreeg ik elke dag een fotootje van mijn zus, hoe de kleine gele boefjes ervoor stonden.

10 dagen precies. Na 1 dag stonden ze al te bloeien en na een week begonnen de eerste bloempjes al te verwelken…

26 januari krijg ik de bolletjes. In ieder geval heb ik nog van de fotootjes kunnen genieten….

Léia

Ongelooflijk! Ik zwem 1x in de week en dan scoor ik altijd beter op zwemmen met alleen benen, dan op zwemmen met alleen je armen. Ik dacht dus dat mijn benen veel beter ontwikkeld waren dan mijn armen. En ik dacht ook dat ik voor een redelijk oude taart, nog best een stevige derrière had.

Maar nee, na de eerste workout kon ik niet meer op mijn benen staan en zelfs nu nog, bijna 16 uur later, voel ik meer bilspieren dan ik wist dat ik er had. Armen? Geen probleem. Planken ging prima en zelfs opdrukken viel me reuzemee.

Maar… ik was er om 8 uur uit en ik heb het gedaan. Ik ben weer trots op mezelf. Go me!
Morgen eens een potje yoga proberen en natuurlijk… zwemmen. Dat kan ik tenminste vrij redelijk…

Léia

Voornemen 5: fitchannelen. Ik had 2 voorwaarden: ik wilde het kunnen doen voor de tv en niet op een lullig schermpje van de telefoon of een laptop en niet de hele buurt hoeft me te zien sporten, dus er moesten gordijnen komen. De gordijnen zijn er inmiddels en vanmiddag is het me gelukt om m’n laptop te koppelen aan de tv.

En ondertussen was ik tegen de prijs aangehikt. Het is weliswaar helemaal niet zo duur (voorheen kon ik voor een jaar fitchannel, precies 3 maanden naar de sportschool en daar kreeg ik geen recepten, kookles en leuke schema’s), maar 2 maanden gratis, ja, als je je aanmeldt voor een jaar, dat was niet wat ik ervan verwachtte.

Nadat ik vanmiddag mijn laptop had aangesloten op de TV, ben ik eens wat reviews gaan bekijken. Die waren eigenlijk best wel positief, hoewel ik op de website van fitchannel zelf geen recensies kon vinden.
Dus ik dacht: wil je nou die vette pens meenemen naar de trouwerij, of ga je er wat aan doen? En ik heb me aangemeld.

Carlo Lens, mijn held…

Correctie 1: Die 2 maanden gratis, zijn echt 2 maanden gratis, maar daarna zit je er wel een jaar aan vast. Je hoeft dus nog niet meteen te betalen (pas over 2 maanden). Eigenlijk zit je er dus 14 maanden aan vast, want na die 2 gratis maanden begint je betaalde jaar.
Correctie 2: Er zijn verschillende trainingen mogelijk, maar het is niet echt superslim om je in te schrijven voor 2 of 3 verschillende. Ik wilde eigenlijk afvallen, yoga en dansen tegelijk doen, maar 3x fitness, 3x yoga en 3x dansen in 1 week, dat gaat me echt niet lukken.

Ik heb de weekplanner/tracker en het eerste weekmenu al uitgeprint. Die planner ga ik zo even invullen en dat menu wordt natuurlijk niks.
Hallo zeg, ik heb net een doos binnengekregen van de Hello Fresh (ja, dat doe ik nog steeds en ik ga er ook nooit meer mee stoppen…) en ik heb gewoon geen tijd om elke dag van die uitgebreide lunches te gaan staan klaarmaken, of spinaziewafels te bakken voor het ontbijt!
Carlo zegt wel dat voeding 80% van je gezondheid is én dat je 6x per dag iets moet snavelen, dus daar moet ik dan wel wat op verzinnen.

De weegschaal staat klaar, m’n laptop staat klaar, beginnen maar!

Ja, dat wordt dan wel dinsdag, want morgenvroeg komt Hester en direct daarna moet ik aan 1 stuk door lesgeven van 13:00 tot 21:00 uur. Maar… ik ga zo wel even een soepje koken, dan heb ik in ieder geval iets gezonds te eten morgen, als ik klaar ben.

