Iedereen weet inmiddels hoe enthousiast ik ben over Hello Fresh. Dat gezanik in de krant altijd; ik heb nooit problemen met Hello Fresh en voor mij zijn ze nog steeds een soort geschenk uit de hemel. Maar….

Ik eet geen koolhydraten. Niet omdat ik een gezondheidsfreak ben, maar omdat ik heb ontdekt dat ik zonder koolhydraten de helemaal niet zo gezonde pillen, waar ik er al jaren elke dag 2 van moest slikken, kon laten staan. Zonder koolhydraten kan mijn lijf zelf de problemen wel opknappen.

Het gevolg voor mijn Hello Freshdoos: elke week blijf ik zitten met zakjes rijst, pasta, aardappelen en zo nu en dan een broodje (en paprika’s, die hoef ik ook niet).
Meestal vind ik er wel een liefhebber voor (als je toevallig bij mij langskomt voor een bakje thee, is de kans vrij groot dat je bij vertrek wat koolhydraten meekrijgt naar huis), maar ja, ik betaal er wel voor hè, en uiteindelijk blijf ik een zuinige Hollander Friezin.

Tot Martiena mij attent maakte op de Beebox. Hetzelfde idee als Hello Fresh, maar met uitsluitend biologische producten én: ze hebben een koolhydraatloze box.
Dat ben ik dus gaan proberen. Na twee weken Beebox is het tijd voor een vergelijkend onderzoek:

+ Beebox levert pure biologische producten. Vinnik fijn, geen bespoten rommel.
– Maar… echt heel erg blij van aangevreten palmkoolbladeren en bevlekte boontjes word ik dan ook weer niet zo, en je moet de groente echt snel klaarmaken, of het verlept.
+ Hello Fresh levert producten van uitstekende kwaliteit, die ook best wat langer in de koelkast kunnen blijven liggen.

+ Beebox biedt de ingrediënten aan in een steeds herbruikbaar plastic krat; beter voor het milieu dan die weggooi kartonnen dozen!
– Maar… als je stopt, moet je ervoor zorgen dat ze wel dat krat weer terug krijgen.
+ Hello Fresh levert de producten in kartonnen dozen. Die lever ik meestal weer in zodat ze nog eens gebruikt kunnen worden, maar ik kan er ook zelf heel handig dingen in opslaan, of ze gebruiken voor doe-het-zelf knutseltoestanden.

+ Beebox print geen chique recepten in kleur, met foto’s. De recepten kun je vinden op het internet.
– Maar… als ik aan het koken ben, heb ik niks aan een recept op internet; ik moet ze dus zelf uitprinten (weg bomen- en kostenvoordeel) op een slap A4-tje dat na het koken onbruikbaar is geworden en de prullenbak ingaat.
+ Hello Fresh levert de recepten aan op een A5-formaat kaartje. In kleur. Met foto’s hoe het moet en hoe het eruit zou moeten komen te zien. Toegegeven dat mijn kooksels meestal iets anders ogen, maar je hebt in ieder geval een duidelijk beeld als je eraan begint. En ik heb een verzamelmapje van ze gekregen waar ik mijn favoriete recepten in kan bewaren; daar heb ik al een paar keer veel plezier van gehad.
+ En ja, de beschrijvingen van de Hello Freshrecepten zijn echt stukken beter jongens!

Ik ben bang dat ik nu alle Beebox-plussen wel heb gehad. Helaas heb ik nog wel een paar minnetjes.

– Beebox levert (voorlopig nog) alleen op vrijdagavond. Tussen 17 en 22 uur. En dat is geen grapje, vorige week was het echt al 22.00 uur! Niet alleen betekent dat dat je, als je het weekend weg wilt gaan, óf die week geen box kunt afnemen, óf je kunt niet op vrijdagavond al vertrekken, maar wat ik nog lastiger vind: als ik uit eten ga, dan is dat altijd in het weekend. Trouwens, juist in het weekend heb ik ook wel eens zin om lekker makkelijk te doen. Even iets uit de vriezer, of misschien zelfs wel uit de muur (dan bedoel ik eigenlijk de McDonalds…). Maar zoals ik al zei: die verse producten moeten gewoon snel op. Hoe ongelooflijk onhandig is dat!
+ Bij Hello Fresh kun je kiezen wanneer je de box gebracht wilt hebben. De mijne komt altijd op zondagavond. Als ik nog niet thuis ben van mijn weekendje weg, wordt de box bij de buren afgeleverd. Ik heb dan voor de hele week alles in huis om gezond te eten.

