Je woont in een hele gezellige kinderrijke buurt en aan het eind van de straat staat een groot huis, met een grote tuin. Naast die tuin is een stuk niemandsland. Of eigenlijk is het iedereensland, want alle kinderen uit de buurt (en ver daaromheen) komen er spelen. Ze klimmen in bomen, spelen verstoppertje, trappen een balletje en eten er frambozen, besjes en bramen uit de struiken. In de herfst zoeken ze kastanjes en beukenootjes, in de winter maken ze sneeuwpoppen en bekogelen ze elkaar met sneeuwballen en in het voorjaar zoeken ze kikkervisjes in de sloot.

Heel lang geleden had de vader uit het grote huis een wip gebouwd voor de kinderen en een klimrek. Die zette hij niet in zijn eigen tuin, maar in het iedereensland, zodat alle kinderen er van konden genieten. En hij hing een schommel in de boom, waar je heeel hoog mee kon schommelen! En in de winter, als het koud was, bracht de moeder uit het grote huis de kinderen in de speeltuin chocolademelk en speculaasjes…
De bewoners van het grote huis onderhielden jarenlang de speeltoestellen en het voetbalveldje. Tot de laatste generatie; deze kinderen waren uitgevlogen en alleen de oude mevrouw en meneer woonden nog in het grote huis. Gelukkig hadden de vaders uit de buurt het onderhoud van de schommel en de andere toestellen op zich genomen en moeders deelden in de winter chocolademelk uit en iedereen was gelukkig.

schommel.jpg

Tot op een dag de oude meneer dood ging en zijn vrouw, die al wat was begonnen te dementeren, werd naar een verzorgingstehuis gebracht. Hun grote huis werd verkocht aan een beetje een excentrieke dame, die direct liefdevol werd opgenomen in de buurt. Ze werd overal uitgenodigd op de koffie, ze brachten haar soep en deden boodschapjes voor haar toen ze ziek was, en omdat ze een keer had verteld dat ze bingo zo’n leuk spelletje vond, organiseerden ze speciaal voor haar een bingo-avond in het buurthuis.
Op een dag belde de dame aan bij de voorzitter van de buurtvereniging en vertelde dat ze op het kadaster was geweest, waar ze haar vermoeden hadden bevestigd dat de boom, waar de grote schommel aan hing, op haar grond stond. Ze wilde dus graag dat de schommel zou worden verwijderd! De voorzitter was in shock. De schommel weg? Maar die hoorde daar in die boom te hangen, daar hing ie al jaren! Hij stond op het logo van de speeltuinvereniging en het was de profielfoto van de website. Ze hadden er zelfs liedjes over geschreven! De kinderen kwamen van heinde en ver om een keertje op die schommel te mogen schommelen. Hoezo weg?? “Ja”, zei ze: “als jullie de schommel ophangen aan die tak, dan klimt er altijd iemand in mijn boom en ik wil het gewoon niet meer hebben. Het is mijn boom!” De voorzitter begreep er niks van. “Ja maar lieve mevrouw, dat doen we toch zeker niet om u te pesten?” Hij kon hoog springen en laag springen, ze bleef bij haar standpunt. Ze haalde er zelfs een rechter bij, en die zei: “Nou, de schommel hangt aan een tak die boven het iedereensland uitsteekt, dus eigenlijk is die tak van iedereen. Bovendien heeft destijds de eigenaar van uw huis, zélf die schommel daar neergehangen”. Waarop de dame dreigde om de tak dan van de boom af te zagen. Maar dat mocht niet, want de boom was al heel oud en daar mag je niet zomaar in gaan zagen! “Maar mijn arme boom dan!” protesteerde de dame tegen de rechter: “Die lijdt onder dat geschommel!” Dat was natuurlijk flauwekul, want immers, die schommel hing er al zoveel jaren, en de boom vond het gewoon fijn dat de kinderen er zo van genoten. Dus de rechter zei dat de buurtvereniging er op toe moest zien dat de schommel met de grootste voorzichtigheid in de boom moest worden gehangen, om beschadigingen te voorkomen en dat de dame verder niet zo moest zeuren. Het plezier van de kinderen vond hij, net als de heele buurt, veel belangrijker dan haar gezanik…
Bovendien, er waren in de loop der jaren al aardig wat aanpassingen gedaan in de speeltuin. De gammele wip was vervangen door twee wipkipjes, zodat de kinderen ook lekker alleen konden wippen, en het draaiende tonnetje, waar al een paar keer iemand vanaf was gevlogen omdat het te hard ging, was om veiligheidsredenen vervangen door een glijbaan. Als op een dag de tak zou afbreken in een herfststorm, dan zou ook vanzelf een andere oplossing gevonden worden voor de schommel…