Léia

Ik ben in januari jarig en dat is heel gemakkelijk, want ik maak voor Sinterklaas altijd een uitgebreide verlanglijst en alles wat ik niet gekregen heb van de Goedheiligman, dat vraag ik dan alsnog voor m’n verjaardag.

Maar wat ik nooit op mijn verlanglijstje zet (omdat ik het meestal ongevraagd ook wel krijg, maar ook en vooral omdat ik niet weet hoe ik het moet vragen) is douche’spul’. Waarom hebben we daar niet een gewone naam voor?
Als ik iets wil kopen voor onder de douche, dan let ik er vooral op of er ‘douche’ op de verpakking staat. Al is dat wel weer wat riskant als je het bij de Action koopt, want dan komt het meestal uit het buitenland en zou er zomaar in het Fins of Pools kunnen staan: ‘Niet geschikt voor onder de douche’…

Vanmorgen heb ik eens even gekeken wat er zoal in mijn douche stond:

Rituals maakt zich er het gemakkelijkst van af: Bath & Shower. Zie maar wat je ermee doet, wij weten ook niet wat dit is voor spul. We noemen het Sunrise…
Palmolive heeft ook nog geen duidelijke richtlijnen: Shower cream, shower gel, douche gel, of gel douche… Gel douche lijkt me niet correct, zo’n douche moet je voortdurend vervangen. Of bedoelen we met een douche: ik neem even een (gel)douche, ik kom er zo aan?
Dat zal Nivea ook gedacht hebben, die kiezen voor een crème douche en dan hebben we nog Dove, die gaan voor een bodywash. Kan ook met een washandje bij de wastafel. Lekker milieubewust.

In ieder geval moet je dus weten of je cream wilt of gel. Lijkt me nogal een verschil ook.

Maar eerlijk gezegd, heb ik van het verschil onder de douche nog niks gemerkt… Ja, laatst had ik een bus van die foam van Kneipp. Je weet wel, je spuit een beetje op je hand en plotseling heb je een hand vol superzacht schuim. Best lekker, maar heel onhandig om het daarna dan weer op je washandje te krijgen…

Douchespul dan maar. Ik weet het anders ook echt niet… Wie er een idee over heeft, ik hoor het graag!

Léia

Leuk, al die voornemens, maar dan lig ik in bed te bedenken dat ik natuurlijk helemaal geen gordijnen kan naaien, als er een joekel van een kerstboom voor de ramen staat. Hoe zal ik dan de maat nemen, of iets passen?

Gelijk m’n hele project te water. Eerst maar die boom opruimen. En dan…

Ik kan wel mooie plannen hebben om te gaan zitten naaien, maar waar zal dat plaatsvinden? Ja, in het weekend kan ik gewoon aan de keukentafel gaan zitten, maar dan blijf ik de trap op en neer rennen omdat al mijn naaibenodigdheden zich hier boven bevinden; in deze volstrekt ongeorganiseerde ruimte, waar na 4x heen en weer verhuizen, alle muren volgebouwd staan met Ikea Kallax kasten met letterlijk van alles en nog wat erin.

Dus tegen vijven vanmorgen had ik bedacht dat ik een wandrek van zolder zou gaan halen, dat in de logeerkamer achter het bedbankje plaatsen en daar alle boeken en mappen en tijdschriften naartoe verhuizen, zodat ik mijn Kallaxen atelierwaardig kan inrichten, met al mijn lappen van zolder.

Tegen vijven ja. Toen heb ik de wekker afgezet, want 8 uur opstaan, dat zat er niet meer in…

Afijn, het is me wel gelukt om vandaag alle Kerst weer keurig verpakt naar de zolder te bonjouren, met uitzondering van de lampjes langs de trapleuning. Die mogen nog even blijven tot na mijn verjaardag…

Léia

Geen verloren weekenden meer: elk weekend werk ik aan een project!