– Beebox levert 3 maaltijden voor 2, 3 of 4 personen. Ik ben maar alleen. En ik moet zeggen: het zijn hele royale hoeveelheden! Uit een box voor 2 personen kan je zeker wel met z’n drieën eten! (Mijn vriezer zit dan nu ook aardig vol). Alleen… ik hou niet zo van knolselderijstamppot, appel-koolsla, courgettesoep met witte bonen, en ik griezel werkelijk van grie! Grie is geitenkaas. Paddenstoelen gevuld met pompoen, puntpaprika en grie. Nou, dat recept is bij mij toch ‘iets’ anders op het bord gekomen…
Eerlijke producten, vast wel, maar is er iets tegen op broccoli, worteltjes, witlof, snijbonen, bloemkool, je weet wel, van die lekkere groentes?
+ Hello Fresh heeft echt prima recepten. Althans, dat vind ik. En sinds je tegenwoordig ook nog kunt kiezen uit maar liefst acht verschillende gerechten, loop je weinig risico dat er iets tussen zit als grie…

– Wat een pluspunt had moeten zijn: Beebox levert niet alle kruiden en specerijen mee. Ook word je verondersteld dingen als citroenen en knoflook in huis te hebben. Dat scheelt heel veel van die kleine plastic zakjes die ze bij de Hello Fresh wel altijd toevoegen. Maar heb jij dan venkelzaadjes in huis? Of chilivlokken? Ik dus niet. En als ik het wel zou hebben, dan dateert dat waarschijnlijk nog uit 1986. Knoflook moet je altijd per 3 stuks aanschaffen en dat levert voor 1 persoon (mij) genoeg tenen voor zeker een half jaar. Dan zijn die tenen allang niet meer te eten, dus meestal gooi ik 2,5 knoflook weg. Misschien is het dan wat luxe, maar ik ben dol op die zakjes kruiden en die losse tenen van de Hello Fresh. Een van mijn problemen was immers dat ik vaak niet aan boodschappen doen toekom, dus heb ik dan op het moment suprême met de Beebox weer geen citroen in huis…
Inmiddels heb ik al wel een half bosje verse salie en een nagenoeg compleet bosje verse munt naar de compostbak moeten verwijzen (terwijl Hello Fresh de verse kruiden in een bakje levert en ze zeker wel een weekje houdbaar blijven).

Het moge duidelijk zijn: ik heb de Beebox weer afgezegd. Hoe ik dat dan nu doe met mijn koolhydraatloze eetgewoonte? Ik heb bij Hello Fresh een box voor 2 personen. Zonder de rijst of de aardappeltjes is dat meestal niet genoeg voor 2 dagen, maar… ik eet ‘s avonds ongeveer 2/3 van de groente en het vlees of de vis en de rest bewaar ik voor de lunch van de volgende dag. Aangezien ik geen brood nuttig, bevalt me dat prima. Probleem opgelost.

Dus, als er nog iemand in de buurt dol is op geitenkaas en puntpaprika, die mag het komen halen. Krijg je er nog een zak rucola bij (want daar ben ik ook al geen fan van) en er ligt vast ook nog wel een pakje rijst of pasta in de kast. Bel je me even hoe laat je langskomt?

Léia

 

Van de week struikelde een van mijn NT2-studentes over het woord: identiteitsbewijs.

Dat wordt dus huiswerk: schrijf het honderd keer over, plak het overal op in je huis, oefenen, oefenen, oefenen en volgende week kun je het vlekkeloos, vlot en zonder haperen uitspreken.

Vanmorgen in alle vroegte bedacht ik ineens dat het woord ‘identiteitsbewijs’ een zeslettergrepig woord is, met het accent precies op de goeie plek voor een olleke bolleke! Een olleke bolleke? Jazeker, de favoriete dichtvorm van drs. P, van wie ik nog steeds een groot fan ben (al heeft hij sinds zijn publicatie van 16 juni vorig jaar in de Volkskrant weinig meer van zich laten horen).

drsP.jpg

Ik vond deze prachtige foto van drs. P op het internet en nu maar hopen dat de maker (die ik niet heb kunnen terugvinden) mij niet kwalijk neemt dat ik zijn of haar prachtige portret bij mijn kleine eerbetoon heb geplaatst. Gelukkig heb ik maar een handjevol volgers.