Het werd voorjaar en de schommel, netjes die winter geschuurd en gelakt door de voorzitter,  zou weer in de boom worden gehangen. Toen bleek de dame het paadje naar de boom, waar iemand in zou moeten klimmen, volgeplant te hebben met narcissen, zodat ze er niet langs konden zonder haar eigendom te beschadigen… De buurt was aan het overleggen wat ze nu moesten doen en dat duurde de kinderen eigenlijk wat te lang. Het was zulk mooi weer en ze wilden schommelen….

Stel, plotseling staan er een paar trots glimmende kinderen in je keuken, met rode wangen en blaadjes en takjes in hun haar en in hun kleren. En met een grote bos narcissen in hun handen. “We hebben de schommel opgehangen! Maar we wilden de bloemen niet stuk trappen, dus we hebben ze voor jou geplukt mama!”
Je zoekt je meest strenge gezichtsuitdrukking ergens binnenin en zegt tegen de kinderen: “Maar jongens, je mag toch zeker geen bloemen plukken uit iemands tuin! Foei! En het is best gevaarlijk om zomaar in die hoge boom te klimmen! Niet weer doen hoor!” Je strijkt je zoon vervolgens trots over de bol, draait je om en zet glimlachend de narcissen in een grote vaas, midden op de tafel.

Zo voelde ik mij gister ongeveer. Het mag misschien niet, maar is het echt nodig dat je een kinderfeest komt verstieren? “Foei jongens op de A7!” En van mij een liefdevolle aai over je bol….

Léia

 

Advertenties

sint brief

Ik hou van de praatjes op YouTube van mensen die precies weten hoe je zennn…. door het leven kunt gaan en daarmee op de een of andere (toch meestal wel wat mystieke) manier ook nog heel veel succes zult behalen met je werk, niet alleen financieel, maar ook supergezond en met veel voldoening enzo.

Ik kan er geen genoeg van krijgen. Tot nu toe is het succes een beetje achtergebleven, maar ik ben wel een stuk meer zennn…
zenfrog.jpg
Alleen… Dé manier die iedereen daarbij aanprijst is: Mindfulness! Leven in het nu! Alles wat je doet, ook werkelijk bewust doen, want nú is ook echt alleen maar nú; over 5 minuten is het er niet meer en het zal er ook nooit meer zijn….

Dus ik ben bewust bezig met mindfulness. Alleen al die zin is een heel goed begin.
Als ik met de hond door het park loop, luister ik naar de vogeltjes, het ruisen van de wind, en ik kijk naar die prachtige herfstkleuren. Als ik het bruggetje opstap, zet ik mijn voeten neer alsof ze het bruggetje kussen en als ik televisie kijk dan… zit ik vaak te breien! Oh jee, dan ontstaat er een probleem, want als ik halfmindempty ga zitten breien, laat ik dan om de haverklap steken vallen? En volg ik dan wel het programma op de televisie naar behoren? Welnee, dat gaat prima en jazeker doe ik dat wel…

Het afgelopen weekend heb ik ontdekt dat het me verschrikkelijk stoort wanneer de televisie aanstaat, terwijl er niemand naar kijkt! Mijn aandacht wordt er namelijk wel steeds naartoe getrokken (bewust als ik ben), maar ik wil het helemaal niet zien! Doe alsjeblieft uit dat ding!  Toch kan ik rustig breien, een gesprekje voeren en óók nog volgen wat er op de radio of de tv gebeurt. Kijken, luisteren en doen tegelijk. Multi-mindful.

bigbang
En ik kan ook tv kijken met mijn oren. Vaak sta ik te koken met ‘The Big Bang Theory’ op de achtergrond aan. Ik heb praktisch alle afleveringen al eens gezien, dus ik kijk met mijn oren. Alleen als ik weet dat er iets leuks komt dat ik ook écht eventjes moet zien, dan staak ik mijn snij- of roerwerk en werp even een blik om het hoekje.