Er zijn vaak van die klussen waar je gewoon meer tijd voor in moet plannen, die niet even tussen de bedrijven door kunnen, die de rust vragen van geen andere dingen aan je hoofd: weekendklussen!

Komend weekend staat ‘gordijnen naaien’ op het programma, en dat heeft dan ook weer gelijk alles te maken met voornemen 4 en 5…

Wat wil namelijk het geval: mijn dochter is deze Kerst ten huwelijk gevraagd. Heerlijk, ze heeft haar ware gevonden, en zo romantisch, met een ring en een knieval en de hele rambam.
Nou is mijn dochter een maagd (sterrenbeeld ja) en ik heb me laten vertellen dat die een beetje überperfectionistisch zijn. Ze hebben nog geen datum geprikt, maar waarschijnlijk wordt het mei 2020. Over anderhalf jaar pas ja. En…. dat is best fijn, want dan kan ik mij, als moeder van de bruid, daar ook goed op voorbereiden.

Geen tijd meer te verliezen dus. Weekendprojecten! Gordijnen! Eindelijk!

Léia

Ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik in mijn 61 jaren nog nooit eerder in het echt een specht aan het werk heb gezien.
En ik liep gedurende deze periode dan ook met een aantal misvattingen rond.

  1. Een specht is niet echt mooi…

Deze was echt heel mooi…

2. Een specht timmert een gat in de boom.
Nee, deze was eigenlijk alleen maar muziek aan het maken en hij deed dat tegen de stompjes van afgezaagde takken. Niks gat in de boom (of het was een heel erg onhandige specht). Hij roffelde tegen de stompjes alsof hij de akoestiek aan het beluisteren was. Dan zocht hij een ander stompje en dat gaf dan weer een heel ander geluid. Misschien zocht hij het meest geschikte stompje om een vrouwtjesspecht mee te lokken en misschien laat hij haar dan wel dat gat in de boom timmeren…

Ik vond het prachtig. Sowieso was het een fantastisch mooie zonnige ochtend voor een wandeling. En als je dan in het park je oren laat focussen op het gezang van de vogeltjes, dan maken ze werkelijk ontstellend veel lawaai. Zo mooi…

En dan vind je ook nog zomaar een specht aan het werk….

Léia

Ik heb de film (nog) niet gezien, maar ik kijk wel regelmatig trailers en interviews op youtube, want ik ben een nieuwsgierig typje.

Toevallig stuitte ik vanmorgen op een interview met Bradley Cooper en Sam Elliott, die blijkbaar ook meedoet in ‘A star is born’.
En wat wonderlijk….

Nou zeg! Die Sam Elliott, die lijkt wel wat op Nico, een vriend van me…

Hier toevallig beide keren in pak, maar dat is een zeldzaamheid.

Totdat die Sam Elliott begon te praten… Dat is haast wel 3 octaven lager dan de stem van Nico. Zelfs met een pak aan kan ie daar niet aan tippen…

En toch Nico, niet slecht…

Léia

De hele afgelopen week was ik behoorlijk snotterig. En snotterig is een prima woord, want deze hele week stond in het teken van het snot, dat voor mijn gevoel binnen enkele dagen verschillende verplaatsingen heeft doorgemaakt.

Het begon vorig weekend. Toen zat het eigenlijk overal en vreemd genoeg ook in mijn benen. Ik kon bijkans de trap niet meer opkomen… Veel op de bank liggen met dozen vol tissues om zoveel mogelijk naar buiten te blazen, leek me een goede oplossing.

Maandag kwam het pas goed los. Het leek alsof de algehele snotvermoeidheid zich naar mijn neus had begeven. Als ik even niet oplette, hingen de groene bellen tot op mijn kin.
Dinsdag kwam het m’n ogen uit. Maar even geen mascara en streepjes. Het huilen stond me sowieso nader dan het erom lachen…
Woensdag zat m’n keel vol. Niet praten leek de beste oplossing, maar met tussendoor wat rochelen, lukte het toch aardig om de dag vol te kletsen.
Donderdag was het in mijn oren gaan zitten. Au! En erg lastig, vooral als je toch al wat moeite moet doen om je leerlingen te kunnen verstaan…
Vrijdag: opgedroogd snot. Nog een beetje kuchen, niezen en snotteren (en vooral die spoken uit m’n neus proberen te krabbelen), maar het leek nu echt bijna over te zijn. Tot zaterdag.