Voor de zekerheid heb ik de olleke bolleke-regels er nog even op nagelezen en dit is hem geworden:

 

Ho, blijf eens even staan!

Gooi hier uw tas maar leeg.

Bent u de schoonmaakster

of de kokkin?

 

Zonder een paspoort of

identiteitsbewijs

laten wij niemand

de keuken meer in…

 

Léia

Mijn dochter in ik communiceren tegenwoordig vooral snapchat-style. Jazeker, ik moest er ook aan geloven. Op mijn telefoon lukt het niet (te oud), maar waarempel met mijn Ipad kan ik wel snapchats maken.

Elke dag kijken we even of er ook nieuwe gekke snapdingetjes zijn en dan sturen we elkaar een gek bijenfilmpje, of pingpongballetjes spugende sporters, of nootjesknagende hamsters. Helaas is mijn favoriete hondje met het blauwe oog niet meer beschikbaar…

Even een impressie:

ik strik.JPG

ik hamster.JPG

ik breedbekje

Ja, best hartstikke lollig.

Maar gister kreeg ik weer eens een ouderwets kaartje in de brievenbus. Jazeker, de echte brievenbus, die gleuf in je voordeur. Een überschattig kaartje.

uberschattig kaartje.JPG

Hoe lief is dat? En dit is een blijvertje. Eerst een poosje op de kast, dan minstens 3 jaar op de koelkast en dan in een stapeltje van lieve kaartjes die ik nooooit weg wil gooien.

Niks snaps, 3 seconden kijken en weg is ie weer. Nee, dit is liefde voor jaaaren. Dank Laar!

Léia

 

 

 

Mij zul je niet vaak horen klagen over het weer. Het meeste weer vind ik namelijk ook wel prima. Een flinke herfststorm: ideaal weer voor een handwerkje, gezellig met warme chocolademelk voor de open haard (die ik niet heb hoor, maar het idee is zo leuk). Datzelfde geldt natuurlijk ook voor sneeuw en ijs! Die knapperige knisperige frisheid van buiten en dan die smoeke warmte binnen, heerlijk!

Het enige weer waar ik niet zo van houd, dat is hitte. Zodra de temperatuur de 30 graden nadert, dan ben ik niet meer zo blij. Een heerlijk voorjaarszonnetje, ja, dan zit ik buiten op mijn schommelbankje. Die warme zonnestralen na een flinke regenbui, ja, ik ben in de tuin te vinden. En in het najaar, met zo’n waterig zonnetje een stevige wandeling maken, ik ben erbij! Maar die ploertige, alles verzengende zomerzon, nee. Dus terwijl iedereen jubelt over het prachtige zomerweer, verstop ik mij ergens in de schaduw onder een hoedje.

En vandaag gebeurde er dus iets raars. Al de hele week riepen ze op radio en tv dat het dit weekend eindelijk weer prachtig zomerweer ging worden. Daar word ik dan dus niet per definitie vrolijk van, maar vooruit, na al die regen is het toch ook wel weer fijn om de zon eens te zien schijnen. En nu ben ik dus teleurgesteld.
Gister was het al niet veel soeps, maar toen kon je nog in je T-shirtje buiten zijn. Maar dat schitterende weer dat voor vandaag beloofd was:

Het waait, het is helemaal niet eens een beetje warm en de lucht is grijs, grijs, grijs. Geen wolkje voor de zon, nee, alleen maar grijs.

Daar ben zelfs ik een beetje teleurgesteld van. Nou, vooruit. Vest aan, theewater opzetten en dan maar weer een opruimklusje oppakken. Of toch een breiwerkje…

Léia

Gister stond in het teken van de hond. Ik heb haar flink geknipt (zelfs het prachtige waaierstaartje), gewassen, gekamd en in de vlooienderrie gezet. Dat laatste vindt ze helemaaaal niet fijn; volgens mij tast dat gif ook een flink aantal hersencellen aan, want blijkbaar hoort ze nu en dan hele enge geluiden en rent dan met een bloedvaart naar mij toe om dekking te zoeken onder mijn stoel, of nog erger, onder mijn dekbed!