Ik moet me nu zo beheersen om niet te zeggen dat ik geen blik bruine bonen bedoel… Niet gelukt!
bruine bonen.jpg
Wat voor mij heel erg moeilijk is, is om niet meteen overal van alles bij te denken, conclusies te trekken, veronderstellingen te verzinnen, complottheorieën te smeden, of vragen te stellen. Gewoon alleen maar waarnemen, alleen maar kijken, alleen maar luisteren, alleen maar zijn. Dat vind ik nog een hele kunst! Zennn….

Léia

Als je langs de supermarkt loopt, mét een hond en zónder tas, ga dan in ieder geval niet naar binnen om slagroom te kopen! Want behalve slagroom doe je ook nog een broodje, een pot mayonaise en een kropje sla…
En misschien red je het nog tot de voordeur, maar dan moet je de sleutel zoeken en de hond wil naar binnen en dan…

slagroom

tja, dan moet je een emmer water gaan halen om je stoepje schoon te schrobben…

En met die slagroom wilde ik nog wel een wolkentaart gaan bakken. Misschien ook maar beter voor de lijn zo.

Léia

Ik heb vandaag besloten de groente uit mijn moestuintje maar eens te gaan oogsten:

oogst

maar ik geloof dat iemand mij al voor geweest is….

Vanavond dan maar weer sla van de groenteboer.

Léia

Dit is mijn mixer.

mixer

Ik heb hem vandaag gebruikt om blueberrymuffins te maken.
Nou zit daar bovenop een blauw knopje. Het werkt vrij simpel: Duw je het knopje naar achter, dan gaan de gardes draaien (1 tikje is standje 1, een tikje erbij dan draait ie nog wat sneller). Haal je het knopje naar voren, dan vallen de gardes eruit.

Stel je even voor dat de gardes vol zaten met blauwebessenbeslag. Ik wilde de gardes verwijderen, dus ik deed de mixer omhoog en hield met mijn rechterhand de gardes beet, zodat ze niet in de kom kletterden als ik ze zou ontkoppelen.
En dat je dan niet met een ferme ruk het knopje naar voren haalt, maar naar achteren drukt en dat de stekker nog in het stopcontact zit.

En nee, het voelt helemaal niet prettig als je pinkje tussen die wilddraaiende gardes terechtkomt en inderdaad, de hele keuken zat onder de deegspetters.
Gelukkig deeg en niet bloed; het is een wonder dat mijn pink nog aan mijn hand vastzit!

bbmuffins

Maar de muffins: superjammie!

Léia

Wat leuk! Ik krijg nu zelfs vragen over mijn blog! Namelijk, waar de patroontjes van mijn superleuke dishcloths te vinden zijn. Nou, ik heb ze gevonden op Pinterest, maar daar maken de meeste mensen ze met dikke katoen en dat vind ik voor een poetslapje niet zo handig. Bovendien heb ik een mandje vol met ‘gewone’ dunne katoen, dus ik heb ze gehaakt met een haaknaald 2,5 en gewone (goedkope) katoen. Mijn lapjes zijn ongeveer 22 x 22 cm.

lapje1

Lapje 1: stersteek

Voor patroontje 1 (het stermotiefje) heb ik 65 lossen opgezet. En voordat ik nou dat hele patroontje ga uitschrijven, je vindt het hier:
http://www.handwerkles.nl/14-haaksteken/58-sterrensteek

lapje2

Lapje 2

Het tweede patroontje is een stuk simpeler. Ik ben begonnen met iets van 52 lossen. Je haakt om de beurt een half stokje en een halve vaste. De teruggaande toer doe je steeds een halve vaste op het halve stokje en andersom. Aan de kant wel steeds 2 lossen haken voor het keren.

lapje3

Lapje 3

Het derde patroontje is ook niet moeilijk. Je haakt een vaste en 2 stokjes in dezelfde steek. Daarna sla je twee steken over. Je krijgt dan een klein nopje. Op de terugweg doe je hetzelfde: je haakt weer een vaste en 2 stokjes, tussen de nopjes van de vorige toer, en dan sla je weer 2 steken over.

Het leuke aan de laatste twee patroontjes is dat ze aan beide kanten gelijk zijn.
Oh en ik heb er gewoon met een kleurtje 2 rijen vasten omheen gehaakt, maar als je dat leuk vindt kun je er natuurlijk ook een wat kantiger randje omheen haken. Dat vind ik dan weer jammer voor het patroontje.

Misschien moet ik nu maar weer eens wat schrijven dat niet over handwerken gaat!?

Léia

PS Sorry voor de foto’s, die krijg ik gewoon niet beter met mijn telefoontje…