Geen lessen, niemand over de vloer; ik ging even boodschappen doen. En ik startte mijn inkopen op de markt, bij de nootjeskraam. Daar opende ik mijn mond om 2 ons supermix te bestellen en wat denk je? Er kwam niks uit. Met wat wijzen en gebaren, kreeg ik wel mijn supermix (helaas zonder zout, dat was me ook te lastig in gebarentaal) en als extraatje van die aardige meneer een, wat ik dacht, Turks fruitje. “Voor de keel”, zei hij vriendelijk en verheugd stak ik het in één keer in mijn mond.

Het was gember. Behoorlijk pittige gember. En prompt kon ik helemaal geen geluid meer voortbrengen. M’n keel leek wel dichtgeschroeid!
Dat was jammer, want ik moest even langs de Ako (2 Valentijnskaartjes voor de prijs van 1); ik had nog 2 krasloten waarop ik 8 euro had gewonnen en die wilde ik gaan inwisselen voor nieuwe krasloten.

Ik vind de dames bij de Ako altijd heel aardig. Maar er werkt ook een man. Laat nou juist die man mij gaan helpen. Hij begreep wel dat ik die twee kaarten wilde kopen die op de toonbank lagen en hij zag ook wel dat ik een prijs gewonnen had op de opengekraste loten, maar toen ik stemloos probeerde duidelijk te maken dat ik er graag een paar krasloten voor terug wilde, hoorde ik hem geïrriteerd mompelen “Ik versta er niks van” en hij overhandigde mij, zonder enig ceremonieel, mijn prijzengeld.

Mannen, soms zijn het botte boeren, soms zijn ze hartstikke lief, maar hoe dan ook, bij mij pakken ze altijd net verkeerd uit…

Léia

Aangezien mijn leven stukken is veraangenaamd sinds ik Hester in mijn leven heb binnengelaten, moge het duidelijk zijn dat huishoudelijk werk niet bepaald mijn favoriete bezigheid is. En ik weet ook wel hoe dat komt:

Van afwassen word ik heel verdrietig. In de goeie ouwe tijd, zonder vaatwasser, hielpen de kinderen mij vaak met de afwas (verplicht!) en dan hadden we de cassetterecorder luid aanstaan met een bandje van de Backstreet Boys. Heel hard meezingen en zo er nog wat gezelligs van maken, dat lukte nog wel. Maar alleen afwassen… Als het echt heel veel was, dan stroomden op het laatst de tranen over m’n wangen.

Van strijken word ik kwaad! Drie broeken bewerken met een stevig stuk ijzer en ik druk dat hete ding met liefde in iemands gezicht. Ik weet niet wat het is, maar als ik aan het strijken ben, komen er bij mij allerlei frustraties naar boven, waar ik dan heel erg kwaad van word… Afgrijselijk. Zie dan maar weer eens van zo’n boze bui af te komen…

Maar… nu ik Hester heb en ik ’s morgens vaak even de was sta op te vouwen terwijl zij mijn huis schoon poetst, heb ik ontdekt dat ik van was opvouwen heel rustig word. Zo’n mooi stapeltje handdoeken, allemaal met de niet-rafelige kant in het zicht, of al die onderbroeken keurig op elkaar gestapeld, netjes in de kast, ik kan er gewoon gelukkig van worden.

Hoera! Was opvouwen. Toch een huishoudelijk klusje waar ik blij van word. Of zou het alleen maar komen omdat ik weet dat ondertussen, terwijl ik de handdoeken aan het opvouwen ben, de vloer beneden weer is gaan blinken…?

Léia