Maar goed, gister was ik dus de doggygroomer. Groomster. Best veel werk trouwens; de vuilnisbak (30 liter) zat serieus halfvol hondenhaar. Meestal knip ik haar buiten (en laat die haren dan lekker vliegen), maar gister was het daar te slecht weer voor.
Toen we eindelijk klaar waren en ze door het huis liep te schurken om die vlooienzooi van haar schouderbladen weg te werken, vond ik dat ze wel wat lekkers verdiend had.

Niks meer in huis natuurlijk. Ja, Dentastix, maar ik vermoed dat er ook iets mis is met Tessa’s gebit, want die stix krijgt ze niet weg. Tenzij ik ze in kleine stukjes snijd. En als ik daar mee bezig ben, dan begrijp ik ook gelijk waarom mijn hondje die knijterharde stokken niet opknaagt. Ik moet met m’n volle gewicht op het mes gaan hangen om er een beetje doorheen te komen.
Uiteindelijk heb ik dan dus kleine kruisvormige schijfjes, waar ik met veel girlpower de pootjes afbreek. En om het dan leuk te maken, pak ik de kong.

dentastick.jpg

Misschien weet je nog wat Pong is? Dat allereerste computerspelletje, waarbij je een balletje van links naar rechts over je scherm moest schieten, door aan de zijkanten van je scherm een schijfje op en neer te bewegen, waar het balletje dan precies tegenaan moest kaatsen. Niet vreemd dat ze dat pong genoemd hebben, want het had natuurlijk veel weg van ping pong.

Zo heeft een kong dan weer helemaal niks te maken met King Kong. Denk ik. Het is gewoon zo’n rubbergeval in de vorm van een alikruikje, maar dan zonder het scherpe puntje, waar je hondensnoepjes in kunt doen en dan heeft zo’n hond even wat te doen voor alle snoepjes heroverd zijn van de kong.

kong

Tessa heeft er niet zoveel moeite mee. Ze kruipt met haar snoetje bijna dat ding in en als ze er met haar tong niet meer bij kan, dan geeft ze de kong een schop en hupsakee. Ze heeft meer werk met het verkauwen van al die (nog steeds supertaaie) stukjes Dentastick. Ik betwijfel dan ook dat ze er een schoon gebit (en bijpassende frisse adem) van krijgt. Misschien toch maar eens een tandenborsteltje kopen. Of snoepjes met mintsmaak…

Léia

Je zou het niet zeggen, maar ik heb (in ieder geval vandaag) een gloeiende hekel aan vakantie! Tenminste, als je had bedacht dat je in die vakantie een heleboel nuttige dingen zou kunnen doen, en als het dan zover is, dan komt er gewoon niks uit je handen!

Ik lees de ene na de andere cursus, blog, checklist, en elk boek dat ik maar kan vinden dat me op weg wil helpen om mijn dagen nuttiger en voller te besteden, zodat ik met een tevreden gevoel naar bed kan gaan.
En wat doe ik? Nou, gister heb ik een behoorlijk stuk gebreid. En vandaag kwam ik erachter dat ik in plaats van het armsgat, de hals had zitten minderen. Alles weer uithalen dus. Bah!

vesje

Mindfulness, dat helpt ook goed tegen depressies en als het zo door gaat, beland ik zeker in een dikke vette depressie ja. Ik heb daar nog een fijn doeboek voor in de kast staan. De opdracht voor week 1: elke dag een uur lang op je rug gaan liggen en niets anders doen dan je lichaam voelen. Een bodyscan. Oké jongens, ik wil best wel wat bewuster hapjes in mijn mond steken, al gun ik het me daarna niet meer aan tijd om mijn dagelijkse sudoku uit de krant te maken. En laat ik de sudoku liggen, dan belt m’n zus. En ondertussen loopt mijn planning in de soep. Maar een uur op m’n bed gaan liggen om door m’n tenen te ademen, een uur!, dat wordt hem echt niet.

mindful

Toen ik het nog druk had (vóór de vakantie) was ik lekker bezig met mijn cursus Portugees, maar sinds de scholen dicht zijn is mijn Portugese boek ook dichtgeslagen! Hoe kan dat nou toch?

Morgen komt mijn dochter en moeten we de auto’s poetsen. Zij de hare, ik de mijne. Dat hebben we afgesproken. Ik wil niet iets moeten in de vakantie, maar werkelijk, ik ben blij dat ik morgen even geen tijd heb om ‘vakantie’ te hebben en weer zo’n nutteloze dag door te brengen… En het is nog slecht weer ook. En er ligt boven genoeg strijken. En ik moet nog teksten schrijven. En ik zou de bijkeuken opruimen. En nog vitrages naaien. En de bedden verschonen. En de hond knippen. Aaaaaargh! Vakantie, bah!

Léia

 

Vorige week was het eindelijk weer eens zover: met mijn vriendinnen Christa en Alieke lunchen bij De Buurman. We hebben de buurman zelf ook nog even gesproken, al ging het niet over de vele Pokémon die zich daar nou net op zijn terras leken te verschuilen…

pokemon.jpg

Jawel, Alieke speelt Pokémon Go. Ze wilde het even uitproberen, om te kijken of het misschien ook leuk was voor haar dochters om te spelen, maar die vinden er weinig aan, terwijl moeder zelf deze keer lopend bij het terras aankwam (vanwege de kilometers die ze moest afleggen om een ei uit te kunnen broeden). In de pauze op haar werk loopt ze ook een rondje door de stad, en het is, zo zegt zij, een buitengewoon sociaal spel, want al lopend maakt ze het ene praatje na het andere met andere (overigens veel jongere) Pokémonjagers.

Oké, dat er nu meer mensen buiten op hun telefoon lopen te kijken dan binnen, dat wil ik wel aannemen en dat de buitenlucht gezonder is dan de binnenlucht, dat gaat zeker op, maar of het nou socialer is… Terwijl wij daar op het terras zaten te peuzelen aan onze voortreffelijke lunch, kwamen er inderdaad hordes mensen voorbij, maar die hadden echt alleen maar oog voor het apparaat in hun hand en de omgeving, de mensen daarin en ook de gevaren, daarvan hadden ze geen enkele notie. Ik zag zelfs twee dames op de fiets, met kinderen achter- en voorop, het stuur in de linker- en een telefoon in de rechterhand…
Het had wel iets weg van wat ik ooit bij Ikea heb zitten bekijken. Daar hadden ze een tijdje terug nog een rookhok midden in het restaurant. Een soort aquarium, waar je even een sigaretje op kon steken. Je kon niet zien hoeveel mensen er in stonden te paffen, want er stond zoveel rook; volgens mij was een sigaret opsteken niet eens meer echt nodig. En tot mijn ontsteltenis verdween er een moeder met een kinderwagen (met kind erin) en een peuter (want ja, die kun je toch ook niet alleen in het restaurant laten zitten) in dat stinkende rookhol…

Gelukkig was het weer fantastisch, de wijn verrukkelijk, het eten zalig, en de Canadian Delight (zonder slagroom) stond nog steeds op de toetjeskaart. Misschien was het te lang geleden dat we bij De Buurman geluncht hadden, maar hij smaakte deze keer lekkerder dan ooit tevoren! Overigens stond er op de kaart ook nog iets nieuws:
Red velvet white chocolate fudge cake.

fudge cake.jpg

Ja, dan moet je bijna wel studietechniekjes doceren, om dat te kunnen onthouden. Na de toch beslist wel verplichte Canadian Delight, móesten we deze ontzettend lekker klinkende taart nog even proberen. Met 3 vorkjes dan maar? En het is zeker een aanrader dames! Heren misschien ook wel, als je van chocolade houdt en van zoet…

Ook een ongelooflijk leuk dingseltje: Tiny Tony:

tiny tony.jpg

Een klein chocolaatje van Tony Chocolonely. Bij de thee (of de koffie denk ik ook wel).

Maar wat ik het allerheerlijkst vond? Twee vriendinnen bij wie ik ongegeneerd, helemaal mezelf mag zijn. We hebben plezier, schuwen geen enkel onderwerp, hebben oog en oor voor elkaar en we houden van elkaar. Nog meer zelfs dan van Pokémon. Hoop ik.

Meiden bedankt, Buurman bedankt, tot de volgende keer!

Léia

 

 

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 142 andere volgers